De expeditieleden zijn weer in Nederland, de meeste zelfs ook al weer aan het werk. Maar niet voordat er verslag uit gebracht is van de laatste etappe van de reis, die niet over rozen maar wel via Santiago ging.
Weinig slaap, al drie dagen lang. Paar uur Falkland Islands, paar uur Santiago, paar uur ergens boven de Atlantische oceaan en een paar uur thuis. Nu lekker terug op kantoor en beschouw alles als een expeditie. Alles moet ook slagen. En die paar uur slaap… is meer dan voldoende.
Jeetje wat heeft het allemaal een energie gekost, op de berg, tussen de zeeleeuwen, uren lopen rammen in de sneeuw. Dagen lopen rammen in de sneeuw. Maar wat heeft het nog meer energie opgeleverd. Heb me zelden zo sterk gevoeld, echt genoten van de omgeving, de natuur en ons team. Ik ben geen inspanningsfysioloog, geen psycholoog en ik ben wel meer niet. Wel weet ik zeker dat energie gebruiken in een positieve omgeving nog veel meer energie oplevert. Mooi. Neem ik mee in mijn werk en privé! Moeten we allemaal doen. Hup!
Zaterdagochtend stonden we al om half 9 klaar om naar het vliegveld van Falkland Islands te rijden. Vaarwel Plancius en mooi op tijd aangezien het militaire vliegveld verwacht dat we 5 uur voor vlucht aanwezig zijn. Prima, geen stress. Wel direct nog een uurtje vertraging natuurlijk. Onderweg nog een paar uur meer vertraging opgepakt door een extra tussenstop in Argentinië, moest even iemand opgepikt worden. Ach, dan maar ’s nachts in Santiago aankomen. Uiteindelijk wel een halve dag van van de stad mogen genieten. Heerlijk 30 graden, uitzicht over stad en de Andes, lieve Chilenen, 2unlimited op tv in het restaurant, Steef die beroofd wordt (gelukkig zonder succes) en vis op de vismarkt. Een welkome verademing na 6 dagen reizen.
De trip naar Madrid ging goed, buitengewoon goed zelfs. Dat kenden we nog niet van Iberia en LAN. Wel weer 4 uur vertraging op de laatste vlucht naar Amsterdam. Was even slikken… en weer doorgaan. Uiteindelijk om 10.00 uur op Schiphol. Twaalf rode jassen te popelen om ‘thuis’ weer te zien. Een gelukstraan her en der bij het zien van familie, geliefde, kroost en bovenal Marianne…
Nu terugkijken, herbeleven en ervaring delen. Ik ben trots op Vitae die alles mogelijk heeft gemaakt, trots op het team die alles waar heeft gemaakt en trots op mezelf omdat ik me voel zoals ik me voel!
Die energie die blijft, bijna 2012 en ik heb er zin in.
Sven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten