Het verhaal van Peter

De groep werd door het slechte weer opgesplitst. Het verhaal van de eerste groep hebben we gelezen. Hieronder lees je het verhaal van Peter, Bernice, Axel, Chris en Tino...

De groep werd door het slechte weer opgesplitst. Het verhaal van de eerste groep hebben we gelezen. Hieronder lees je het verhaal van Peter, Bernice, Axel, Chris en Tino...

Dinsdag 6 december
We zijn onderweg vanuit Haakon Bay, het eerste gedeelte zonder sneeuw. Na een uur komen we aan bij het begin van de gletsjer. Het gaat direct steil omhoog, we binden onze steigijzers onder om grip te hebben op het ijs en om niet naar achter getrokken te worden door de slee met 40 kilo bagage. Het is een flinke klim, zeker 30% helling graad en we hebben ongeveer 2 uur nodig om op de sneeuwlijn te komen. Het is een slechte winter geweest op South Georgia en dat betekent dat de gletsjers, m.n. van onderen, verijst zijn en de sneeuwlaag pas hoog begint. Uiteindelijk kunnen de ski’s aan en dat is het moment dat de zon doorbreekt…. Echt een heel bijzonder moment omdat je hier pas goed kunt overzien waar je eigenlijk bent. Van de Shackleton Gap een fantastisch uitzicht op Haakon Bay vanaf een hoogte van +/- 400 meter boven zee niveau. De eerste indruk vanaf zee van South Georgia geeft een heel ander beeld dan wanneer je boven in de bergen bent. Nu realiseren we ons dat het eiland hoofdzakelijk bestaat uit gletsjers, heel indrukwekkend. Het is imponerend en maakt je heel klein.

Woensdag 7 december 5.00
Op dag twee wordt ons dat nogmaals duidelijk wanneer we met ski’s en slee over een gletsjer spleet gaan van 40 cm die heel diep blauw is, soort van oneindig diep. Axel onze gids schat in enkele honderden meters, maar geen zorgen. IJs betekent safe, sneeuw betekent unsafe. We skiën door over de Murray snowfield op de tweede dag richting de eerste barrière, the Trident, die we moeten nemen, enkele van ons zien er al redelijk vermoeid uit na een tocht van 8 uur en 10 km. Het is een hele klim en we waren vroeg op (05.00) en inmiddels is het al tegen 15.00 hr. Walter geeft aan dat er slecht weer opkomst is n.a.v. de ijswolken op zee die onze kant op komen en wil vaart maken om de barrière snel over te steken.

Woensdag 7 december 15.00
Boven aangekomen geven enkele aan dat ze er redelijk doorheen zitten en we besluiten dat eerst een aantal ervaren mensen naar beneden zal gaan. We kunnen niet met de ski’s naar beneden omdat het te steil is en de condities te slecht. Veel zachte sneeuw afgedekt met een bevroren laag wat kan duiden op veel lawine gevaar. Axel onze 2e gids, 3e gids Godrun van het andere team en 4e gids Christof gaan als eerste naar beneden en zo kunnen we de eerste 150 meter van de 300 meter overbruggen. Na iedere 50 meter is er een soort van station waar je aankomt. Slee voor je, billen op de sneeuw, voeten op de slee en laat je maar voorzichtig gaan. Ik ben als eerste aan de beurt om de 150 meter te overbruggen en bij het tweede station komen we er achter dat na het 3e station er grote gletsjerspleten zijn die bijzonder gevaarlijk zijn. De meeste zijn afgedekt met sneeuw en dus slecht zichtbaar. Chris valt gelukkig niet diep maar toch in één van de spleten. Na mij komt Tino van het andere team en we besluiten om de beurt een teamlid af te laten dalen. Dit is het moment waarop ons duidelijk wordt dat deze afdaling met 25 man zeker een dag zal gaan duren en dat het schip gewaarschuwd zal moeten worden dat we een vertraging oplopen. Maar goed, eerst naar beneden komen.

