Wat een verhaal!

Expeditieteam vecht tegen het ruige Antartica

Na enige dagen van radiostilte hier dan eindelijk een bericht van het expeditieteam

Dinsdag 6 december…. Eindelijk! We worden gedropt op de King Haakon Bay van South Georgia. Onze Shackleton tocht kan beginnen. Het weer is slecht… regen en wind….we worden wel verwelkomd door de nodige pinquins en zeeleeuwen… dat dan weer wel. We wanen ons op de maan. De eerste dag hiken we ca. 3 uur voordat we het camp opslaan. Het is mistig en regenachtig. Snel zetten we alle tenten op en maken ons klaar voor de nacht. Ik snap ook gelijk waarom de ervaren expeditie-leden weinig kleding meebrengen. De kou is snijdend en je laat het wel uit je hoofd om een kledingstuk te verwisselen.

De volgende ochtend (5 uur) vervolgen we onze tocht. We klimmen met stijgijzers de gletsjer op, de rugzakken op onze rug en sledes achter ons aan. Het is wederom mistig en weinig zicht. De stemming is goed.. van het klimmen worden we warm, niemand heeft (nog) zere voeten en de omstandigheden zijn redelijk. Zodra we de sneeuwgrens bereiken binden we de ski’s onder en worden we verwend met optrekkende mist, de zon die verschijnt en prachtige vergezichten. Het voelt alsof we al halverwege de dag zijn, maar het is nog vroeg. We drinken wat thee, gemaakt van water uit de rivier, uit de meegebrachte thermosflessen. We vervolgen onze weg op ski’s. Het doel is om de Trident (top van de berg uit de Shackleton) te bereiken en deze af te dalen.

Er volgt een urenlange hike naar de top van de berg. De afstand lijkt klein, maar na 5 a 6 uur hiken begint de vermoeidheid zijn tol te eisen. We hiken door zware sneeuw omhoog… 40 kilo achter ons aan trekkend… de zon is heerlijk maar ook genadeloos. De pauzes zijn slechts kort. Het slechte weer hijgt ons in de nek. Onze gids Walter kent de elementen als geen ander. Hij wijst ons op een wolk en met welke snelheid hij ons passeert.

Na uren bereiken we de top van de berg. Waar je al klimmend omhoog je niet kan voorstellen het ooit nog koud te hebben, wordt je flink afgestraft op de top van de berg. Je koelt gelijk af en alle warme kleding wordt tevoorschijn gehaald. Dan volgt er een urenlange poging om ons allen naar beneden te krijgen. Peter en Bernice gaan als eerste om de boel te verkennen. Het weer wordt steeds guurder, mist, wind en sneeuw… Al snel blijkt het onmogelijk om ons allen veilig beneden te krijgen. We besluiten te splitsen. Bernice, Peter, Axel onze cameraman en een paar leden van een ander ski-team gaan naar beneden … en de rest (Walter + team experis + het ander skiteam) bouwen boven een camp op. De stemming is nog steeds goed… Hoewel we moe zijn…het enorm koud hebben, zingen we nog uit volle borst “ lang zal hij leven” voor Jeroen Beentjes.. Dan snel de tent opzetten en de tent in. Op een brander wat water warmen, eten, een welkom aperitief om de verjaardag te vieren en snel de slaapzak in.

Dan volgt er een nacht.. welke wij allen nooit zullen vergeten. South Georgia is een eiland waar de elementen van de natuur heersen… niemand is daar tegenop gewassen. Om 3 uur s’nachts ontwaakt Serge door de hevige windstoten. Hij snelt de tent uit en treft een complete ravage aan van kapotte tenten. De wind wil ons duidelijk niet op deze bergtop hebben. We weten niet hoe snel we op moeten staan en worden onder toeziend oog van gids Walter worden we begeleid om de tenten te redden. Muren van sneeuw en stenen worden gebouwd… maar de storm met windstoten van 100 km per uur laat zich niet temmen. Alle tenten zijn kapot. Een afdaling langs een steile wand met veel gletsjerspleten kan onder deze weersomstandigheden niet zonder gevaar voor eigen leven doorgaan. Walter zet ons midden in de nacht aan het werk om een sneeuwcave te maken, waar we veilig kunnen schuilen. Met man en macht wordt er een sneeuwcave (soort van noodbivag) gebouwd. In de tussentijd maken de andere teamleden warm water of bewaken de tent. Kortom we werken als een goed geoliede machine onder leiding van onze gids Walter. Niemand klaagt, iedereen helpt elkaar en zelfs wordt er hier en daar nog een grap gemaakt……. De omstandigheden zijn echter nijpend. Walter is een ervaren berggids en heeft dit zelden meegemaakt. Verkerend op de top van de berg… doorgaan was levensgevaarlijk, op de top blijven ook….. teruggaan is de enige optie. Het voelt alsof de elementen van de natuur ons een les willen leren…. “Wat doen jullie hier… jullie horen hier niet!!!”

Om 8 uur s’ morgens zijn we klaar om te vertrekken. Walter weet dat we naar “een” baai moeten… maar heeft slechts hulp van een kaart van googlemaps… Het is een gok… wellicht komen uit bij een diep afgrond… als we geluk hebben een glooiende helling tot de kust.

We zijn met een lange lijn aan elkaar verbonden. Wind, sneeuw, mist, regen…krijgen we wederom voor onze kiezen. Complete white out. Urenlang hiken we….soms een paar minuten rust, maar veel tijd hebben we niet. Het weer blijft extreem slecht en we moeten vaart maken. De vermoeidheid slaat extreem toe, maar niemand geeft op. Opgeven kan ook niet….we moeten door. Zelfs de best getrainde onder ons zoals Joyce en Serge zijn op sportief gebied nooit zo uitgedaagd geweest. Niet wetend hoe lang nog, geen zicht te hebben en niet weten wat ons nog meer te wachten staat. Niemand stopt, iedereen gaat door. Rammen. Het is ook de enige optie.

Na uren bereiken we een baai. Als we geluk hebben kan het schip met de zodiacs deze baai bereiken en kunnen we gered worden. Ons camp moeten we opbouwen temidden van zeeleeuwen. Niet ideaal maar een kniesoor die daar oplet. Vanaf 3 uur zijn we wakker en iedereen wil maar 1 ding… Slapen! We bouwen snel het camp en Walter heeft een phonecall met het schip. Yes….!!! Deze nacht kunnen we nog gered worden. Om 12 uur s’nachts kunnen we worden opgehaald. Iedereen is nat en koud… De stemming blijft nog steeds goed…we zijn kapot, maar wederom zijn we een geoliede machine waar de tenten worden opgbouwd, water wordt gekookt en eten klaargemaakt. Dan snel de slaapzak in voor een paar uur slaap na 20 uur extreme inspanning. Midden in de nacht staan we klaar voor de rescue. De tenten zijn al opgeruimd. De kou en wind en nemen wederom toe… Temidden van steeds meer agressievere zeeleeuwen staan we te wachten..

Helaas kan de crew van het schip ons op dat moment niet redden. Het weer is te extreem en ze kunnen ons niet vinden. Het zicht is slechts een paar meter…onmogelijk dus om ons te vinden. Een zodiac wordt stukgebeten door een zeeleeuw en de crew geeft aan Walter door dat ze de reddingsactie staken en als het licht is weer een poging wagen. De boodschap volgt…Kamp opbouwen en morgenochtend worden we misschien gered. Niemand klaagt of moppert…In een no-time bouwen het kamp op… zonder grappen dit keer. Iedereen is uitgeput. Binnen 20 minuten ligt iedereen in zijn slaapzak voor een paar uur slaap.

Midden in de nacht wederom een oproep van Walter; ” I need 3 man to fight the seelions, they’r very aggressive”. Het water is gaan stijgen en onze spullen raken gedeeltelijk te water en de zeeleeuwen zitten letterlijk op onze spullen. Met een paar man sterk verplaatsen we de spullen uit handen van de zeeleeuwen terwijl zij diverse aanvalspogingen wagen. Het is bijna niet te geloven…. Het voelt alsof de natuur er alles aan doet om ons van het eiland af te krijgen.

Om 6 uur in de morgen volgt er een tweede reddingsactie. De spanning stijgt in de groep. Gaan de zodiacs het halen. Het weer is slecht en als het ze niet lukt moeten we wederom wachten of een grote omweg maken naar een betere plaats. Opluchting alom… de zodiacs weten bestemming te bereiken. We laden alle spullen in en worden teruggebracht naar de Plancius… De zee is ruig, de wind neemt toe en de regen slaat in onze gezichten…. Koud en vermoeid bereiken we de Plancius… Zodra we het schip bereiken…vangen we een eerste zonnestraal tussen de wolken op….Het lijkt alsof nature spottend naar ons knipoogt… Well done deel 1 van Team Expeditie Experis…..Zoals Shackleton destijds ook heeft gedaan, face the facts en zorg dat je team veilig thuis komt. We hebben ons gedragen onder extreme omstandigheden als een Shackleton-waardig-team! De rest is nog onderweg, het gaat goed met ze en wij zijn trots…. En volgen ze….