De expeditieleden zijn weer in Nederland, de meeste zelfs ook al weer aan het werk. Maar niet voordat er verslag uit gebracht is van de laatste etappe van de reis, die niet over rozen maar wel via Santiago ging.
Weinig slaap, al drie dagen lang. Paar uur Falkland Islands, paar uur Santiago, paar uur ergens boven de Atlantische oceaan en een paar uur thuis. Nu lekker terug op kantoor en beschouw alles als een expeditie. Alles moet ook slagen. En die paar uur slaap… is meer dan voldoende.
Jeetje wat heeft het allemaal een energie gekost, op de berg, tussen de zeeleeuwen, uren lopen rammen in de sneeuw. Dagen lopen rammen in de sneeuw. Maar wat heeft het nog meer energie opgeleverd. Heb me zelden zo sterk gevoeld, echt genoten van de omgeving, de natuur en ons team. Ik ben geen inspanningsfysioloog, geen psycholoog en ik ben wel meer niet. Wel weet ik zeker dat energie gebruiken in een positieve omgeving nog veel meer energie oplevert. Mooi. Neem ik mee in mijn werk en privé! Moeten we allemaal doen. Hup!
Zaterdagochtend stonden we al om half 9 klaar om naar het vliegveld van Falkland Islands te rijden. Vaarwel Plancius en mooi op tijd aangezien het militaire vliegveld verwacht dat we 5 uur voor vlucht aanwezig zijn. Prima, geen stress. Wel direct nog een uurtje vertraging natuurlijk. Onderweg nog een paar uur meer vertraging opgepakt door een extra tussenstop in Argentinië, moest even iemand opgepikt worden. Ach, dan maar ’s nachts in Santiago aankomen. Uiteindelijk wel een halve dag van van de stad mogen genieten. Heerlijk 30 graden, uitzicht over stad en de Andes, lieve Chilenen, 2unlimited op tv in het restaurant, Steef die beroofd wordt (gelukkig zonder succes) en vis op de vismarkt. Een welkome verademing na 6 dagen reizen.
De trip naar Madrid ging goed, buitengewoon goed zelfs. Dat kenden we nog niet van Iberia en LAN. Wel weer 4 uur vertraging op de laatste vlucht naar Amsterdam. Was even slikken… en weer doorgaan. Uiteindelijk om 10.00 uur op Schiphol. Twaalf rode jassen te popelen om ‘thuis’ weer te zien. Een gelukstraan her en der bij het zien van familie, geliefde, kroost en bovenal Marianne…
Nu terugkijken, herbeleven en ervaring delen. Ik ben trots op Vitae die alles mogelijk heeft gemaakt, trots op het team die alles waar heeft gemaakt en trots op mezelf omdat ik me voel zoals ik me voel!
Die energie die blijft, bijna 2012 en ik heb er zin in.
Sven
dinsdag 20 december 2011
zaterdag 17 december 2011
Expeditie Experis op tienertour? Of juist op een bejaardentrip?
Ons Expeditie Experis Team heeft veel meegemaakt. Ze zijn blij dat ze allemaal nog heel zijn, en blijven dat ze weer richting huis gaan. Hun teamspirit kent geen grenzen. Ook niet tijdens een 4 dagen durende trip op een schommelende Plancius. Dat er ook nog wat oudere toeristen zijn die van hun zuurverdiende centjes eindelijk deze trip kunnen betalen om die prachtige zeeleeuwen en pinguins live te mogen aanschouwen gaat er bij het team even niet in. Arme bejaarden...
Burping bejaarden boat.
Na diverse ruige verhalen over de expeditie en de ski traverse nog een stukje werkelijkheid op de boot. De grote vraag die we onszelf stellen is hoe ze deze groep geformeerd hebben. De helft jong, sportief en medisch gekeurd. De andere helft raakt opgewonden van het idee dat ze een vogel kunnen fotograferen. Er zit hier werkelijk een groep bejaarden aan boord die op Crock’s veel geleerd hebben van de elephantseals, hoe ontlucht je jezelf. En jezelf in balans houden gedurende een heftige storm en je sluitspieren onder controle houden, voor velen een lastige opgave. Gedurende de lectures vallen er gemiddeld 5 in slaap.
