Trainingsweekend expeditieteam Experis zit erop!
Gisteravond laat is het gehele expeditieteam veilig teruggekeerd op Schiphol. Aan mij, Renate, de eer jullie verslag te doen van een zeer bijzonder weekend.
Dit trainingsweekend heeft het hele team echt kunnen ervaren hoe de expeditie naar South Georgia zal zijn. We hebben geoefend met ski’s met vellen, bergwand beklimmen, stijgijzers met pikhouweel, lawine alarm, gletsjerspleten en skiën vast aan een touw met je team.
Kortom, het was afzien. Fysiek en mentaal. Een lesje in wat deze expeditie echt inhoudt. En dat het zeker geen makkie wordt maar een zware tocht die veel gaat vergen van alle teamleden. Waarbij de kracht van het team gedurende het weekend ook steeds duidelijker werd. Samen (‘zusammen’) gaan we deze expeditie volbrengen en de ontberingen doorstaan.
Maar wat is dan de koppeling met de lessen van Shackleton? Voor mij is duidelijk de les ‘creëer vriendschap’ van toepassing. De flow in het team is echt goed; we zijn zorgzaam naar elkaar, helpen makkelijk een ander en binding ontstaat door goede gesprekken. Daarnaast is de les ‘hou focus op het doel’ ook goed te vertalen naar dit weekend. Iedereen van het team moest in een gletsjerspleet springen van 40 meter diep, gezekerd middels een touw aan je team. Zonder enig protest heeft iedereen de sprong in het diepe gemaakt. Omdat we ons allemaal realiseerden dat dit nodig was om straks veilig de expeditie te doorstaan.
De ervaringen die we als Experis team gaan opdoen in Antartica zullen ons vormen. Hopelijk in leiderschap en nieuw elan, trots en kennis die we kunnen delen met klanten. Waarmee we Experis als onderscheidende partner voor onze klanten kunnen presenteren en meebouwen aan het vormen van leiderschap binnen deze organisaties middels de route Shackleton 2.0.
Foto's komen snel!
maandag 31 oktober 2011
donderdag 27 oktober 2011
Vandaag vertrekt het Expeditie Experis Team naar Oostenrijk
Vandaag vertrekt het Expeditie Experis Team naar Oostenrijk voor het tweede trainingsweekend. Wat staat hen te wachten. Gidsen Bernice en Walter delen met ons het programma:
Programmablauf für das Vorbereitungswochenende am Dachstein
Freitag, 28-10.
13 00 Ankunft Flgh Innsbruck Transfer nach Ramsau am Dachstein
17 00 Ausfassen der Leihschuhe Ski Willy Ramsau
18 00 Ankunft Hotel Dachstein, beziehen der Zimmer
18 30 Ausgabe Leihausrüstung
20 00 Abendessen
21 00 Vorstellung der Bergführer durch Bernice
Programmablauf, Piepstheorie Walter
Samstag, 29.10.
08 00 Frühstück
09 00 Abmarsch zur Seilbahn
10 00 Überprüfung des schifahrerischen Könnens, Abfahrt Schladminger Gletscher
11 00 Auffellen, Gehtechnik und Spitzkehren
12 00 Aufstieg zur Wartehütte (geschlossen) Mittagspause
13 00 Abfahrt zur Steinerscharte, Auffellen Aufstieg zum Dirndlkolk
15 00 Piepssuche beim Dirndlkolk
16 00 Seilbahn, Talfahrt
16 30 Hotel
19 00 Abendessen
20 00 Theorie Lawinenkunde, Fragen
21 00 Feierabend
Sonntag, 30. 10.
07 00 Frühstück
07 30 Abmarsch zur Seilbahn
08 00 Auffahrt
08 30 Steigeisen Grundschule Hunerscharte, Umgang mit Steigeisen und Eispickel
10 30 Spaltenbergung bei der Dachsteinwarte, in eine Spalte, oder in die Südwand
12 00 Talfahrt
13 00 Mittagessen
14 00 Abfahrt zum Flughafen Innsbruck, 3 std Fahrzeit, Ankunft ca. 17 00
19 00 Rückflug
Programmablauf für das Vorbereitungswochenende am Dachstein
Freitag, 28-10.