Woensdag 7 december 20.00
Het is inmiddels 20.00 en de drie gidsen, Tino en ik zijn nog niet verder dan het 2e station (100 meter) als we besluiten om alleen deze 5 veilig beneden te krijgen om de volgende dag de rest naar beneden te halen. Om 21.00 zijn we eindelijk beneden na een spannend avontuur gaan we twee tenten opzetten, sneeuw koken. We willen het thuis front gaan e-mailen, maar Walter heeft de Bgan en hij staat boven, dus geen bericht. Bernice vraagt vanuit de tent of ik een zak met sneeuw wil scheppen zodat wanneer we in de tent liggen er niet uit hoeven. Ik pak de eerste beste zak en schep sneeuw en zet deze in de voor tent. Terug in de tent proberen we de sneeuw te koken en om een één of andere redenen wil dat niet lukken, het blijft papperig, een soort van gel en we kijken elkaar vertwijfelend aan, maar goed dan maar zo… we kletsen nog wat over onze ervaringen en ik bedenk en zeg tegen Bernice.. “zou toch wel bijzonder zijn dat jij de Zuidpool wel weet te bereiken en Shackleton niet, maar jij de crossing niet en Shackleton wel ”!

Woensdag 7 december nacht
In de nacht verandert het weer drastisch zoals jullie hebben kunnen lezen van het team in een eerder bericht. In de nacht krijgen wij van Walter via de satelliettelefoon te horen dat het enorm hard waait, dat de tenten kapot waaien en er een nood schuilplaats gemaakt moeten worden en wij maken ons enorme zorgen over de veiligheid van de twee teams. De gidsen besluiten de volgende ochtend niet af te dalen wegens het slechte terrein en weer. Wat een domper en wat een niet oké gevoel, dat we gelukkig snel hebben weten om te zetten naar zorgzaamheid en de wens dat het team veilig zou terug komen in een ander baai.

Donderdag 8 december ochtend
Met z’n vijven besluiten we door te gaan, Chris, Axel, Bernice, Tino en ik. De wolken trekken weg en op dat moment realiseren we ons waar we zijn, “no point of return”! Een grote vlakte langzaam oplopend van wel 10 km met bergwanden om ons heen en meerdere gletsjers die uitkomen op één grote: de Crean gletsjers. Deze moeten we oversteken. Ik realiseer me eerlijk gezegd niet zo goed waar we voor staan, 2 km gletsjer oversteken, afgewisseld door sneeuw en ijslagen. De ijslagen staan bol en de sneeuwlagen hol wat dus duidelijk de spleten zijn. De gidsen prikken bij elke oversteek om te controleren hoe sterk deze sneeuwbruggen zijn. We zoeken de smalste op en dan weer links en dan weer rechts of rechtdoor en zo banen we ons een weg over een soort van doolhof wat ons ongeveer 2 uur kost. De oversteek gaat vlekkeloos en het enige wat ons ophoudt zijn de sleeën die af en toe omvallen wegens de harde zijwind of de verkeerde bolling op het ijs en dus kantelen. Overigens, als techneut zie ik direct dat die sleeën niet op de juiste manier gemaakt zijn, omdat de glij-delen veel te dicht bij elkaar zitten waardoor er snel onbalans ontstaat. We zijn over en Chris is bijzonder opgelucht merk ik, hij was liever omgekeerd, maar Bernice en Axel vonden deze optie sowieso niks vanwege lawinegevaar en andere moeilijkheden, dus hebben ze gekozen voor de minst slechte optie en die heeft gelukkig goed uitgepakt. Mijn kop zit eigenlijk nog bij de andere teamleden, die zijn waarschijnlijk op hun terugreis en daarbij hoop ik dat iedereen veilig terug komt.

We gaan verder, het meest steile gedeelte van 6 km voor ons. Het begint goed, wind in de rug en een richtpunt voor ons, een bergtop waar we rechtsom heen gaan. Zowel links als rechts zien we alleen maar gletsjers en vergezichten van sneeuw en ijs en de wind jaagt om onze oren. Tijdens de klim hebben we twee rustmomenten van 5 minuten om thee te drinken en een snack te eten. Het blijft hard waaien, ik zie regelmatig Tino in onbalans zijn doordat hij zowel een rugzak als een volle slee meezeult, ik vraag me sowieso af waarom hij zoveel bij zich heeft en later blijkt dat hij al zijn bagage heeft meegenomen i.p.v. de spullen die je nodig hebt voor de crossing.

Donderdag 8 december 18.00
0m 18.00 komen we boven aan en besluiten nog een paar km meer te doen omdat dit de volgende dag kan schelen en daarbij staan we op een open vlakte waar de wind om onze oren giert en je realistisch gezien geen tent kan opzetten. We besluiten een rotsformatie te nemen op onze route, de Cornwall Peaks die dicht bij onze volgende traverse (bergkam) liggen, ongeveer twee km. Sowieso is het nog een uitzoekerij welke traverse we nemen. Shackleton koos 100 jaar geleden voor de uiterste linkerkant op de gletsjer, maar gezien de sneeuwcondities levensgevaarlijk. Dan bestaat er de mogelijkheid voor een linker traverse, één meer in het midden van de bergketen en dan nog één uiterst rechts die volgens ons ooit genomen is door Shackleton. De kampplaats ligt tegenover de traverse die we moeten nemen en ondanks de bergrug die we kozen als dekking voor de wind, giert de wind ook hier en hebben we vijf man nodig om één tentje op te zetten. De ski’s gebruiken we als haringen, de tent flappen verzwaren we met grote stenen en we bouwen een sneeuwmuur om de tent uit de wind te houden.

Donderdag 8 december 21.00
Het is 21.00 en we bellen met de Plancius. We krijgen te horen dat de teams veilig zijn aangekomen in Possession bay, tegenover Haakon bay en dus de hele weg terug. Een opluchting dat iedereen veilig is en wanneer ik dit schrijf besef ik me nog niet in wat voor hachelijke situatie zij zich hebben begeven. Ik voel een soort van opluchting en nu wij nog veilig waarbij ik het gevoel heb dat het nog maar een klein stukje is. Ik ben moe, heb last van mijn rechter onderarm, een zenuwontsteking en nog maar weinig kracht, maar moet ermee dealen. Ik krijg steeds meer ontzag voor Shackleton. Wij doen nu een tocht van max. vier dagen en hij heeft 2 jaar doorgebracht op Antarctica om achtereenvolgens in 36 uur deze zelfde crossing te doen. Ik weet, velen twijfelen over die 36 uur, maar dan nog; loop maar eens met ski’s, vind je weg maar in het donker, doorleef deze inspanning maar op koekjes etc. Maar gelukkig zijn wij geen Shackleton en doen wij het voor plezier, voor een uitdaging en om te doorleven hoe het geweest moet zijn. We denken wel dat de omstandigheden anders waren, meer harde sneeuw en betere gletsjers.
De wind blijft door waaien en de tent staat af en toe bol van de wind maar slapen lukt zowaar.

Vrijdag 9 december 5.30
We besluiten vroeg op te staan en Axel maakt ons om 05.30 wakker omdat hij met Walter over de satelliet telefoon wil praten, maar Bernice weet als geen ander dat wanneer je afspreekt met Walter om 08.00 uur dat je niet eerder hoeft te bellen…. Later blijkt dat hij dit doet om accu’s te sparen voor noodgevallen. We bouwen de boel verder af en dat gaat gelukkig zeer snel en dan blijkt maar weer dat Tino veel te veel bij zich heeft omdat hij dan nog alles moet opbinden op de slee en in zijn rugzak.

Vrijdag 9 december 8.00
Het is 08.00 en we bellen met Walter en horen dat iedereen veilig aan boord is van de Plancius, niet zoals gedacht dezelfde avond, maar pas in de ochtend vanwege ruige zeegang waardoor de ribs niet aan land konden komen. Maar ze zijn veilig en later blijkt pas hoe lastig zij het gehad hebben met o.a. gevechten met de zeeleeuwen.

We vertrekken en ons eerste punt is goed zichtbaar, de 2e traverse en steken the Fortuna gletsjer over. Dit betekent langzaam dalen en vervolgens steil klimmen richting de traverse. De klim is niet lang, wel erg steil en 50 meter onder de top houden we stil, zodat Axel en Chris op hun gemak de boel even kunnen overzien op de top. Ze komen snel terug en geven aan dat het goed te doen moet zijn. We brengen de sleeën 25 meter onder de top en klimmen de rest met skimateriaal naar boven om dit achtereen volgens aan de andere kant van de top neer te zetten. Dan maken we weer gebruik van de 50 meter lijnen en trekken één voor één de sleeën naar boven en over de top naar beneden. Grappige is dat ik ooit in een roei team heb gezeten met twee Europees kampioen touwtrekkers en die gebruiken een ankerman, die een bepaalde slag met het touw om zijn arm en lichaam maakt waardoor je veel kunt trekken en goed kunt ankeren. Axel had dit blijkbaar nooit gezien en i.p.v. slee voor slee naar beneden te laten konden we zo versnellen met twee tegelijk. Er was nog steeds een stevige wind, geen storm, maar rechtop staan was erg moeilijk voor ons, behalve voor Axel, soort berggeit die onder alle omstandigheden op elk richeltje kan lopen. Eén hoogtepunt hebben we wel, we zien Fortuna bay waar de Plancius ons komt ophalen.

Een meter of 50 onder ons aan de andere kant van de traverse liggen de sleeën klaar en krijgen we een mooie flauwe afdaling voor de boeg. We koppelen ons aan, de vellen blijven onder de ski’s en “GO”….. Maar wat blijkt, onze vriend Tino kan niet skiën en we zijn verrast?! De afdaling is niet lang en we twijfelen bij het zien van een rotspunt of we de linker, rechter of midden door moeten nemen. We besluiten midden door en aan het meertje een pauze te nemen. Vervolgens kiezen we voor rechts de Shackleton crossing en binden de steigijzers onder de schoenen en ski’s op de slee. We moeten een meter of 20 omhoog lopen en daarna 100 meter dwars over een stuk ijs. Dan komen we uit op de laatste gletsjer. Daar doen we alles af en Axel en Chris besluiten een kijkje te nemen over deze opgeduwde dam van stenen. Ze klinken enthousiast want ook daar ligt sneeuw! Ze vervolgen met zijn tweeën hun weg terwijl wij staan te wachten. Het duurt lang en we maken nog wat grappen en grollen omdat we blij zijn bijna aan het einde te zijn van de crossing en dat de andere veilig aan boord zijn van de Plancius. Bernice wordt ongeduldig en besluit te gaan kijken waar de mannen blijven en al snel komen ze alledrie terug met goed en slecht news. Het goede nieuws is dat we verder kunnen, het slechte nieuws is dat we de sleeën achterlaten en alleen onze rugzak mogen vullen met wat je deze nacht nodig hebt. Reden is dat we niet weten wat voor weer het morgen zal zijn en dat we ons niet kunnen veroorloven hier te blijven en in slecht weer te terecht te komen. Bernice twijfelt of ze haar carbon ski’s achter laat en ik zeg niks want neem mijn laptop mee omdat daar nog steeds een mooie film op staat voor Jeroen zijn 40ste verjaardag die ik helaas niet heb kunnen laten zien omdat ik beneden stond aan the Trident en hij boven.

We gaan op pad en deze zelfde situatie overkwam Shackleton ook en ondanks de tegenslag met ons team en terugkeer beginnen we ook langzamerhand te realiseren dat we een echt Shackleton verhaal hebben bij terugkeer en goed kunnen inzetten bij onze klant trainingen. Al snel zien we het gevaar. De pas wordt echt smal en verandert in een riviertje waarover wij moeten klimmen. Chris en Axel gaan voor en bereiden een gezekerde lijn voor zodat we niet kunnen vallen bij het klimmen. De eerste moeilijke klim is achter de rug en we vervolgen onze weg met nog een paar moeilijke stukken waar we niet hoeven te zekeren, maar wel uiterst voorzichtig moeten zijn en zo komen we uiteindelijk aan in Fortuna Bay. We hebben het gehaald en we kunnen morgen met het complete team het laatste stuk van de crossing van Shackleton lopen.

Vrijdag 9 december avond
We vinden snel een goede plek, honderd meter boven the Fortuna Bay en melden ons per satelliet telefoon bij de Plancius en geven onze coördinaten door. Zoals iedere avond bouwen we de tent op en koken water en zijn blij veilig onze bestemming te hebben bereikt. Zoals vaak zat het venijn in het staartje. We spreken af dat als morgen de Plancius vroeg aankomt, Walter, Godrun, Joe en Serge naar boven komen, om bij eventueel goed weer onze spullen naar beneden te halen en dan alleen die spullen die echt belangrijk zijn om het de klimmers het niet moeilijker te maken dan nodig. De avond treedt in, helder, een volle maan en Axel besluit deze langdurig te filmen.

Zaterdag 10 december 5.30
Het is 05.30 en Chris maakt ons allen wakker, de Plancius is in Fortuna Bay aangekomen en de Rib met Walter, Joe, Godrun en Serge is onderweg. Ze hebben extra rugzakken mee om de rest van de spullen op te halen. Chris, Walter, Joe en Godrun zijn ervaren en gaan op pad, Serge, Bernice, Tino en ik ruimen het bivak op. Walter maakt nog grappen dat alles wel goed komt en dat het niet zoveel kan voorstellen. En wat blijkt, die gekke Indiaan (zo noem ik hem) fikst het ook nog om binnen no time alles naar beneden te brengen met de rest van de gidsen. We zitten inmiddels aan het strand met de spullen, tussen de pinguïns, zeeleeuwen en zeehonden te wachten op de ribs die ons komen ophalen.

Wat een cadeau om uiteindelijk na een barre tocht zo te zitten tussen de dieren die geen stap opzij doen. Sterker nog, voor zeeleeuwen moeten we oppassen omdat zij maar al te graag bezit nemen van onze spullen en dan krijg je ze niet makkelijk weg. Maar dat weten we inmiddels van de andere groep die ze met veel moeite moest verdrijven. Er komen twee ribs om ons op te halen en we kijken uit naar de rest van het team. Het team staat ons op te wachten op de boeg van de Plancius en ook zij zijn zichtbaar opgelucht.

Wat een avontuur, hoe heeft het moeten lopen, waarom heeft de groep zijn eigen crossing met gevaar moeten doen en wij de Shackleton? Dit had niemand kunnen bedenken en volgens mij is dat nu juist waar het op expedities ook omgaat. Je kunt bedenken wat je wilt, je kunt rekening houden met alles en toch kunnen er situaties ontstaan waar niemand rekening mee houdt en dan komt het op leiderschap aan. Walter, Alex en Bernice hebben de juiste beslissing genomen om het team niet over the Trident te laten gaan, Axel heeft de juiste beslissing genomen om niet terug te keren, maar over te steken over de Crean gletsjer en het team Experis heeft fantastisch samengewerkt op the Trident tijdens noodweer en tot in Possession bay ! Het Noorse team werkte niet samen en daar was veel ergernis en zo zie je maar dat leiderschap een mentaliteit is, waarin wij toekomstig Experisleden zo in geloven.

Zaterdag 10 december 12.00
Het is 12.00 en we gaan lunchen zodat we straks als compleet team de laatste 9 km kunnen lopen. Dan ontrafelt Axel het geheim van kokend water wat eerder leek op gel dan water. In de bewuste plastic zak zat nog een klein zakje korrels om te gebruiken bij het vermengen van je poep tot een harde substantie en die heeft blijkbaar in het kokende water gezeten….

Bedankt Team Expeditie Experis, Bernice, Walter, Axel en vooral sorry voor het thuis front dat we jullie enige dagen in onwetendheid hebben gelaten. Speciaal Inge, ik vond het heel bijzonder om je tranen te horen door de telefoon, alhoewel dat feitelijk niet kan, maar behoeft geen uitleg.

Met een Shackleton groet,
Team Experis, Bernice, Walter en Axel.