Wij, de Dutch zijn voor hen veel te rumoerig, daar trekken we ons weinig van aan. Doordat we lange tijd zo dicht op elkaar zitten wordt het gehalte tienertoer grappen steeds hoger. We beloven plechtig dat we als Brent (de man die alles over pinguïns weet) een grap maakt dat we met zijn allen hard gaan lachen. Joyce stelt veel “very good questions”, Jeroen komt als pinguïn de bar in, Renate en Josephine oefenen als sealions op een boegschroef die rond draait. Marc danst de sterren van de hemel, spontaan roken er meer mensen dan toen we vertrokken, we vervelen ons. We spelen de Lama’s, wat hilarisch is, ons grote acteertalent is Sven. Shackleton is getransformeerd naar SHAGGleton, de vraag do you like to SHAGG hands, or let me SHAGG this first, zijn nu zo vaak gesteld dat de boot er niet meer om kan lachen, wij des te meer.
Niet alleen wij zijn verveeld, de andere passagiers nemen de tijd om de dieren te bestuderen en het gedrag over te nemen. 1 dame heeft haar baard laten groeien zodat ze zich kan vereenzelvigen met een zeehond, we ontdekken dat 1 dame haar kapsel heeft laten aanpassen aan de Macaroni pinguïns. 1 dame weet na een krachtig studiemoment dezelfde geluiden als stinkende ruftende zeeleeuwen te produceren.
Jeroen en Peter, volgen een cursus Engels aan boord (die ze overigens volgens het team echt niet nodig hebben) door het vertellen van een supergelikt verhaal over de expeditie. Jeroen, we skiën op een stiel lope, toch? Structuur is de basis van deze trip, ontbijt, lunch en diner. We staan standaard klaar om ons in te vechten zodat we de felbegeerde plek weer hebben.
Sommige zijn zeeziek, sommige ziek, ligt het aan de wijn of aan de storm? Lieve allemaal, we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en ook genoten van deze dagen op de boot. Met een gevoel van trots kijken we terug op onze koude expeditie en avontuurlijke expeditie. En nu hebben wij zin om eindelijk na 4 dagen van boord te gaan en onze ervaringen te delen. Het hoogtepunt van vandaag is weer aangekomen, de lunch! Run!
Marc en Josephine
Burping bejaarden boat.
Na diverse ruige verhalen over de expeditie en de ski traverse nog een stukje werkelijkheid op de boot. De grote vraag die we onszelf stellen is hoe ze deze groep geformeerd hebben. De helft jong, sportief en medisch gekeurd. De andere helft raakt opgewonden van het idee dat ze een vogel kunnen fotograferen. Er zit hier werkelijk een groep bejaarden aan boord die op Crock’s veel geleerd hebben van de elephantseals, hoe ontlucht je jezelf. En jezelf in balans houden gedurende een heftige storm en je sluitspieren onder controle houden, voor velen een lastige opgave. Gedurende de lectures vallen er gemiddeld 5 in slaap.
Wij, de Dutch zijn voor hen veel te rumoerig, daar trekken we ons weinig van aan. Doordat we lange tijd zo dicht op elkaar zitten wordt het gehalte tienertoer grappen steeds hoger. We beloven plechtig dat we als Brent (de man die alles over pinguïns weet) een grap maakt dat we met zijn allen hard gaan lachen. Joyce stelt veel “very good questions”, Jeroen komt als pinguïn de bar in, Renate en Josephine oefenen als sealions op een boegschroef die rond draait. Marc danst de sterren van de hemel, spontaan roken er meer mensen dan toen we vertrokken, we vervelen ons. We spelen de Lama’s, wat hilarisch is, ons grote acteertalent is Sven. Shackleton is getransformeerd naar SHAGGleton, de vraag do you like to SHAGG hands, or let me SHAGG this first, zijn nu zo vaak gesteld dat de boot er niet meer om kan lachen, wij des te meer.
Niet alleen wij zijn verveeld, de andere passagiers nemen de tijd om de dieren te bestuderen en het gedrag over te nemen. 1 dame heeft haar baard laten groeien zodat ze zich kan vereenzelvigen met een zeehond, we ontdekken dat 1 dame haar kapsel heeft laten aanpassen aan de Macaroni pinguïns. 1 dame weet na een krachtig studiemoment dezelfde geluiden als stinkende ruftende zeeleeuwen te produceren.
Jeroen en Peter, volgen een cursus Engels aan boord (die ze overigens volgens het team echt niet nodig hebben) door het vertellen van een supergelikt verhaal over de expeditie. Jeroen, we skiën op een stiel lope, toch? Structuur is de basis van deze trip, ontbijt, lunch en diner. We staan standaard klaar om ons in te vechten zodat we de felbegeerde plek weer hebben.