13 00 Ankunft Flgh Innsbruck Transfer nach Ramsau am Dachstein
17 00 Ausfassen der Leihschuhe Ski Willy Ramsau
18 00 Ankunft Hotel Dachstein, beziehen der Zimmer
18 30 Ausgabe Leihausrüstung
20 00 Abendessen
21 00 Vorstellung der Bergführer durch Bernice
Programmablauf, Piepstheorie Walter
Samstag, 29.10.
08 00 Frühstück
09 00 Abmarsch zur Seilbahn
10 00 Überprüfung des schifahrerischen Könnens, Abfahrt Schladminger Gletscher
11 00 Auffellen, Gehtechnik und Spitzkehren
12 00 Aufstieg zur Wartehütte (geschlossen) Mittagspause
13 00 Abfahrt zur Steinerscharte, Auffellen Aufstieg zum Dirndlkolk
15 00 Piepssuche beim Dirndlkolk
16 00 Seilbahn, Talfahrt
16 30 Hotel
19 00 Abendessen
20 00 Theorie Lawinenkunde, Fragen
21 00 Feierabend
Sonntag, 30. 10.
07 00 Frühstück
07 30 Abmarsch zur Seilbahn
08 00 Auffahrt
08 30 Steigeisen Grundschule Hunerscharte, Umgang mit Steigeisen und Eispickel
10 30 Spaltenbergung bei der Dachsteinwarte, in eine Spalte, oder in die Südwand
12 00 Talfahrt
13 00 Mittagessen
14 00 Abfahrt zum Flughafen Innsbruck, 3 std Fahrzeit, Ankunft ca. 17 00
19 00 Rückflug
De expeditie van Hans Tonjann
Op de reservelijst als stand-in van Jeroen Beentjes ben ik redelijk kansloos …Jeroen is in topconditie dus maak ik me geen illusies dat ik deel zal nemen aan de expeditie. Met wie van de overige expeditieleden kan ik dan concurreren? Niels Luijt komt als mede zwaargewicht (hoeft naar eigen zeggen maar 5 kilo af te vallen) in de buurt misschien. Die 100 kilo – het liefst nog minder- is voor mij elke ochtend een doel op zich. Maar na weer een te gezellig weekend nog steeds niet steady…
Om in conditie te blijven staat fietsen op mijn to do, 4 keer per week, aantal kms opgevoerd van 150 km naar 250 km per week. Dus mocht Jeroen geblesseerd raken of Niels door zijn knie zakken dan ben ik in staat hem op te volgen...
Om in conditie te blijven staat fietsen op mijn to do, 4 keer per week, aantal kms opgevoerd van 150 km naar 250 km per week. Dus mocht Jeroen geblesseerd raken of Niels door zijn knie zakken dan ben ik in staat hem op te volgen...
woensdag 26 oktober 2011
De Expeditie van Martijn Sickenga
De week waarin ik jarig ben en verschillende cadeaus kreeg voor de expeditie. Een paar geweldige wanten. Ze moeten tot min 27 het warm blijven. Dat geeft vertrouwen! En ook een mooi setje thermo ondergoed. Dus aan de aankleding kan het niet liggen…….
Vorige week was hectisch! Ik ben veel aan het trainen en met plezier. Maar ook besteed ik aandacht aan de expeditie in de lokale pers. Zo hebben contacten met Omroep Brabant ertoe geleid dat mede expeditielid Ruud van Wijk wel op televisie komt. Hij traint met een autoband en dat vond Omroep Brabant veel interessanter dan een home trainer.
Morgen wel mijn eigen interview in het Brabants Dagblad. In dat krantenartikel wil ik het e.e.a. over de achtergronden van de Expeditie vertellen en over de Shackleton way 2.0. Daar draait het om het volgende:
Elke verandering is een expeditie. Vitae gelooft dat een expeditie alleen tot een succesvol einde kan worden gebracht wanneer elke deelnemer zijn eigen verantwoordelijkheid neemt en zijn eigen bijdrage concreet maakt. Dat doen wij op basis van de zes leiderschapslessen van Sir Ernest Shackleton. Een Engelse zuidpoolreiziger die leefde in het begin van de twintigste eeuw.
We leren jou tijdens deze dag wat het is om als organisatie op expeditie te gaan. Aan het einde van deze dag hebben we samen met jou concreet gemaakt wat de expeditie van jouw organisatie gaat zijn en wat ieders concrete bijdrage gaat zijn om het tot een succes te maken.
Het gaat nu snel. Dit weekend eerst nog trainen in Oostenrijk, daarna nog een maand er tegenaan en dan gaat de expeditie echt beginnen.
Martijn Sickenga
Vorige week was hectisch! Ik ben veel aan het trainen en met plezier. Maar ook besteed ik aandacht aan de expeditie in de lokale pers. Zo hebben contacten met Omroep Brabant ertoe geleid dat mede expeditielid Ruud van Wijk wel op televisie komt. Hij traint met een autoband en dat vond Omroep Brabant veel interessanter dan een home trainer.
Morgen wel mijn eigen interview in het Brabants Dagblad. In dat krantenartikel wil ik het e.e.a. over de achtergronden van de Expeditie vertellen en over de Shackleton way 2.0. Daar draait het om het volgende:
Elke verandering is een expeditie. Vitae gelooft dat een expeditie alleen tot een succesvol einde kan worden gebracht wanneer elke deelnemer zijn eigen verantwoordelijkheid neemt en zijn eigen bijdrage concreet maakt. Dat doen wij op basis van de zes leiderschapslessen van Sir Ernest Shackleton. Een Engelse zuidpoolreiziger die leefde in het begin van de twintigste eeuw.
We leren jou tijdens deze dag wat het is om als organisatie op expeditie te gaan. Aan het einde van deze dag hebben we samen met jou concreet gemaakt wat de expeditie van jouw organisatie gaat zijn en wat ieders concrete bijdrage gaat zijn om het tot een succes te maken.
Het gaat nu snel. Dit weekend eerst nog trainen in Oostenrijk, daarna nog een maand er tegenaan en dan gaat de expeditie echt beginnen.
Martijn Sickenga
dinsdag 25 oktober 2011
De expeditie van Serge Moesman
Neem jij het bier mee…….??
Het komt steeds dichterbij... dit weekend gaan we naar de Alpen, voor het eerst met zijn allen op de lange latten en dan moeten we laten zien wat we in huis hebben op dit gebied. Een paar weken geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet aan boord van de ms Plancius, beetje gespannen maar vooral nieuwsgierig. Eindelijk zouden we antwoord gaan krijgen op een aantal vragen die branden in onze gedachten.
We zitten met het team in de scheepslobby te wachten nadat we elkaar, in sommige gevallen, voor het eerst de hand hebben geschud. Bernice begint te vertellen en we krijgen langzaamaan een indruk wat het betekent om op expeditie te gaan. Vervolgens stelt iedereen zich kort voor waarbij ik er natuurlijk niet aan ontkom wat “tekst en taal” te geven aan mijn verleden bij Korps Mariniers. Bernice stelt me heel bewust een aantal keer de vraag: “Hoe deden jullie dat bij de mariniers ?” Uiteraard vind ik het leuk om te vertellen over de “good old days”, ik heb per slot van rekening 12 jaar met veel plezier een groen pak aangehad, maar deze reacties had ik niet verwacht…
Ik merk dat het blijkbaar verwachtingen schept, met name bij een aantal van de vrouwelijke teamleden (of niet Stephanie en Renate ?). Al snel wordt er geopperd dat ik wel wat extra bagage mee kan nemen aangezien ik “het gewend ben” met een rugzak te lopen.
"Hallo, het is voor mij ook gewoon 4 ½ jaar geleden dat ik dat gedaan heb probeer ik nog in verweer...” Maar ik heb niet de indruk dat er naar me geluisterd word en naar mate de middag verandert in de avond wordt het steeds gekker. “Als ik moe ben dan kan ik wel bij jou op je rug, hé...”.
Terwijl we ’s avonds in de kroeg nog een biertje drinken en we elkaar beter leren kennen wordt de volgende verwachting uitgesproken: “Hé Serge, kun jij niet gewoon 1 of 2 kratjes bier in je slee meenemen, voor als we het even niet meer zien zitten ?”
Misschien niet eens zo’n gek idee, ik zal er eens over nadenken...
Serge “alias de Pakezel” Moesman
Het komt steeds dichterbij... dit weekend gaan we naar de Alpen, voor het eerst met zijn allen op de lange latten en dan moeten we laten zien wat we in huis hebben op dit gebied. Een paar weken geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet aan boord van de ms Plancius, beetje gespannen maar vooral nieuwsgierig. Eindelijk zouden we antwoord gaan krijgen op een aantal vragen die branden in onze gedachten.
We zitten met het team in de scheepslobby te wachten nadat we elkaar, in sommige gevallen, voor het eerst de hand hebben geschud. Bernice begint te vertellen en we krijgen langzaamaan een indruk wat het betekent om op expeditie te gaan. Vervolgens stelt iedereen zich kort voor waarbij ik er natuurlijk niet aan ontkom wat “tekst en taal” te geven aan mijn verleden bij Korps Mariniers. Bernice stelt me heel bewust een aantal keer de vraag: “Hoe deden jullie dat bij de mariniers ?” Uiteraard vind ik het leuk om te vertellen over de “good old days”, ik heb per slot van rekening 12 jaar met veel plezier een groen pak aangehad, maar deze reacties had ik niet verwacht…
Ik merk dat het blijkbaar verwachtingen schept, met name bij een aantal van de vrouwelijke teamleden (of niet Stephanie en Renate ?). Al snel wordt er geopperd dat ik wel wat extra bagage mee kan nemen aangezien ik “het gewend ben” met een rugzak te lopen.
"Hallo, het is voor mij ook gewoon 4 ½ jaar geleden dat ik dat gedaan heb probeer ik nog in verweer...” Maar ik heb niet de indruk dat er naar me geluisterd word en naar mate de middag verandert in de avond wordt het steeds gekker. “Als ik moe ben dan kan ik wel bij jou op je rug, hé...”.
Terwijl we ’s avonds in de kroeg nog een biertje drinken en we elkaar beter leren kennen wordt de volgende verwachting uitgesproken: “Hé Serge, kun jij niet gewoon 1 of 2 kratjes bier in je slee meenemen, voor als we het even niet meer zien zitten ?”
Misschien niet eens zo’n gek idee, ik zal er eens over nadenken...
Serge “alias de Pakezel” Moesman
maandag 24 oktober 2011
De expeditie van Marc Kraijenhaide
De expeditieleden laten van zich horen; de tijd tot aan de expeditie gebruiken we om iedereen te informeren over de belevenissen van de expeditieleden. Elk expeditielid deelt zijn/haar belevenissen van de afgelopen tijd en de tijd die gaat komen. Vandaag het verhaal van Marc Kraijenhaide:
Bovenstaand idee is ontstaan in de auto onderweg naar een training van Peter en Renate over Shackleton 2.0, wat houdt het in en waar kunnen we deze leiderschapstraining inzetten?
Tsja, wat doe je als je de mail krijgt met de melding dat je niet in het expeditieteam zelf zit, maar in het reserveteam? Een beetje de conditie op pijl houden, of toch wat meer…. Uiteindelijk heb ik gekozen voor het laatste, gewoon trainen alsof je zelf op expeditie gaat. Dan de vragen, doe ik te weinig of doe ik teveel, wat is beter conditie of kracht? Toch maar eens met een vast expeditielid naar Amsterdam fietsen, klein stukje dus lekker de gang erin. Uiteindelijk reed de collega ‘zich het snot voor de ogen’ .
Gelukkig is voorbereiden niet alleen het in topconditie krijgen van mezelf, op de juiste momenten ontspannen is belangrijk; de juiste mix tussen fysiek en fun! Volgend weekend 2e trainingsweekend in Oostenrijk, eens kijken hoe het met de voorbereidingen staat van de overige expeditieleden.
Check morgen de expeditie van ….
Bovenstaand idee is ontstaan in de auto onderweg naar een training van Peter en Renate over Shackleton 2.0, wat houdt het in en waar kunnen we deze leiderschapstraining inzetten?
Tsja, wat doe je als je de mail krijgt met de melding dat je niet in het expeditieteam zelf zit, maar in het reserveteam? Een beetje de conditie op pijl houden, of toch wat meer…. Uiteindelijk heb ik gekozen voor het laatste, gewoon trainen alsof je zelf op expeditie gaat. Dan de vragen, doe ik te weinig of doe ik teveel, wat is beter conditie of kracht? Toch maar eens met een vast expeditielid naar Amsterdam fietsen, klein stukje dus lekker de gang erin. Uiteindelijk reed de collega ‘zich het snot voor de ogen’ .
Gelukkig is voorbereiden niet alleen het in topconditie krijgen van mezelf, op de juiste momenten ontspannen is belangrijk; de juiste mix tussen fysiek en fun! Volgend weekend 2e trainingsweekend in Oostenrijk, eens kijken hoe het met de voorbereidingen staat van de overige expeditieleden.
Check morgen de expeditie van ….
zondag 23 oktober 2011
Het radio en tv dibuut voor Expeditie Experis
Op de internet pagina http://brabantn.ws/EDj zijn de beeld en geluid fragmenten terug te zien!!
Op de internet pagina http://brabantn.ws/EDj zijn de beeld en geluid fragmenten terug te zien!!
dinsdag 18 oktober 2011
dinsdag 11 oktober 2011
Niels Luyt haalt de krant
Niels Luyt, een van de leden van Team Expeditie Experis heeft de krant gehaald! In het Noordhollands Dagblad doet hij uitgebreid zijn verhaal uit de doeken. Nieuwsgierig? Lees het bericht! Benieuwd welk Expeditie Experis Team member de volgende is die de krant haalt!!
Krommenieer Niels Luyt op expeditie naar de Zuidpool
'Dit maak je maar een keer in je leven mee'
KROMMENIE - Met je collega’s het eiland South-Georgia bij Antarctica oversteken. Het is weer eens wat anders dan de brainstormsessie op de hei of het steengrill-arrangement van het bowlingcentrum. Een kans die je maar een keer in je leven krijgt en die je met beide handen moet grijpen, vindt Niels Luyt (37). De Krommenieër reist begin december af naar de Zuidpool, om er in de voetsporen van de Ierse ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton te treden.
In het dagelijks leven is Niels manager op de Amsterdamse vestiging van personeelsbemiddelaar Vitae. In 2012 gaat Vitae met de bedrijven Elan en Jefferson Wells verder onder de naam Experis. Die overgang wordt gesymboliseerd door een expeditie naar de Zuidpool. ,,Een langgekoesterde droom van collega Peter Blokland’’, zegt Niels. Blokland zocht voor de realisatie van zijn droom contact met Bernice Nootenboom, de eerste vrouw die op de Zuidpool is geweest. Met twee anderen leidt zij de expeditie, die uit twaalf leden bestaat. Inspiratie voor de trip is Ernest Shackleton. De Ierse ontdekkingsreiziger leidde begin vorige eeuw meerdere expedities op Antarctica. In 1914 vatte hij het plan op de Zuidpool over te steken. Dat pakte anders uit dan verwacht. Schip Endurance liep vast in het ijs en zonk. De 28 koppen tellende bemanning trok naar Elephant Island. Vandaar voer Shackleton met twee bemanningsleden in een klein bootje over de wilde zee naar South-Georgia, stak het eiland over en haalde hulp in Zuid-Amerika. De complete bemanning kon - na twee jaar - worden gered. ,,Shackleton stak South-Georgia in twee dagen over. Hij liep achter elkaar door. Wij gaan diezelfde route volgen, inclusief de stukken die hij verkeerd liep.’’
Op zijn breedst is het eiland vijftig kilometer. Zeven dagen zal het team er over doen. Elke dag acht tot tien uur op de lange latten. Over en langs kloven, bergen en ijs. Bergopwaarts met vellen onder de ski's om naar beneden glijden te voorkomen. ,,We skiën met een slee van veertig kilo achter ons, waar alle spullen op liggen. Die slee heeft stokken met staaldraad, zodat je bergaf niet door de slee wordt ingehaald.''
Twee maanden geleden werden de expeditieleden geselecteerd. Zeventig medewerkers schreven een motivatiebrief, aan de hand waarvan de twaalf gelukkigen werden gekozen. Een van de selectiecriteria was wat iemand voor de groep kon betekenen. Niels: ,,Ik zie voor mezelf de rol van motivator. Ik zorg voor de vrolijke noot. Bij mijn motivatiebrief had ik referentiebrieven van vrienden en familie meegestuurd. Los van elkaar schreven zij precies die dingen over mij op.'' Bij de aankondiging van de expeditie wist Niels meteen dat hij mee wilde. ,,Ik heb eens een aflevering van '3 op reis' gezien, waarin presentator Floortje Dessing een soortgelijke reis maakte. Toen al zei ik tegen mijn vrouw: 'dat is wel héél gaaf'. Een once in a lifetime-experience.''
Deze maand kwam het team bijeen in Zeeland voor een kennismakings- en trainingsweekend. Ze zagen er de boot (ook de 'Plancius' geheten) die hen naar het eiland brengt. ,,We gaan nog een keer naar een gletsjer. Oefenen met de slees. Bernice gaf al als tip om te gaan rennen met een touw om je middel, waaraan een autoband hangt. En om de loopband in de sportschool in te stellen op een stijgingspercentage van 15 tot 20%. Omgaan met de ski's is voor mij geen probleem. Ik heb in Zwitserland gewoond en ging jarenlang elk weekend de bergen in om te skiën en te snowboarden. Ik tenniste al regelmatig en doe nu ook aan hardlopen. Daarnaast fiets ik een paar keer per week vanuit Krommenie naar mijn werk in Amsterdam. Het is belangrijk dat we straks in goede conditie zijn. We moesten ook allemaal een sportmedische keuring ondergaan. Want op het eiland is helemaal niets. Er kan geen vliegtuig of helikopter landen. Wel hebben we elke dag contact met de boot, voor het geval er iets ergs gebeurt. Maar die boot is natuurlijk niet meteen bij het eiland.''
Toegang tot het eiland verkrijgen is überhaupt niet makkelijk, weet Niels. ,,Er mogen niet zoveel mensen op. Je moet er vergunningen voor regelen. Expedities zoals de onze komen nauwelijks voor.'' Het eiland is befaamd om de grote kolonie koningspinguïns ('er zijn er geloof ik wel een miljoen') en - uiteraard - de kou. ,,Sneeuw, mist, storm: we kunnen van alles meemaken. Als wij daar zijn, is het zomer. De temperatuur kan variëren van min twintig tot plus vijf. In theorie kan het daar dus warmer zijn dan in Nederland. Maar daar rekenen we niet op. Dus skibroeken mee en een muts met bontkraag. Die kraag houdt het vocht uit je gezicht, zodat je huid niet kan bevriezen.''
Door Bernice is het team al rijkelijk voorzien van handige tips en weetjes. ,,Je mag niks achterlaten op het eiland. Al het afval moet je mee terug nemen. Dus we halen vooraf de verpakkingen van de chocoladerepen af én breken de repen in kleine blokjes. Dan kun je ze makkelijk in je mond stoppen. Als je op een bevroren reep bijt, kun je kiezen breken. Verder eten we zakjes met poeder, die we klaarmaken in gekookt sneeuwwater. Dat eten we dan uit het zakje, zodat we geen afwas hebben.''
De avonturen van het team zijn te volgen via www.expeditieesperis.nl. ,,Ook al gaat maar een kleine groep naar de Zuidpool, we proberen het hele bedrijf bij de expeditie te betrekken. Vooral de vijf mensen die op de reservelijst staan, voor het geval een van de expeditieleden niet mee kan. Een rottaak, want zij maken alles mee wat wij in de voorbereiding meemaken, maar de expeditie zelf niet.''
,,Ik verwacht dat er op de Zuidpool fricties zullen zijn én dat we een hecht team worden. Dat die band ook tot ná de expeditie duurt. Tenslotte maak je samen iets mee, wat je je hele leven bij blijft. Zelf verheug ik me het meest op het daar zíjn. Alleen maar sneeuw om je heen. Al zal ik mezelf wel eens tegenkomen tijdens al dat lopen in de kou.''
www.expeditieexperis.nl
Krommenieer Niels Luyt op expeditie naar de Zuidpool
'Dit maak je maar een keer in je leven mee'
KROMMENIE - Met je collega’s het eiland South-Georgia bij Antarctica oversteken. Het is weer eens wat anders dan de brainstormsessie op de hei of het steengrill-arrangement van het bowlingcentrum. Een kans die je maar een keer in je leven krijgt en die je met beide handen moet grijpen, vindt Niels Luyt (37). De Krommenieër reist begin december af naar de Zuidpool, om er in de voetsporen van de Ierse ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton te treden.
In het dagelijks leven is Niels manager op de Amsterdamse vestiging van personeelsbemiddelaar Vitae. In 2012 gaat Vitae met de bedrijven Elan en Jefferson Wells verder onder de naam Experis. Die overgang wordt gesymboliseerd door een expeditie naar de Zuidpool. ,,Een langgekoesterde droom van collega Peter Blokland’’, zegt Niels. Blokland zocht voor de realisatie van zijn droom contact met Bernice Nootenboom, de eerste vrouw die op de Zuidpool is geweest. Met twee anderen leidt zij de expeditie, die uit twaalf leden bestaat. Inspiratie voor de trip is Ernest Shackleton. De Ierse ontdekkingsreiziger leidde begin vorige eeuw meerdere expedities op Antarctica. In 1914 vatte hij het plan op de Zuidpool over te steken. Dat pakte anders uit dan verwacht. Schip Endurance liep vast in het ijs en zonk. De 28 koppen tellende bemanning trok naar Elephant Island. Vandaar voer Shackleton met twee bemanningsleden in een klein bootje over de wilde zee naar South-Georgia, stak het eiland over en haalde hulp in Zuid-Amerika. De complete bemanning kon - na twee jaar - worden gered. ,,Shackleton stak South-Georgia in twee dagen over. Hij liep achter elkaar door. Wij gaan diezelfde route volgen, inclusief de stukken die hij verkeerd liep.’’
Op zijn breedst is het eiland vijftig kilometer. Zeven dagen zal het team er over doen. Elke dag acht tot tien uur op de lange latten. Over en langs kloven, bergen en ijs. Bergopwaarts met vellen onder de ski's om naar beneden glijden te voorkomen. ,,We skiën met een slee van veertig kilo achter ons, waar alle spullen op liggen. Die slee heeft stokken met staaldraad, zodat je bergaf niet door de slee wordt ingehaald.''
