De expeditieleden zijn weer in Nederland, de meeste zelfs ook al weer aan het werk. Maar niet voordat er verslag uit gebracht is van de laatste etappe van de reis, die niet over rozen maar wel via Santiago ging.
Weinig slaap, al drie dagen lang. Paar uur Falkland Islands, paar uur Santiago, paar uur ergens boven de Atlantische oceaan en een paar uur thuis. Nu lekker terug op kantoor en beschouw alles als een expeditie. Alles moet ook slagen. En die paar uur slaap… is meer dan voldoende.
Jeetje wat heeft het allemaal een energie gekost, op de berg, tussen de zeeleeuwen, uren lopen rammen in de sneeuw. Dagen lopen rammen in de sneeuw. Maar wat heeft het nog meer energie opgeleverd. Heb me zelden zo sterk gevoeld, echt genoten van de omgeving, de natuur en ons team. Ik ben geen inspanningsfysioloog, geen psycholoog en ik ben wel meer niet. Wel weet ik zeker dat energie gebruiken in een positieve omgeving nog veel meer energie oplevert. Mooi. Neem ik mee in mijn werk en privé! Moeten we allemaal doen. Hup!
Zaterdagochtend stonden we al om half 9 klaar om naar het vliegveld van Falkland Islands te rijden. Vaarwel Plancius en mooi op tijd aangezien het militaire vliegveld verwacht dat we 5 uur voor vlucht aanwezig zijn. Prima, geen stress. Wel direct nog een uurtje vertraging natuurlijk. Onderweg nog een paar uur meer vertraging opgepakt door een extra tussenstop in Argentinië, moest even iemand opgepikt worden. Ach, dan maar ’s nachts in Santiago aankomen. Uiteindelijk wel een halve dag van van de stad mogen genieten. Heerlijk 30 graden, uitzicht over stad en de Andes, lieve Chilenen, 2unlimited op tv in het restaurant, Steef die beroofd wordt (gelukkig zonder succes) en vis op de vismarkt. Een welkome verademing na 6 dagen reizen.
De trip naar Madrid ging goed, buitengewoon goed zelfs. Dat kenden we nog niet van Iberia en LAN. Wel weer 4 uur vertraging op de laatste vlucht naar Amsterdam. Was even slikken… en weer doorgaan. Uiteindelijk om 10.00 uur op Schiphol. Twaalf rode jassen te popelen om ‘thuis’ weer te zien. Een gelukstraan her en der bij het zien van familie, geliefde, kroost en bovenal Marianne…
Nu terugkijken, herbeleven en ervaring delen. Ik ben trots op Vitae die alles mogelijk heeft gemaakt, trots op het team die alles waar heeft gemaakt en trots op mezelf omdat ik me voel zoals ik me voel!
Die energie die blijft, bijna 2012 en ik heb er zin in.
Sven
dinsdag 20 december 2011
zaterdag 17 december 2011
Expeditie Experis op tienertour? Of juist op een bejaardentrip?
Ons Expeditie Experis Team heeft veel meegemaakt. Ze zijn blij dat ze allemaal nog heel zijn, en blijven dat ze weer richting huis gaan. Hun teamspirit kent geen grenzen. Ook niet tijdens een 4 dagen durende trip op een schommelende Plancius. Dat er ook nog wat oudere toeristen zijn die van hun zuurverdiende centjes eindelijk deze trip kunnen betalen om die prachtige zeeleeuwen en pinguins live te mogen aanschouwen gaat er bij het team even niet in. Arme bejaarden...
Burping bejaarden boat.
Na diverse ruige verhalen over de expeditie en de ski traverse nog een stukje werkelijkheid op de boot. De grote vraag die we onszelf stellen is hoe ze deze groep geformeerd hebben. De helft jong, sportief en medisch gekeurd. De andere helft raakt opgewonden van het idee dat ze een vogel kunnen fotograferen. Er zit hier werkelijk een groep bejaarden aan boord die op Crock’s veel geleerd hebben van de elephantseals, hoe ontlucht je jezelf. En jezelf in balans houden gedurende een heftige storm en je sluitspieren onder controle houden, voor velen een lastige opgave. Gedurende de lectures vallen er gemiddeld 5 in slaap.
Wij, de Dutch zijn voor hen veel te rumoerig, daar trekken we ons weinig van aan. Doordat we lange tijd zo dicht op elkaar zitten wordt het gehalte tienertoer grappen steeds hoger. We beloven plechtig dat we als Brent (de man die alles over pinguïns weet) een grap maakt dat we met zijn allen hard gaan lachen. Joyce stelt veel “very good questions”, Jeroen komt als pinguïn de bar in, Renate en Josephine oefenen als sealions op een boegschroef die rond draait. Marc danst de sterren van de hemel, spontaan roken er meer mensen dan toen we vertrokken, we vervelen ons. We spelen de Lama’s, wat hilarisch is, ons grote acteertalent is Sven. Shackleton is getransformeerd naar SHAGGleton, de vraag do you like to SHAGG hands, or let me SHAGG this first, zijn nu zo vaak gesteld dat de boot er niet meer om kan lachen, wij des te meer.
Niet alleen wij zijn verveeld, de andere passagiers nemen de tijd om de dieren te bestuderen en het gedrag over te nemen. 1 dame heeft haar baard laten groeien zodat ze zich kan vereenzelvigen met een zeehond, we ontdekken dat 1 dame haar kapsel heeft laten aanpassen aan de Macaroni pinguïns. 1 dame weet na een krachtig studiemoment dezelfde geluiden als stinkende ruftende zeeleeuwen te produceren.
Jeroen en Peter, volgen een cursus Engels aan boord (die ze overigens volgens het team echt niet nodig hebben) door het vertellen van een supergelikt verhaal over de expeditie. Jeroen, we skiën op een stiel lope, toch? Structuur is de basis van deze trip, ontbijt, lunch en diner. We staan standaard klaar om ons in te vechten zodat we de felbegeerde plek weer hebben.
Sommige zijn zeeziek, sommige ziek, ligt het aan de wijn of aan de storm? Lieve allemaal, we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en ook genoten van deze dagen op de boot. Met een gevoel van trots kijken we terug op onze koude expeditie en avontuurlijke expeditie. En nu hebben wij zin om eindelijk na 4 dagen van boord te gaan en onze ervaringen te delen. Het hoogtepunt van vandaag is weer aangekomen, de lunch! Run!
Marc en Josephine
Burping bejaarden boat.
Na diverse ruige verhalen over de expeditie en de ski traverse nog een stukje werkelijkheid op de boot. De grote vraag die we onszelf stellen is hoe ze deze groep geformeerd hebben. De helft jong, sportief en medisch gekeurd. De andere helft raakt opgewonden van het idee dat ze een vogel kunnen fotograferen. Er zit hier werkelijk een groep bejaarden aan boord die op Crock’s veel geleerd hebben van de elephantseals, hoe ontlucht je jezelf. En jezelf in balans houden gedurende een heftige storm en je sluitspieren onder controle houden, voor velen een lastige opgave. Gedurende de lectures vallen er gemiddeld 5 in slaap.