Sommige zijn zeeziek, sommige ziek, ligt het aan de wijn of aan de storm? Lieve allemaal, we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en ook genoten van deze dagen op de boot. Met een gevoel van trots kijken we terug op onze koude expeditie en avontuurlijke expeditie. En nu hebben wij zin om eindelijk na 4 dagen van boord te gaan en onze ervaringen te delen. Het hoogtepunt van vandaag is weer aangekomen, de lunch! Run!
Marc en Josephine
Marc Kraijenhaide telt maar liefst twee complimenten van gids Walter
Eindelijk, de dag waar we ons maandenlang op voorbereid hebben… Vanmiddag gaan we het eiland South Georgia op. We varen langs het eiland en vervolgens maakt de boot een draai naar links, dat moet dus king Haakon bay zijn. De eerste ijsschots komt voorbij drijven en we zien de eerste zeehonden. Wow wat is dit gaaf zeg! Beneden in de baai is alles groen, ik zie de eerste hindernis al weer voor me. Hoe gaan we alles naar de sneeuw krijgen?
Het is vier uur, de zodiacs worden te water gelaten en wij pakken onze laatste dingen voor in de rugzak die inmiddels al bijna niet meer te tillen is. De eerste groep neemt plaats in de zodiac en al snel komt de tweede. De golven zijn niet heel hoog, maar genoeg om aardig wat water in de zodiac te krijgen. We bereiken de kust en zijn vol adrenaline, de tocht gaat beginnen! Iedereen heeft naar dit moment uitgekeken, de stemming is dan ook helemaal uitgelaten.
Dan begint de realiteit toe te slaan, de Zodiacs weg, de plancius draait zich om… we zijn alleen en op onszelf aangewezen! De gidsen geven aan dat we de slee op het strand laten staan en dat we als eerste de rugzakken naar boven brengen, daarna komen we terug voor de slee. We lopen over een onbewoond eiland, het lijkt bijna een maanlandschap vanwege alle rotsen. Als je naar boven kijkt zie je de besneeuwde bergtoppen, apart maar een adembenemende omgeving. Als we bij de eerste sneeuw aankomen zoeken we een plek voor het kamp uit. Twee tenten zijn er al meegenomen naar boven zodat een aantal personen alvast de tent kunnen opzetten. De rest gaat naar beneden om de slee’tjes op te halen. Terug bij het strand maken we uitgebreid foto’s van Pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen, want je weet maar nooit of je dat nog een keer tegenkomt. Het is oppassen als we teruglopen dat we niet te dicht bij een zeeleeuw in de buurt komen omdat ze dan nogal agressief kunnen reageren.
Eenmaal boven aangekomen zetten we de overige tenten op en gaan we ons opmaken voor de nacht. Toch nog even een laatste blik in het donker naar buiten, even bewust worden van de positie, een eiland, in antarctisch gebied en afgezien van een paar avonturiers verlaten.
De volgende ochtend 5 uur, na heerlijk te hebben geslapen, Jeroen te hebben gefeliciteerd, de tent uitgestapt en weer genieten van het uitzicht. Dan snel beginnen met het kokkerellen. Eigenlijk niets anders dan sneeuw opwarmen in een pannetje en dat bij je zakje eten gooien, even wachten en klaar. Eigenlijk valt de smaak niet eens tegen, ook al smaakt alles wat je op dat moment kan eten heerlijk. Vervolgens kamp opruimen en ons klaarmaken voor de eerste echte trip in de sneeuw. Staan we aan het begin van de gletsjer klaar om te vertrekken, krijgen we de eerste opmerking van Walter. Walter vraagt de aandacht van de groep, ‘wat is er nu weer?’ is mijn eerste gedachte. Maar Walter geeft juist aan dat hij positief verbaasd is over de ochtend, hij had niet verwacht dat we allemaal binnen 2 uur na het opstaan klaar zouden staan. Peter maakt daarop de opmerking ‘Laten we hopen dat dit niet het laatste compliment van je is, Walter’ (Walter geeft namelijk niet vaak een compliment weg)
We plaatsen nog even de stijgijzers onder de schoenen en vertrekken naar boven, midden in de mist, geen idee waar we uitkomen en vertrouwen hebbend in de gidsen. Na een aantal uren lopen bereiken we de eerste echte sneeuw, we zien de eerste zonnestraaltjes, de mist begint op te lossen, binnen een kwartier is het helemaal helder en zien we de baai waar we zijn afgezet. We lopen nog een stuk verder en dan is er tijd voor de lunch. Na de lunch, het wegwerken van energie bar’s, gaan we op de ski’s verder, aangelijnd aan de gidsen. We steken een groot sneeuwveld over, kilometers lang. Aan het einde een paar bergen, de beruchte ‘trident’. Aan het einde van het sneeuwveld loopt het stijl omhoog. Iedereen is moe en wil even uitrusten, de gidsen niet, die willen dat we vandaag nog deze bergkam over zijn. Bovenop beginnen we al snel met de voorbereidingen van de afdaling, aan een touw, gezien de afstand en de lengte van het touw, met diverse tussenstops. Axel, Bernice en later ook Peter gaan naar beneden. Boven wordt het weer met de minuut slechter, vanuit beneden wordt er gemeld dat er veel gletsjerspleten zijn en dat het niet verantwoord is om iedereen over deze route te laten afdalen. Na enig overleg tussen de gidsen neemt Walter een beslissing ‘We gaan hier boven op de berg een kamp opbouwen en morgen gaan we verder. Geschrokken door deze heftige beslissing maken we ons toch op om de tenten neer te zetten en wat te eten. Beneden wordt hetzelfde gedaan, we zien de gele tentjes verderop in de diepte staan.