Twee maanden geleden werden de expeditieleden geselecteerd. Zeventig medewerkers schreven een motivatiebrief, aan de hand waarvan de twaalf gelukkigen werden gekozen. Een van de selectiecriteria was wat iemand voor de groep kon betekenen. Niels: ,,Ik zie voor mezelf de rol van motivator. Ik zorg voor de vrolijke noot. Bij mijn motivatiebrief had ik referentiebrieven van vrienden en familie meegestuurd. Los van elkaar schreven zij precies die dingen over mij op.'' Bij de aankondiging van de expeditie wist Niels meteen dat hij mee wilde. ,,Ik heb eens een aflevering van '3 op reis' gezien, waarin presentator Floortje Dessing een soortgelijke reis maakte. Toen al zei ik tegen mijn vrouw: 'dat is wel héél gaaf'. Een once in a lifetime-experience.''
Deze maand kwam het team bijeen in Zeeland voor een kennismakings- en trainingsweekend. Ze zagen er de boot (ook de 'Plancius' geheten) die hen naar het eiland brengt. ,,We gaan nog een keer naar een gletsjer. Oefenen met de slees. Bernice gaf al als tip om te gaan rennen met een touw om je middel, waaraan een autoband hangt. En om de loopband in de sportschool in te stellen op een stijgingspercentage van 15 tot 20%. Omgaan met de ski's is voor mij geen probleem. Ik heb in Zwitserland gewoond en ging jarenlang elk weekend de bergen in om te skiën en te snowboarden. Ik tenniste al regelmatig en doe nu ook aan hardlopen. Daarnaast fiets ik een paar keer per week vanuit Krommenie naar mijn werk in Amsterdam. Het is belangrijk dat we straks in goede conditie zijn. We moesten ook allemaal een sportmedische keuring ondergaan. Want op het eiland is helemaal niets. Er kan geen vliegtuig of helikopter landen. Wel hebben we elke dag contact met de boot, voor het geval er iets ergs gebeurt. Maar die boot is natuurlijk niet meteen bij het eiland.''
Toegang tot het eiland verkrijgen is überhaupt niet makkelijk, weet Niels. ,,Er mogen niet zoveel mensen op. Je moet er vergunningen voor regelen. Expedities zoals de onze komen nauwelijks voor.'' Het eiland is befaamd om de grote kolonie koningspinguïns ('er zijn er geloof ik wel een miljoen') en - uiteraard - de kou. ,,Sneeuw, mist, storm: we kunnen van alles meemaken. Als wij daar zijn, is het zomer. De temperatuur kan variëren van min twintig tot plus vijf. In theorie kan het daar dus warmer zijn dan in Nederland. Maar daar rekenen we niet op. Dus skibroeken mee en een muts met bontkraag. Die kraag houdt het vocht uit je gezicht, zodat je huid niet kan bevriezen.''
Door Bernice is het team al rijkelijk voorzien van handige tips en weetjes. ,,Je mag niks achterlaten op het eiland. Al het afval moet je mee terug nemen. Dus we halen vooraf de verpakkingen van de chocoladerepen af én breken de repen in kleine blokjes. Dan kun je ze makkelijk in je mond stoppen. Als je op een bevroren reep bijt, kun je kiezen breken. Verder eten we zakjes met poeder, die we klaarmaken in gekookt sneeuwwater. Dat eten we dan uit het zakje, zodat we geen afwas hebben.''
De avonturen van het team zijn te volgen via www.expeditieesperis.nl. ,,Ook al gaat maar een kleine groep naar de Zuidpool, we proberen het hele bedrijf bij de expeditie te betrekken. Vooral de vijf mensen die op de reservelijst staan, voor het geval een van de expeditieleden niet mee kan. Een rottaak, want zij maken alles mee wat wij in de voorbereiding meemaken, maar de expeditie zelf niet.''
,,Ik verwacht dat er op de Zuidpool fricties zullen zijn én dat we een hecht team worden. Dat die band ook tot ná de expeditie duurt. Tenslotte maak je samen iets mee, wat je je hele leven bij blijft. Zelf verheug ik me het meest op het daar zíjn. Alleen maar sneeuw om je heen. Al zal ik mezelf wel eens tegenkomen tijdens al dat lopen in de kou.''
www.expeditieexperis.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)