Wij, de Dutch zijn voor hen veel te rumoerig, daar trekken we ons weinig van aan. Doordat we lange tijd zo dicht op elkaar zitten wordt het gehalte tienertoer grappen steeds hoger. We beloven plechtig dat we als Brent (de man die alles over pinguïns weet) een grap maakt dat we met zijn allen hard gaan lachen. Joyce stelt veel “very good questions”, Jeroen komt als pinguïn de bar in, Renate en Josephine oefenen als sealions op een boegschroef die rond draait. Marc danst de sterren van de hemel, spontaan roken er meer mensen dan toen we vertrokken, we vervelen ons. We spelen de Lama’s, wat hilarisch is, ons grote acteertalent is Sven. Shackleton is getransformeerd naar SHAGGleton, de vraag do you like to SHAGG hands, or let me SHAGG this first, zijn nu zo vaak gesteld dat de boot er niet meer om kan lachen, wij des te meer.
Niet alleen wij zijn verveeld, de andere passagiers nemen de tijd om de dieren te bestuderen en het gedrag over te nemen. 1 dame heeft haar baard laten groeien zodat ze zich kan vereenzelvigen met een zeehond, we ontdekken dat 1 dame haar kapsel heeft laten aanpassen aan de Macaroni pinguïns. 1 dame weet na een krachtig studiemoment dezelfde geluiden als stinkende ruftende zeeleeuwen te produceren.
Jeroen en Peter, volgen een cursus Engels aan boord (die ze overigens volgens het team echt niet nodig hebben) door het vertellen van een supergelikt verhaal over de expeditie. Jeroen, we skiën op een stiel lope, toch? Structuur is de basis van deze trip, ontbijt, lunch en diner. We staan standaard klaar om ons in te vechten zodat we de felbegeerde plek weer hebben.
Sommige zijn zeeziek, sommige ziek, ligt het aan de wijn of aan de storm? Lieve allemaal, we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en ook genoten van deze dagen op de boot. Met een gevoel van trots kijken we terug op onze koude expeditie en avontuurlijke expeditie. En nu hebben wij zin om eindelijk na 4 dagen van boord te gaan en onze ervaringen te delen. Het hoogtepunt van vandaag is weer aangekomen, de lunch! Run!
Marc en Josephine
Marc Kraijenhaide telt maar liefst twee complimenten van gids Walter
Eindelijk, de dag waar we ons maandenlang op voorbereid hebben… Vanmiddag gaan we het eiland South Georgia op. We varen langs het eiland en vervolgens maakt de boot een draai naar links, dat moet dus king Haakon bay zijn. De eerste ijsschots komt voorbij drijven en we zien de eerste zeehonden. Wow wat is dit gaaf zeg! Beneden in de baai is alles groen, ik zie de eerste hindernis al weer voor me. Hoe gaan we alles naar de sneeuw krijgen?
Het is vier uur, de zodiacs worden te water gelaten en wij pakken onze laatste dingen voor in de rugzak die inmiddels al bijna niet meer te tillen is. De eerste groep neemt plaats in de zodiac en al snel komt de tweede. De golven zijn niet heel hoog, maar genoeg om aardig wat water in de zodiac te krijgen. We bereiken de kust en zijn vol adrenaline, de tocht gaat beginnen! Iedereen heeft naar dit moment uitgekeken, de stemming is dan ook helemaal uitgelaten.
Dan begint de realiteit toe te slaan, de Zodiacs weg, de plancius draait zich om… we zijn alleen en op onszelf aangewezen! De gidsen geven aan dat we de slee op het strand laten staan en dat we als eerste de rugzakken naar boven brengen, daarna komen we terug voor de slee. We lopen over een onbewoond eiland, het lijkt bijna een maanlandschap vanwege alle rotsen. Als je naar boven kijkt zie je de besneeuwde bergtoppen, apart maar een adembenemende omgeving. Als we bij de eerste sneeuw aankomen zoeken we een plek voor het kamp uit. Twee tenten zijn er al meegenomen naar boven zodat een aantal personen alvast de tent kunnen opzetten. De rest gaat naar beneden om de slee’tjes op te halen. Terug bij het strand maken we uitgebreid foto’s van Pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen, want je weet maar nooit of je dat nog een keer tegenkomt. Het is oppassen als we teruglopen dat we niet te dicht bij een zeeleeuw in de buurt komen omdat ze dan nogal agressief kunnen reageren.
Eenmaal boven aangekomen zetten we de overige tenten op en gaan we ons opmaken voor de nacht. Toch nog even een laatste blik in het donker naar buiten, even bewust worden van de positie, een eiland, in antarctisch gebied en afgezien van een paar avonturiers verlaten.
De volgende ochtend 5 uur, na heerlijk te hebben geslapen, Jeroen te hebben gefeliciteerd, de tent uitgestapt en weer genieten van het uitzicht. Dan snel beginnen met het kokkerellen. Eigenlijk niets anders dan sneeuw opwarmen in een pannetje en dat bij je zakje eten gooien, even wachten en klaar. Eigenlijk valt de smaak niet eens tegen, ook al smaakt alles wat je op dat moment kan eten heerlijk. Vervolgens kamp opruimen en ons klaarmaken voor de eerste echte trip in de sneeuw. Staan we aan het begin van de gletsjer klaar om te vertrekken, krijgen we de eerste opmerking van Walter. Walter vraagt de aandacht van de groep, ‘wat is er nu weer?’ is mijn eerste gedachte. Maar Walter geeft juist aan dat hij positief verbaasd is over de ochtend, hij had niet verwacht dat we allemaal binnen 2 uur na het opstaan klaar zouden staan. Peter maakt daarop de opmerking ‘Laten we hopen dat dit niet het laatste compliment van je is, Walter’ (Walter geeft namelijk niet vaak een compliment weg)
We plaatsen nog even de stijgijzers onder de schoenen en vertrekken naar boven, midden in de mist, geen idee waar we uitkomen en vertrouwen hebbend in de gidsen. Na een aantal uren lopen bereiken we de eerste echte sneeuw, we zien de eerste zonnestraaltjes, de mist begint op te lossen, binnen een kwartier is het helemaal helder en zien we de baai waar we zijn afgezet. We lopen nog een stuk verder en dan is er tijd voor de lunch. Na de lunch, het wegwerken van energie bar’s, gaan we op de ski’s verder, aangelijnd aan de gidsen. We steken een groot sneeuwveld over, kilometers lang. Aan het einde een paar bergen, de beruchte ‘trident’. Aan het einde van het sneeuwveld loopt het stijl omhoog. Iedereen is moe en wil even uitrusten, de gidsen niet, die willen dat we vandaag nog deze bergkam over zijn. Bovenop beginnen we al snel met de voorbereidingen van de afdaling, aan een touw, gezien de afstand en de lengte van het touw, met diverse tussenstops. Axel, Bernice en later ook Peter gaan naar beneden. Boven wordt het weer met de minuut slechter, vanuit beneden wordt er gemeld dat er veel gletsjerspleten zijn en dat het niet verantwoord is om iedereen over deze route te laten afdalen. Na enig overleg tussen de gidsen neemt Walter een beslissing ‘We gaan hier boven op de berg een kamp opbouwen en morgen gaan we verder. Geschrokken door deze heftige beslissing maken we ons toch op om de tenten neer te zetten en wat te eten. Beneden wordt hetzelfde gedaan, we zien de gele tentjes verderop in de diepte staan.
Jeroen heeft als traktatie Jaegermeister meegenomen, die we na het eten en voor het slapen achterover slaan. Midden in de nacht, rond 2 uur horen we de wind tegen de tent aan slaan, door de wind heen horen we Walter praten, iedereen tent uit. Het gekke is, dat het heel helder is vandaag, de zon schijnt volop, geen wolk aan de hemel, maar wel constant een storm. De tenten moeten dan ook strakker worden vastgezet, spullen gezekerd en het bouwen van een sneeuwdijk voor de tenten. Zo snel mogelijk gaan we aan de slag, vervolgens heeft Walter het idee om een snowcave te graven. Dit om ons en de spullen te beschermen tegen het als maar slechter wordende weer. Iedereen helpt mee met zijn eigen inbreng, de een helpt mee met graven, de ander zorgt voor de tent, en weer een ander voor heet water om de gravers te voorzien van warme dranken. De gravers worden afgewisseld, zo blijft iedereen op kracht en maken we grote slagen. Rond 6 uur is de snowcave klaar en kunnen we de eerste spullen uit de tenten halen en daarna de tenten af te breken, er zijn inmiddels al 3 tenten stukgewaaid door de wind. Als iedereen een beetje is bijgekomen, de spullen heeft gepakt, maken we ons op voor de volgende etappe.
Helaas is die niet richting de gele tentjes beneden aan de berg, Walter besluit in overleg met een gids van een 2e groep om terug te gaan en dan te eindigen in een andere baai. Het is te gevaarlijk om door te gaan, de sneeuw is te zacht, een aantal tenten zijn stuk, en door alle gletsjerspleten is het bijna onmogelijk om op tijd aan te komen met zo’n grote groep.
Iedereen baalt wel van deze beslissing, maar gezien de omstandigheden is dit de beste oplossing. We beginnen met de tocht over hetzelfde sneeuwveld naar beneden, terug naar de lunchplek van een dag eerder. Al snel betrekt het weer, we zien op de grote vlakte niet meer dan 15 meter om ons heen, we volgen ons spoor van de dag ervoor. Wat wel opvalt zijn de vele scheuren in de sneeuwlaag, die waren de dag ervoor er niet. Zo snel kan het hier dus allemaal veranderen. We komen aan bij de lunchplek van de dag ervoor, Walter vraagt hoe het ermee staat; Vermoeid, maar dat is iedereen. We stoppen 5 minuten en gaan dan weer door, dit keer onze route links laten liggen, op naar Possession bay. Gek genoeg wordt het weer beter als we afdalen, we zien de baai liggen en dat geeft weer energie. Nog maar een klein stukje naar beneden. Gelukkig kunnen we helemaal door skiën tot op het strand. Later blijkt dat Walter deze route vanaf een kaart uitgeprint vanuit Google maps heeft gepland. Niet slecht!
Enige minpunt is dat we terecht zijn gekomen op een strand met aardig wat zeeleeuwen, zeehonden en pinguïns. Gelukkig is een deel van het strand leeg, daar zetten we de tenten weer op, Walter belt met het schip en geeft door dat we vanavond nog worden opgepikt. We eten wat, zorgen dat de slee’tjes mee kunnen op de Zodiacs en proberen wat te rusten. Rond 23 uur vraagt Walter aan Serge en mij om uit te kijken naar een plek waar de Zodiacs kunnen aanmeren. Rustig en beheerst, goed om ons heen kijkend naar alle beesten vinden we een plek.
Wij blijven de beesten in de gaten houden, de rest pakt de spullen op en alles wordt op de plek aan het water neergelegd. We zien een zoeklicht in de verte, de Plancius, we horen over de radio dat de Zodiacs te water worden gelaten, maar helaas door de harde wind is er geen zicht en blijkt een zodiac te zijn lek gebeten door een zeeleeuw.
We horen dat we niet vanavond worden opgepikt, maar de volgende ochtend om 5 uur. De spullen laten we liggen op het strand en pakken alleen het hoogstnoodzakelijke. (tent en slaapzak) Midden in de nacht komt het tij op en blijken een aantal spullen weg te drijven, deze worden weer op het droge gelegd. Een zeeleeuw heeft ons zo hard zien werken dat hij voor de bescherming van onze spullen er maar bovenop is gaan liggen. Dat werd natuurlijk door ons gewaardeerd, maar de zeeleeuw wilde er niet meer vanaf. Met enig overtuigingskracht hebben we toch onze spullen terug kunnen krijgen.
Om 5 uur zagen we de eerste zodiacs op ons af komen, snel de tenten afgebroken en de spullen in de boot gelegd. We zijn als laatste ook op de zodiac gestapt, de stinkende, boerende en ruftende zeeleeuwen achterlatend. Na een onstuimige vaartocht, kwamen we aan op de Plancius, inmiddels net voor 7 uur, precies op tijd voor een snelle douche en vervolgens een heerlijk ontbijt. Tijdens het ontbijt kregen we ook te horen dat het team waarin Peter zit verder is gegaan en dat het daar goed verloopt, maar wel dat ze veel tijd hebben verloren met het lopen over de gletsjer. Ze hebben het zwaar.
’s Avonds belt het team van Peter met het schip en ze geven aan dat ze het einddoel hebben bereikt, maar dat alle spullen nog boven staan. Het was te lastig om alles mee naar beneden te nemen. Walter wil alle spullen van het eiland meenemen, hiervoor is een persoon uit onze groep nodig om te helpen met het dragen van alle spullen. Serge gaat mee, ’s morgens vroeg halen ze de groep van Peter en alle spullen op en rond 11 uur is alles en iedereen op het schip.
We zijn compleet, maar de Shackletonroute is nog niet volledig. Er rest ons allemaal nog een trip. Na de lunch gaan we wederom aan land om met z’n allen de rest van de route te lopen. Het laatste stukje is lekker ontspannen, iedereen deelt met elkaar zijn ervaringen en momenten. Gaaf, iedereen heeft deze route op zijn eigen manier beleeft.
Ondertussen horen we van Walter nog een compliment, hij vond dit een van de zwaarste omstandigheden met zo’n grote groep in zijn 25 jaar als gids. Toch heeft hij enorm genoten van ons Team, wij waren met z’n allen een groot team. Dit alles was niet gelukt als we geen team waren geweest.
Dan horen we hier dat we weer in de Telegraaf staan met een artikel, ‘droom Expeditie experis valt in duigen’, wij verbazen ons over deze kop. Is onze droom een nachtmerrie geworden? Natuurlijk hebben wij niet met z’n allen de hele route gevolgd, maar volgens mij is onze reis te vergelijken met Shackleton. Ook wij hebben te maken gehad met extreme situaties waar we elke keer weer een beslissing moesten nemen om verder te komen. Het doel is niet 100% gehaald, maar we zijn allemaal voor veiligheid gegaan, wat Shackleton ook voor ogen had.
Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben dat ik deel was van dit team. Het was zo nu en dan best zwaar, maar omdat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid pakte was de tocht niet te zwaar.
We did (it) the Shackleton way!
Marc Kraijenhaide
Het is vier uur, de zodiacs worden te water gelaten en wij pakken onze laatste dingen voor in de rugzak die inmiddels al bijna niet meer te tillen is. De eerste groep neemt plaats in de zodiac en al snel komt de tweede. De golven zijn niet heel hoog, maar genoeg om aardig wat water in de zodiac te krijgen. We bereiken de kust en zijn vol adrenaline, de tocht gaat beginnen! Iedereen heeft naar dit moment uitgekeken, de stemming is dan ook helemaal uitgelaten.