Jeroen heeft als traktatie Jaegermeister meegenomen, die we na het eten en voor het slapen achterover slaan. Midden in de nacht, rond 2 uur horen we de wind tegen de tent aan slaan, door de wind heen horen we Walter praten, iedereen tent uit. Het gekke is, dat het heel helder is vandaag, de zon schijnt volop, geen wolk aan de hemel, maar wel constant een storm. De tenten moeten dan ook strakker worden vastgezet, spullen gezekerd en het bouwen van een sneeuwdijk voor de tenten. Zo snel mogelijk gaan we aan de slag, vervolgens heeft Walter het idee om een snowcave te graven. Dit om ons en de spullen te beschermen tegen het als maar slechter wordende weer. Iedereen helpt mee met zijn eigen inbreng, de een helpt mee met graven, de ander zorgt voor de tent, en weer een ander voor heet water om de gravers te voorzien van warme dranken. De gravers worden afgewisseld, zo blijft iedereen op kracht en maken we grote slagen. Rond 6 uur is de snowcave klaar en kunnen we de eerste spullen uit de tenten halen en daarna de tenten af te breken, er zijn inmiddels al 3 tenten stukgewaaid door de wind. Als iedereen een beetje is bijgekomen, de spullen heeft gepakt, maken we ons op voor de volgende etappe.
Helaas is die niet richting de gele tentjes beneden aan de berg, Walter besluit in overleg met een gids van een 2e groep om terug te gaan en dan te eindigen in een andere baai. Het is te gevaarlijk om door te gaan, de sneeuw is te zacht, een aantal tenten zijn stuk, en door alle gletsjerspleten is het bijna onmogelijk om op tijd aan te komen met zo’n grote groep.
Iedereen baalt wel van deze beslissing, maar gezien de omstandigheden is dit de beste oplossing. We beginnen met de tocht over hetzelfde sneeuwveld naar beneden, terug naar de lunchplek van een dag eerder. Al snel betrekt het weer, we zien op de grote vlakte niet meer dan 15 meter om ons heen, we volgen ons spoor van de dag ervoor. Wat wel opvalt zijn de vele scheuren in de sneeuwlaag, die waren de dag ervoor er niet. Zo snel kan het hier dus allemaal veranderen. We komen aan bij de lunchplek van de dag ervoor, Walter vraagt hoe het ermee staat; Vermoeid, maar dat is iedereen. We stoppen 5 minuten en gaan dan weer door, dit keer onze route links laten liggen, op naar Possession bay. Gek genoeg wordt het weer beter als we afdalen, we zien de baai liggen en dat geeft weer energie. Nog maar een klein stukje naar beneden. Gelukkig kunnen we helemaal door skiën tot op het strand. Later blijkt dat Walter deze route vanaf een kaart uitgeprint vanuit Google maps heeft gepland. Niet slecht!
Enige minpunt is dat we terecht zijn gekomen op een strand met aardig wat zeeleeuwen, zeehonden en pinguïns. Gelukkig is een deel van het strand leeg, daar zetten we de tenten weer op, Walter belt met het schip en geeft door dat we vanavond nog worden opgepikt. We eten wat, zorgen dat de slee’tjes mee kunnen op de Zodiacs en proberen wat te rusten. Rond 23 uur vraagt Walter aan Serge en mij om uit te kijken naar een plek waar de Zodiacs kunnen aanmeren. Rustig en beheerst, goed om ons heen kijkend naar alle beesten vinden we een plek.
Wij blijven de beesten in de gaten houden, de rest pakt de spullen op en alles wordt op de plek aan het water neergelegd. We zien een zoeklicht in de verte, de Plancius, we horen over de radio dat de Zodiacs te water worden gelaten, maar helaas door de harde wind is er geen zicht en blijkt een zodiac te zijn lek gebeten door een zeeleeuw.
We horen dat we niet vanavond worden opgepikt, maar de volgende ochtend om 5 uur. De spullen laten we liggen op het strand en pakken alleen het hoogstnoodzakelijke. (tent en slaapzak) Midden in de nacht komt het tij op en blijken een aantal spullen weg te drijven, deze worden weer op het droge gelegd. Een zeeleeuw heeft ons zo hard zien werken dat hij voor de bescherming van onze spullen er maar bovenop is gaan liggen. Dat werd natuurlijk door ons gewaardeerd, maar de zeeleeuw wilde er niet meer vanaf. Met enig overtuigingskracht hebben we toch onze spullen terug kunnen krijgen.
Om 5 uur zagen we de eerste zodiacs op ons af komen, snel de tenten afgebroken en de spullen in de boot gelegd. We zijn als laatste ook op de zodiac gestapt, de stinkende, boerende en ruftende zeeleeuwen achterlatend. Na een onstuimige vaartocht, kwamen we aan op de Plancius, inmiddels net voor 7 uur, precies op tijd voor een snelle douche en vervolgens een heerlijk ontbijt. Tijdens het ontbijt kregen we ook te horen dat het team waarin Peter zit verder is gegaan en dat het daar goed verloopt, maar wel dat ze veel tijd hebben verloren met het lopen over de gletsjer. Ze hebben het zwaar.
’s Avonds belt het team van Peter met het schip en ze geven aan dat ze het einddoel hebben bereikt, maar dat alle spullen nog boven staan. Het was te lastig om alles mee naar beneden te nemen. Walter wil alle spullen van het eiland meenemen, hiervoor is een persoon uit onze groep nodig om te helpen met het dragen van alle spullen. Serge gaat mee, ’s morgens vroeg halen ze de groep van Peter en alle spullen op en rond 11 uur is alles en iedereen op het schip.
We zijn compleet, maar de Shackletonroute is nog niet volledig. Er rest ons allemaal nog een trip. Na de lunch gaan we wederom aan land om met z’n allen de rest van de route te lopen. Het laatste stukje is lekker ontspannen, iedereen deelt met elkaar zijn ervaringen en momenten. Gaaf, iedereen heeft deze route op zijn eigen manier beleeft.
Ondertussen horen we van Walter nog een compliment, hij vond dit een van de zwaarste omstandigheden met zo’n grote groep in zijn 25 jaar als gids. Toch heeft hij enorm genoten van ons Team, wij waren met z’n allen een groot team. Dit alles was niet gelukt als we geen team waren geweest.
Dan horen we hier dat we weer in de Telegraaf staan met een artikel, ‘droom Expeditie experis valt in duigen’, wij verbazen ons over deze kop. Is onze droom een nachtmerrie geworden? Natuurlijk hebben wij niet met z’n allen de hele route gevolgd, maar volgens mij is onze reis te vergelijken met Shackleton. Ook wij hebben te maken gehad met extreme situaties waar we elke keer weer een beslissing moesten nemen om verder te komen. Het doel is niet 100% gehaald, maar we zijn allemaal voor veiligheid gegaan, wat Shackleton ook voor ogen had.
Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben dat ik deel was van dit team. Het was zo nu en dan best zwaar, maar omdat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid pakte was de tocht niet te zwaar.
We did (it) the Shackleton way!
Marc Kraijenhaide
Het is vier uur, de zodiacs worden te water gelaten en wij pakken onze laatste dingen voor in de rugzak die inmiddels al bijna niet meer te tillen is. De eerste groep neemt plaats in de zodiac en al snel komt de tweede. De golven zijn niet heel hoog, maar genoeg om aardig wat water in de zodiac te krijgen. We bereiken de kust en zijn vol adrenaline, de tocht gaat beginnen! Iedereen heeft naar dit moment uitgekeken, de stemming is dan ook helemaal uitgelaten.