Dan begint de realiteit toe te slaan, de Zodiacs weg, de plancius draait zich om… we zijn alleen en op onszelf aangewezen! De gidsen geven aan dat we de slee op het strand laten staan en dat we als eerste de rugzakken naar boven brengen, daarna komen we terug voor de slee. We lopen over een onbewoond eiland, het lijkt bijna een maanlandschap vanwege alle rotsen. Als je naar boven kijkt zie je de besneeuwde bergtoppen, apart maar een adembenemende omgeving. Als we bij de eerste sneeuw aankomen zoeken we een plek voor het kamp uit. Twee tenten zijn er al meegenomen naar boven zodat een aantal personen alvast de tent kunnen opzetten. De rest gaat naar beneden om de slee’tjes op te halen. Terug bij het strand maken we uitgebreid foto’s van Pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen, want je weet maar nooit of je dat nog een keer tegenkomt. Het is oppassen als we teruglopen dat we niet te dicht bij een zeeleeuw in de buurt komen omdat ze dan nogal agressief kunnen reageren.
Eenmaal boven aangekomen zetten we de overige tenten op en gaan we ons opmaken voor de nacht. Toch nog even een laatste blik in het donker naar buiten, even bewust worden van de positie, een eiland, in antarctisch gebied en afgezien van een paar avonturiers verlaten.
De volgende ochtend 5 uur, na heerlijk te hebben geslapen, Jeroen te hebben gefeliciteerd, de tent uitgestapt en weer genieten van het uitzicht. Dan snel beginnen met het kokkerellen. Eigenlijk niets anders dan sneeuw opwarmen in een pannetje en dat bij je zakje eten gooien, even wachten en klaar. Eigenlijk valt de smaak niet eens tegen, ook al smaakt alles wat je op dat moment kan eten heerlijk. Vervolgens kamp opruimen en ons klaarmaken voor de eerste echte trip in de sneeuw. Staan we aan het begin van de gletsjer klaar om te vertrekken, krijgen we de eerste opmerking van Walter. Walter vraagt de aandacht van de groep, ‘wat is er nu weer?’ is mijn eerste gedachte. Maar Walter geeft juist aan dat hij positief verbaasd is over de ochtend, hij had niet verwacht dat we allemaal binnen 2 uur na het opstaan klaar zouden staan. Peter maakt daarop de opmerking ‘Laten we hopen dat dit niet het laatste compliment van je is, Walter’ (Walter geeft namelijk niet vaak een compliment weg)
We plaatsen nog even de stijgijzers onder de schoenen en vertrekken naar boven, midden in de mist, geen idee waar we uitkomen en vertrouwen hebbend in de gidsen. Na een aantal uren lopen bereiken we de eerste echte sneeuw, we zien de eerste zonnestraaltjes, de mist begint op te lossen, binnen een kwartier is het helemaal helder en zien we de baai waar we zijn afgezet. We lopen nog een stuk verder en dan is er tijd voor de lunch. Na de lunch, het wegwerken van energie bar’s, gaan we op de ski’s verder, aangelijnd aan de gidsen. We steken een groot sneeuwveld over, kilometers lang. Aan het einde een paar bergen, de beruchte ‘trident’. Aan het einde van het sneeuwveld loopt het stijl omhoog. Iedereen is moe en wil even uitrusten, de gidsen niet, die willen dat we vandaag nog deze bergkam over zijn. Bovenop beginnen we al snel met de voorbereidingen van de afdaling, aan een touw, gezien de afstand en de lengte van het touw, met diverse tussenstops. Axel, Bernice en later ook Peter gaan naar beneden. Boven wordt het weer met de minuut slechter, vanuit beneden wordt er gemeld dat er veel gletsjerspleten zijn en dat het niet verantwoord is om iedereen over deze route te laten afdalen. Na enig overleg tussen de gidsen neemt Walter een beslissing ‘We gaan hier boven op de berg een kamp opbouwen en morgen gaan we verder. Geschrokken door deze heftige beslissing maken we ons toch op om de tenten neer te zetten en wat te eten. Beneden wordt hetzelfde gedaan, we zien de gele tentjes verderop in de diepte staan.
Jeroen heeft als traktatie Jaegermeister meegenomen, die we na het eten en voor het slapen achterover slaan. Midden in de nacht, rond 2 uur horen we de wind tegen de tent aan slaan, door de wind heen horen we Walter praten, iedereen tent uit. Het gekke is, dat het heel helder is vandaag, de zon schijnt volop, geen wolk aan de hemel, maar wel constant een storm. De tenten moeten dan ook strakker worden vastgezet, spullen gezekerd en het bouwen van een sneeuwdijk voor de tenten. Zo snel mogelijk gaan we aan de slag, vervolgens heeft Walter het idee om een snowcave te graven. Dit om ons en de spullen te beschermen tegen het als maar slechter wordende weer. Iedereen helpt mee met zijn eigen inbreng, de een helpt mee met graven, de ander zorgt voor de tent, en weer een ander voor heet water om de gravers te voorzien van warme dranken. De gravers worden afgewisseld, zo blijft iedereen op kracht en maken we grote slagen. Rond 6 uur is de snowcave klaar en kunnen we de eerste spullen uit de tenten halen en daarna de tenten af te breken, er zijn inmiddels al 3 tenten stukgewaaid door de wind. Als iedereen een beetje is bijgekomen, de spullen heeft gepakt, maken we ons op voor de volgende etappe.
Helaas is die niet richting de gele tentjes beneden aan de berg, Walter besluit in overleg met een gids van een 2e groep om terug te gaan en dan te eindigen in een andere baai. Het is te gevaarlijk om door te gaan, de sneeuw is te zacht, een aantal tenten zijn stuk, en door alle gletsjerspleten is het bijna onmogelijk om op tijd aan te komen met zo’n grote groep.
Iedereen baalt wel van deze beslissing, maar gezien de omstandigheden is dit de beste oplossing. We beginnen met de tocht over hetzelfde sneeuwveld naar beneden, terug naar de lunchplek van een dag eerder. Al snel betrekt het weer, we zien op de grote vlakte niet meer dan 15 meter om ons heen, we volgen ons spoor van de dag ervoor. Wat wel opvalt zijn de vele scheuren in de sneeuwlaag, die waren de dag ervoor er niet. Zo snel kan het hier dus allemaal veranderen. We komen aan bij de lunchplek van de dag ervoor, Walter vraagt hoe het ermee staat; Vermoeid, maar dat is iedereen. We stoppen 5 minuten en gaan dan weer door, dit keer onze route links laten liggen, op naar Possession bay. Gek genoeg wordt het weer beter als we afdalen, we zien de baai liggen en dat geeft weer energie. Nog maar een klein stukje naar beneden. Gelukkig kunnen we helemaal door skiën tot op het strand. Later blijkt dat Walter deze route vanaf een kaart uitgeprint vanuit Google maps heeft gepland. Niet slecht!
Enige minpunt is dat we terecht zijn gekomen op een strand met aardig wat zeeleeuwen, zeehonden en pinguïns. Gelukkig is een deel van het strand leeg, daar zetten we de tenten weer op, Walter belt met het schip en geeft door dat we vanavond nog worden opgepikt. We eten wat, zorgen dat de slee’tjes mee kunnen op de Zodiacs en proberen wat te rusten. Rond 23 uur vraagt Walter aan Serge en mij om uit te kijken naar een plek waar de Zodiacs kunnen aanmeren. Rustig en beheerst, goed om ons heen kijkend naar alle beesten vinden we een plek.
Wij blijven de beesten in de gaten houden, de rest pakt de spullen op en alles wordt op de plek aan het water neergelegd. We zien een zoeklicht in de verte, de Plancius, we horen over de radio dat de Zodiacs te water worden gelaten, maar helaas door de harde wind is er geen zicht en blijkt een zodiac te zijn lek gebeten door een zeeleeuw.
We horen dat we niet vanavond worden opgepikt, maar de volgende ochtend om 5 uur. De spullen laten we liggen op het strand en pakken alleen het hoogstnoodzakelijke. (tent en slaapzak) Midden in de nacht komt het tij op en blijken een aantal spullen weg te drijven, deze worden weer op het droge gelegd. Een zeeleeuw heeft ons zo hard zien werken dat hij voor de bescherming van onze spullen er maar bovenop is gaan liggen. Dat werd natuurlijk door ons gewaardeerd, maar de zeeleeuw wilde er niet meer vanaf. Met enig overtuigingskracht hebben we toch onze spullen terug kunnen krijgen.
Om 5 uur zagen we de eerste zodiacs op ons af komen, snel de tenten afgebroken en de spullen in de boot gelegd. We zijn als laatste ook op de zodiac gestapt, de stinkende, boerende en ruftende zeeleeuwen achterlatend. Na een onstuimige vaartocht, kwamen we aan op de Plancius, inmiddels net voor 7 uur, precies op tijd voor een snelle douche en vervolgens een heerlijk ontbijt. Tijdens het ontbijt kregen we ook te horen dat het team waarin Peter zit verder is gegaan en dat het daar goed verloopt, maar wel dat ze veel tijd hebben verloren met het lopen over de gletsjer. Ze hebben het zwaar.
’s Avonds belt het team van Peter met het schip en ze geven aan dat ze het einddoel hebben bereikt, maar dat alle spullen nog boven staan. Het was te lastig om alles mee naar beneden te nemen. Walter wil alle spullen van het eiland meenemen, hiervoor is een persoon uit onze groep nodig om te helpen met het dragen van alle spullen. Serge gaat mee, ’s morgens vroeg halen ze de groep van Peter en alle spullen op en rond 11 uur is alles en iedereen op het schip.
We zijn compleet, maar de Shackletonroute is nog niet volledig. Er rest ons allemaal nog een trip. Na de lunch gaan we wederom aan land om met z’n allen de rest van de route te lopen. Het laatste stukje is lekker ontspannen, iedereen deelt met elkaar zijn ervaringen en momenten. Gaaf, iedereen heeft deze route op zijn eigen manier beleeft.
Ondertussen horen we van Walter nog een compliment, hij vond dit een van de zwaarste omstandigheden met zo’n grote groep in zijn 25 jaar als gids. Toch heeft hij enorm genoten van ons Team, wij waren met z’n allen een groot team. Dit alles was niet gelukt als we geen team waren geweest.
Dan horen we hier dat we weer in de Telegraaf staan met een artikel, ‘droom Expeditie experis valt in duigen’, wij verbazen ons over deze kop. Is onze droom een nachtmerrie geworden? Natuurlijk hebben wij niet met z’n allen de hele route gevolgd, maar volgens mij is onze reis te vergelijken met Shackleton. Ook wij hebben te maken gehad met extreme situaties waar we elke keer weer een beslissing moesten nemen om verder te komen. Het doel is niet 100% gehaald, maar we zijn allemaal voor veiligheid gegaan, wat Shackleton ook voor ogen had.
Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben dat ik deel was van dit team. Het was zo nu en dan best zwaar, maar omdat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid pakte was de tocht niet te zwaar.
We did (it) the Shackleton way!
Marc Kraijenhaide
Is Peter door het poolvirus besmet?
We hebben een onvergetelijk avontuur achter de rug en dat wordt ons elke dag duidelijker. Zeker als we voor het gehele schip een presentatie houden met kort filmmateriaal wat sommige indrukwekkend vinden. Bernice geeft direct aan dat ze dit soort beelden zelf niet heeft en die heeft toch een aantal poolreizen achter de rug.
Jeroen vertelt het eerste deel van de expeditie met de redenen waarom en ik vertel het laatste deel. We zijn inmiddels een paar dagen verder en hebben Grytviken bezocht, hebben jullie inmiddels ook kunnen lezen en bij deze sturen we nog een paar mooie foto’s van het walvisvaardersdorp uit het verleden. We ontmoeten jonge mensen die zich hier 1 tot 2 jaar laten stationeren voor onderzoekswerkzaamheden…
The end of the world, waar heb je zin in?
De sneeuw is neergedaald en eerlijk gezegd krijg ik wel weer honger naar een nieuw Antarctic avontuur. Eigenlijk is het zo bijzonder dat in dit deel van de wereld de mens niks heeft veranderd. Stel je voor dat in Nederland niks veranderd zou zijn… hoe zou het er dan uit gezien hebben ?Het heeft ons wel veranderd. Mij in ieder geval wel. Ik kijk echt met andere ogen naar onze wereld.
We luisteren nog naar een aantal lezingen waaronder één over klimaatverandering. Eerlijk gezegd raak ik de weg snel kwijt en de spreker ergert zich omdat het item al zo lang speelt, niemand de onderzoekers nog gelooft omdat het niet zicht- en voelbaar is. Ik denk dan… leer de mens niet wat er gaat veranderen lange termijn, laat ze voelen wat er op korte termijn kan veranderen. Dat de meeste olie niet gebruikt wordt voor brandstof, maar om materialen van te maken. Energie opwekken kunnen we allang met andere middelen, maar materialen gemaakt uit olie hebben we nog niet vervangen voor andere grondstof. Dus… laten we zuinig zijn en minder consumeren.
Ik ben voor de 1ste keer in een Antarctic gebied geweest, het is heel bijzonder en heel oer…ondanks de kou krijg ik het warm van binnen… het virus heeft mij te pakken !
Peet.
The end of the world, waar heb je zin in?
De sneeuw is neergedaald en eerlijk gezegd krijg ik wel weer honger naar een nieuw Antarctic avontuur. Eigenlijk is het zo bijzonder dat in dit deel van de wereld de mens niks heeft veranderd. Stel je voor dat in Nederland niks veranderd zou zijn… hoe zou het er dan uit gezien hebben ?Het heeft ons wel veranderd. Mij in ieder geval wel. Ik kijk echt met andere ogen naar onze wereld.
We luisteren nog naar een aantal lezingen waaronder één over klimaatverandering. Eerlijk gezegd raak ik de weg snel kwijt en de spreker ergert zich omdat het item al zo lang speelt, niemand de onderzoekers nog gelooft omdat het niet zicht- en voelbaar is. Ik denk dan… leer de mens niet wat er gaat veranderen lange termijn, laat ze voelen wat er op korte termijn kan veranderen. Dat de meeste olie niet gebruikt wordt voor brandstof, maar om materialen van te maken. Energie opwekken kunnen we allang met andere middelen, maar materialen gemaakt uit olie hebben we nog niet vervangen voor andere grondstof. Dus… laten we zuinig zijn en minder consumeren.
Ik ben voor de 1ste keer in een Antarctic gebied geweest, het is heel bijzonder en heel oer…ondanks de kou krijg ik het warm van binnen… het virus heeft mij te pakken !
Peet.
vrijdag 16 december 2011
Steef: het begon met een kop koffie
Terug op de boot, onze reis terug is begonnen. 1 dag eerder dan gepland dit vanwege het slechte weer. Even tijd voor bezinning een recap, het is voorbij, zo lang naar toe geleefd, zo veel gelaten en nog meer dingen gedaan.
Hoe is het ook weer begonnen, ik zat in een meeting op het hoofdkantoor van manpower in Diemen waar Jeroen me vraag of ik tijd heb voor een kop koffie na de meeting. We gaan apart zitten en hij begint te vertellen over de Expeditie. Zo enthousiast als ik geworden ben ga ik terug naar kantoor.
We hebben afgesproken om de volgende dag de webbers een presentatie te laten geven op het Elan kantoor waarbij ook de Expeditie zal worden gepresenteerd. Iedereen is enthousiast maar zien meer obstakels dan uitdagingen. Dan gaat het opeens zo snel dat ik 2 dagen laten weet dat ik mee mag met de Expeditie en dat ik ga trouwen vanwege mijn deelname aan de Expeditie.
Diezelfde dag begin ik met trainenen gooi mijn eetpatroon om, ik moet wat kilo’s kwijt en mijn conditie moet van niets naar iets. Het weekend Dachstein heeft mijn ogen goed geopend, ik ben er nog lang niet, ik zal de laatste weken voor de volle 100% moeten gaan ander ga ik het niet volbrengen.
Eindelijk is de dag daar nerveus, opgewonden en vol met adrenaline mogen we aan land. De 1e dag een beetje klimmen en het kamp opzetten op de sneeuwgrens is goed te doen en nu blijkt dat de training zijn vruchten afwerpt. De 2e dag is meteen andere koek er vol tegenaan , ben blij dat Dachstein mijn ogen heeft geopend. Uiteindelijk kom ik boven op de trident, moe maar op zeker voldaan.
Amper op adem gekomen kunnen we er vol tegenaan om ons kamp op te zetten voor uiteindelijk maar een paar uur slaap. Om 3 uur wekt moeder natuur ons, zij wil ons duidelijk niet op haar berg hebben. Na een paar uur het gevecht te zijn aangegaan erkennen we in haar onze meerdere, we trekken ons in de ochtend terug, terug de vlakte op. Het zal het begin zijn van een zeer lange en zware dag op South Georgia.
Als ik dit avontuur op mezelf betrek kom ik erachter dat ik geen enkele beslissing heb genomen en alle beslissingen heb overgelaten aan andere mensen. Waar ik in het dagelijkse leven toch leiding geef aan een groep mensen en mijn dag bestaat uit het nemen van beslissingen, heb ik me nu als totaal ondergeschikt en in het belang van de groep opgesteld.
Ook zonder mijn inbreng zijn we deze dag doorgekomen en merk dat iedereen zijn of haar verantwoording automatisch neemt. We hebben als team ons doel bereikt en hebben dat gedaan zonder enige vorm van hierarchie.
Steef
Hoe is het ook weer begonnen, ik zat in een meeting op het hoofdkantoor van manpower in Diemen waar Jeroen me vraag of ik tijd heb voor een kop koffie na de meeting. We gaan apart zitten en hij begint te vertellen over de Expeditie. Zo enthousiast als ik geworden ben ga ik terug naar kantoor.
We hebben afgesproken om de volgende dag de webbers een presentatie te laten geven op het Elan kantoor waarbij ook de Expeditie zal worden gepresenteerd. Iedereen is enthousiast maar zien meer obstakels dan uitdagingen. Dan gaat het opeens zo snel dat ik 2 dagen laten weet dat ik mee mag met de Expeditie en dat ik ga trouwen vanwege mijn deelname aan de Expeditie.
Diezelfde dag begin ik met trainenen gooi mijn eetpatroon om, ik moet wat kilo’s kwijt en mijn conditie moet van niets naar iets. Het weekend Dachstein heeft mijn ogen goed geopend, ik ben er nog lang niet, ik zal de laatste weken voor de volle 100% moeten gaan ander ga ik het niet volbrengen.
Eindelijk is de dag daar nerveus, opgewonden en vol met adrenaline mogen we aan land. De 1e dag een beetje klimmen en het kamp opzetten op de sneeuwgrens is goed te doen en nu blijkt dat de training zijn vruchten afwerpt. De 2e dag is meteen andere koek er vol tegenaan , ben blij dat Dachstein mijn ogen heeft geopend. Uiteindelijk kom ik boven op de trident, moe maar op zeker voldaan.
Amper op adem gekomen kunnen we er vol tegenaan om ons kamp op te zetten voor uiteindelijk maar een paar uur slaap. Om 3 uur wekt moeder natuur ons, zij wil ons duidelijk niet op haar berg hebben. Na een paar uur het gevecht te zijn aangegaan erkennen we in haar onze meerdere, we trekken ons in de ochtend terug, terug de vlakte op. Het zal het begin zijn van een zeer lange en zware dag op South Georgia.
Als ik dit avontuur op mezelf betrek kom ik erachter dat ik geen enkele beslissing heb genomen en alle beslissingen heb overgelaten aan andere mensen. Waar ik in het dagelijkse leven toch leiding geef aan een groep mensen en mijn dag bestaat uit het nemen van beslissingen, heb ik me nu als totaal ondergeschikt en in het belang van de groep opgesteld.
Ook zonder mijn inbreng zijn we deze dag doorgekomen en merk dat iedereen zijn of haar verantwoording automatisch neemt. We hebben als team ons doel bereikt en hebben dat gedaan zonder enige vorm van hierarchie.
Steef
Het oog wil ook wat, toch? Joyce vertelt haar verhaal
We kennen Joyce allemaal als supersportieve vrouw die er ook nog eens op en top uitziet. Niet zo gek natuurlijk dat ze dat imago vast probeert te houden, ook tijdens sneeuwstormen, aanvallen van zeeleeuwen en nachten in koude tenten. Of het haar lukt er oogverblindend uit te blijven zien, lees je hieronder:
MASCARA EN EEN LANGE ONDERBROEK
Eindelijk! Dinsdag 6 december begint onze expeditie. Aan wal van South Georgia worden we verwelkomd door zeeleeuwen en pinquins… Prachtig hoor, maar de regen, harde wind en kou baren me op dat moment meer zorgen. Binnen no time zijn mijn wanten doorweekt…en ik weet dat er voorlopig geen warme kachel komt waarop ik mijn wanten kan warmen.
Gelukkig volgt er een Hike van 3 uur, waarbij ik flink opwarm…De natuur is ongerept en ruig, prachtig! We bouwen ons kamp op in de mist…Koud is het nog steeds. Dan snap ik ook waarom expeditiemensen weinig kleding meebrengen..`je laat het wel uit je hoofd om iets uit te doen!` Ik verwen mezelf de eerste nacht met een extra lange onderbroek. Inmiddels heb ik van Serge Moesman begrepen dat je natte wanten tussen je warme huid en lange onderbroek moet stoppen. `Dan zijn ze morgen droog, Joyce` vertelt Serge bloedserieus. Ik besluit zijn advies op te volgen…Wel met de gedachte wanneer zijn advies niet uitkomt, zijn wanten op te eisen. Geheel tegen mijn gevoel in stop ik de wanten tussen mijn lange onderbroek en huid…. Natuurlijk heeft hij gelijk en zijn de wanten de volgende morgen droog.
Die eerste ochtend ontwaken we rond vijf uur in de morgen. Die eerste ochtend poets ik braaf mijn tanden en begeef me naar de tent van Renate. Zij heeft een spiegel en mascara! Camera´s zijn genadeloos en we zijn er beiden over uit dat het oog ook wat wil. Dan 1 lange onderbroek uit, hike kleding aan en we gaan op pad.
Er volgt een dag van hiken, lang hiken…urenlang hiken. We starten in mist en worden na een paar uur verwend door het doorbreken van de zon en uitzicht op het mooiste stukje ongerepte natuur dat ik ooit heb gezien. De stemming in de groep is super! Dit is waar ik van houd….urenlang fysiek bezig zijn in prachtige natuur.
Op de top van de Trident, waar het weer inmiddels is omgeslagen in kou, wind en regen/sneeuw, gaat een gedeelte van de groep naar beneden. Na een urenlange poging om ons allen beneden te krijgen, besluit Walter dat we niet afdalen en boven het kamp opzetten. Op de top vieren we de verjaardag van Jeroen met jagermeister. Dan snel de slaapzak in…. Wederom de traktatie van een extra lange onderbroek met als klap op de vuurpijl mijn natte wanten ertussen…. Wat een bofkont ben ik toch! Ik deel de tent met Niels en Sven. We maken het nog gezellig met een kopje thee en een stuk chocola.
Dan volgt de beruchte nacht. Windstoten van 100 km per uur. Mijn taak is de tent te bewaken. Niels en Sven gaan naar buiten. Ik weet niet hoeveel uur ik in de tent heb gezeten. 1 x ging ik liggen, maar het lijkt dan of ik word gesandwiched. De tent klapt bovenop mij. Ik vraag me serieus of of ik met tent en al kan wegwaaien. Na een uur merk ik dat ik 1 oorbel kwijt ben. Ik baal als een stekker. Waarom moest ik mijn dure oorbellen dragen tijdens de expeditie…. Vast om dezelfde reden als de mascara, die overigens flink doorgelopen is..inclusief verbrande lippen. Het oog wil dus niet veel meer… Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek nog.
Na uren mag ik de tent uit, helpen in de cave, tenten afbreken, repen verzamelen. Prachtig om te zien hoe ons team samenwerkt. Er volgt een tocht van uren en uren… door mist, wind , regen en slechts een paar meter zicht. Na een paar uur ben ik doodmoe en mijn voeten doen ontzettend veel pijn. Ik ben teleurgesteld in mijn fysieke conditie… Deze vermoeidheid en pijn zijn mij onbekend.. Ik hoop op een van mijn teamleden die STOP roept… stoppen betekent even pauzeren. Niets is minder waar. Mijn teamleden weten wat noodzakelijk is. Doorgaan dus. De teleurstelling in mijzelf keert zich in een ongelofelijk trots voor het team. Ze zijn minder getraind dan ik…maar zo sterk, flexibel en optimistisch… Mooi, hoe een individueel gevoel kan turnen naar trots voor de hele groep.
Na een lange dag arriveren we in een baai met zeeleeuwen. Opluchting alom! Kamp opbouwen, even slapen en dan gered worden. Nat, koud en moe…maar gelukkig weer die lange onderbroek. Ik deel met Sven en Niels de tent. Ik lig te mopperen dat de lucht die om mij heen hangt ondragelijk is… tot ik twee ondeugende gezichten zie, die mij ..na 1 uur vertellen!! dat die vreselijke lucht niet van mijzelf maar van de zeeleeuwen afkomt. Ik besluit op dat moment nooit meer naar het dolfinarium te gaan.
De eerste rescue-poging mislukt die nacht. Dus kamp wederom opbouwen. Midden in de nacht hoor ik iemand schreeuwen dat al onze gear in het water ligt en dat er een paar mensen nodig zijn om met de zeeleeuwen te vechten. Weer de tent uit. Met een paar mensen stellen we de gear veilig. Mijn wantenkrijg ik niet meer droog voor de ochtend. Kortom…koud en nat de slaapzak in en hopen dat je snel in slaap valt.
In de vroege ochtend volgt rescue-poging twee. Wat een opluchting als ik de zodiacs zie aanmeren. Renate en ik gaan aan boord bij `die leuke Amerikaan`, de guide die alles over pinquins weet. Toch jammer dat we geen mascara meer hebben opgedaan….De rest van ons verblijf, heeft hij alleen maar oog voor pinquins.
De kou, wind en regen, zijn genadeloos. We houden elkaars hand vast en zijn verkleumd tot op het bot. `de Amerikaan` wijst ons nog op een blonde zeeleeuw pup…. Wij houden wijselijk ons mond… we kunnen geen zeeleeuw meer zien….
Joyce Keizer
MASCARA EN EEN LANGE ONDERBROEK
Eindelijk! Dinsdag 6 december begint onze expeditie. Aan wal van South Georgia worden we verwelkomd door zeeleeuwen en pinquins… Prachtig hoor, maar de regen, harde wind en kou baren me op dat moment meer zorgen. Binnen no time zijn mijn wanten doorweekt…en ik weet dat er voorlopig geen warme kachel komt waarop ik mijn wanten kan warmen.
Gelukkig volgt er een Hike van 3 uur, waarbij ik flink opwarm…De natuur is ongerept en ruig, prachtig! We bouwen ons kamp op in de mist…Koud is het nog steeds. Dan snap ik ook waarom expeditiemensen weinig kleding meebrengen..`je laat het wel uit je hoofd om iets uit te doen!` Ik verwen mezelf de eerste nacht met een extra lange onderbroek. Inmiddels heb ik van Serge Moesman begrepen dat je natte wanten tussen je warme huid en lange onderbroek moet stoppen. `Dan zijn ze morgen droog, Joyce` vertelt Serge bloedserieus. Ik besluit zijn advies op te volgen…Wel met de gedachte wanneer zijn advies niet uitkomt, zijn wanten op te eisen. Geheel tegen mijn gevoel in stop ik de wanten tussen mijn lange onderbroek en huid…. Natuurlijk heeft hij gelijk en zijn de wanten de volgende morgen droog.
Die eerste ochtend ontwaken we rond vijf uur in de morgen. Die eerste ochtend poets ik braaf mijn tanden en begeef me naar de tent van Renate. Zij heeft een spiegel en mascara! Camera´s zijn genadeloos en we zijn er beiden over uit dat het oog ook wat wil. Dan 1 lange onderbroek uit, hike kleding aan en we gaan op pad.
Er volgt een dag van hiken, lang hiken…urenlang hiken. We starten in mist en worden na een paar uur verwend door het doorbreken van de zon en uitzicht op het mooiste stukje ongerepte natuur dat ik ooit heb gezien. De stemming in de groep is super! Dit is waar ik van houd….urenlang fysiek bezig zijn in prachtige natuur.
Op de top van de Trident, waar het weer inmiddels is omgeslagen in kou, wind en regen/sneeuw, gaat een gedeelte van de groep naar beneden. Na een urenlange poging om ons allen beneden te krijgen, besluit Walter dat we niet afdalen en boven het kamp opzetten. Op de top vieren we de verjaardag van Jeroen met jagermeister. Dan snel de slaapzak in…. Wederom de traktatie van een extra lange onderbroek met als klap op de vuurpijl mijn natte wanten ertussen…. Wat een bofkont ben ik toch! Ik deel de tent met Niels en Sven. We maken het nog gezellig met een kopje thee en een stuk chocola.
Dan volgt de beruchte nacht. Windstoten van 100 km per uur. Mijn taak is de tent te bewaken. Niels en Sven gaan naar buiten. Ik weet niet hoeveel uur ik in de tent heb gezeten. 1 x ging ik liggen, maar het lijkt dan of ik word gesandwiched. De tent klapt bovenop mij. Ik vraag me serieus of of ik met tent en al kan wegwaaien. Na een uur merk ik dat ik 1 oorbel kwijt ben. Ik baal als een stekker. Waarom moest ik mijn dure oorbellen dragen tijdens de expeditie…. Vast om dezelfde reden als de mascara, die overigens flink doorgelopen is..inclusief verbrande lippen. Het oog wil dus niet veel meer… Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek nog.
Na uren mag ik de tent uit, helpen in de cave, tenten afbreken, repen verzamelen. Prachtig om te zien hoe ons team samenwerkt. Er volgt een tocht van uren en uren… door mist, wind , regen en slechts een paar meter zicht. Na een paar uur ben ik doodmoe en mijn voeten doen ontzettend veel pijn. Ik ben teleurgesteld in mijn fysieke conditie… Deze vermoeidheid en pijn zijn mij onbekend.. Ik hoop op een van mijn teamleden die STOP roept… stoppen betekent even pauzeren. Niets is minder waar. Mijn teamleden weten wat noodzakelijk is. Doorgaan dus. De teleurstelling in mijzelf keert zich in een ongelofelijk trots voor het team. Ze zijn minder getraind dan ik…maar zo sterk, flexibel en optimistisch… Mooi, hoe een individueel gevoel kan turnen naar trots voor de hele groep.
Na een lange dag arriveren we in een baai met zeeleeuwen. Opluchting alom! Kamp opbouwen, even slapen en dan gered worden. Nat, koud en moe…maar gelukkig weer die lange onderbroek. Ik deel met Sven en Niels de tent. Ik lig te mopperen dat de lucht die om mij heen hangt ondragelijk is… tot ik twee ondeugende gezichten zie, die mij ..na 1 uur vertellen!! dat die vreselijke lucht niet van mijzelf maar van de zeeleeuwen afkomt. Ik besluit op dat moment nooit meer naar het dolfinarium te gaan.
De eerste rescue-poging mislukt die nacht. Dus kamp wederom opbouwen. Midden in de nacht hoor ik iemand schreeuwen dat al onze gear in het water ligt en dat er een paar mensen nodig zijn om met de zeeleeuwen te vechten. Weer de tent uit. Met een paar mensen stellen we de gear veilig. Mijn wantenkrijg ik niet meer droog voor de ochtend. Kortom…koud en nat de slaapzak in en hopen dat je snel in slaap valt.
In de vroege ochtend volgt rescue-poging twee. Wat een opluchting als ik de zodiacs zie aanmeren. Renate en ik gaan aan boord bij `die leuke Amerikaan`, de guide die alles over pinquins weet. Toch jammer dat we geen mascara meer hebben opgedaan….De rest van ons verblijf, heeft hij alleen maar oog voor pinquins.
De kou, wind en regen, zijn genadeloos. We houden elkaars hand vast en zijn verkleumd tot op het bot. `de Amerikaan` wijst ons nog op een blonde zeeleeuw pup…. Wij houden wijselijk ons mond… we kunnen geen zeeleeuw meer zien….
Joyce Keizer
Josephine en de andere kant van de wereld
360 graden.
Waar zijn we? Het is bijna niet voor te stellen, een trip van dagen naar de onderkant van de aarde. Het is hier niemandsland en daardoor sta ik erg ver van het echte bestaan af. Het is bijna niet voor te stellen dat in Bussum de schaatsbaan is geopend, dat Fab weer moeder is geworden en dat Carool in het huwelijksbootje is gestapt. Ik leef reeds 2 weken in een film, een fantastische film, heel ver van de werkelijkheid en ooooozo echt.
Imagine, na 3 dagen zee, in de storm zien we South Georgia liggen, een ijsschots ligt in het water, tussen de storm door zien we dat op sommige plekken op de gletsjer de zon schijnt, heel mysterieus. Voor op het schip staan enkele rode expeditie jasjes te genieten van dit fantastische uitzicht, klaar voor een fantastisch avontuur.
Afgevoerd op zwarte zodiacs door ijsblauw water in een klotsende zee, bye bye Plancius, we gaan aan wal, door het water met onze laarzen en gear worden we gedropt op een zwart maanlandschap. Verwelkomd door een aantal pelsrobben en kingpinguins, nog niet wetend dat we er nog zeker een half miljoen gaan zien, lopen we deze onwerkelijke, ruige, onbewoonde gletsjer op.
Hier staan we dan als team, een dreamteam. Het beste uit elkaar halen daar hoeft niemand zijn best voor te doen, iedereen pakt zijn eigen verantwoordelijkheid en voegt op zijn/haar manier toe aan de groep. Humor is de basis, we lachen wat af. Doorzettingsvermogen en enorm zin…. We gaan beginnen.
Josephine
Waar zijn we? Het is bijna niet voor te stellen, een trip van dagen naar de onderkant van de aarde. Het is hier niemandsland en daardoor sta ik erg ver van het echte bestaan af. Het is bijna niet voor te stellen dat in Bussum de schaatsbaan is geopend, dat Fab weer moeder is geworden en dat Carool in het huwelijksbootje is gestapt. Ik leef reeds 2 weken in een film, een fantastische film, heel ver van de werkelijkheid en ooooozo echt.
Imagine, na 3 dagen zee, in de storm zien we South Georgia liggen, een ijsschots ligt in het water, tussen de storm door zien we dat op sommige plekken op de gletsjer de zon schijnt, heel mysterieus. Voor op het schip staan enkele rode expeditie jasjes te genieten van dit fantastische uitzicht, klaar voor een fantastisch avontuur.
Afgevoerd op zwarte zodiacs door ijsblauw water in een klotsende zee, bye bye Plancius, we gaan aan wal, door het water met onze laarzen en gear worden we gedropt op een zwart maanlandschap. Verwelkomd door een aantal pelsrobben en kingpinguins, nog niet wetend dat we er nog zeker een half miljoen gaan zien, lopen we deze onwerkelijke, ruige, onbewoonde gletsjer op.
Hier staan we dan als team, een dreamteam. Het beste uit elkaar halen daar hoeft niemand zijn best voor te doen, iedereen pakt zijn eigen verantwoordelijkheid en voegt op zijn/haar manier toe aan de groep. Humor is de basis, we lachen wat af. Doorzettingsvermogen en enorm zin…. We gaan beginnen.
Josephine
Abonneren op:
Posts (Atom)