Dan begint de realiteit toe te slaan, de Zodiacs weg, de plancius draait zich om… we zijn alleen en op onszelf aangewezen! De gidsen geven aan dat we de slee op het strand laten staan en dat we als eerste de rugzakken naar boven brengen, daarna komen we terug voor de slee. We lopen over een onbewoond eiland, het lijkt bijna een maanlandschap vanwege alle rotsen. Als je naar boven kijkt zie je de besneeuwde bergtoppen, apart maar een adembenemende omgeving. Als we bij de eerste sneeuw aankomen zoeken we een plek voor het kamp uit. Twee tenten zijn er al meegenomen naar boven zodat een aantal personen alvast de tent kunnen opzetten. De rest gaat naar beneden om de slee’tjes op te halen. Terug bij het strand maken we uitgebreid foto’s van Pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen, want je weet maar nooit of je dat nog een keer tegenkomt. Het is oppassen als we teruglopen dat we niet te dicht bij een zeeleeuw in de buurt komen omdat ze dan nogal agressief kunnen reageren.
Eenmaal boven aangekomen zetten we de overige tenten op en gaan we ons opmaken voor de nacht. Toch nog even een laatste blik in het donker naar buiten, even bewust worden van de positie, een eiland, in antarctisch gebied en afgezien van een paar avonturiers verlaten.
De volgende ochtend 5 uur, na heerlijk te hebben geslapen, Jeroen te hebben gefeliciteerd, de tent uitgestapt en weer genieten van het uitzicht. Dan snel beginnen met het kokkerellen. Eigenlijk niets anders dan sneeuw opwarmen in een pannetje en dat bij je zakje eten gooien, even wachten en klaar. Eigenlijk valt de smaak niet eens tegen, ook al smaakt alles wat je op dat moment kan eten heerlijk. Vervolgens kamp opruimen en ons klaarmaken voor de eerste echte trip in de sneeuw. Staan we aan het begin van de gletsjer klaar om te vertrekken, krijgen we de eerste opmerking van Walter. Walter vraagt de aandacht van de groep, ‘wat is er nu weer?’ is mijn eerste gedachte. Maar Walter geeft juist aan dat hij positief verbaasd is over de ochtend, hij had niet verwacht dat we allemaal binnen 2 uur na het opstaan klaar zouden staan. Peter maakt daarop de opmerking ‘Laten we hopen dat dit niet het laatste compliment van je is, Walter’ (Walter geeft namelijk niet vaak een compliment weg)
We plaatsen nog even de stijgijzers onder de schoenen en vertrekken naar boven, midden in de mist, geen idee waar we uitkomen en vertrouwen hebbend in de gidsen. Na een aantal uren lopen bereiken we de eerste echte sneeuw, we zien de eerste zonnestraaltjes, de mist begint op te lossen, binnen een kwartier is het helemaal helder en zien we de baai waar we zijn afgezet. We lopen nog een stuk verder en dan is er tijd voor de lunch. Na de lunch, het wegwerken van energie bar’s, gaan we op de ski’s verder, aangelijnd aan de gidsen. We steken een groot sneeuwveld over, kilometers lang. Aan het einde een paar bergen, de beruchte ‘trident’. Aan het einde van het sneeuwveld loopt het stijl omhoog. Iedereen is moe en wil even uitrusten, de gidsen niet, die willen dat we vandaag nog deze bergkam over zijn. Bovenop beginnen we al snel met de voorbereidingen van de afdaling, aan een touw, gezien de afstand en de lengte van het touw, met diverse tussenstops. Axel, Bernice en later ook Peter gaan naar beneden. Boven wordt het weer met de minuut slechter, vanuit beneden wordt er gemeld dat er veel gletsjerspleten zijn en dat het niet verantwoord is om iedereen over deze route te laten afdalen. Na enig overleg tussen de gidsen neemt Walter een beslissing ‘We gaan hier boven op de berg een kamp opbouwen en morgen gaan we verder. Geschrokken door deze heftige beslissing maken we ons toch op om de tenten neer te zetten en wat te eten. Beneden wordt hetzelfde gedaan, we zien de gele tentjes verderop in de diepte staan.
Jeroen heeft als traktatie Jaegermeister meegenomen, die we na het eten en voor het slapen achterover slaan. Midden in de nacht, rond 2 uur horen we de wind tegen de tent aan slaan, door de wind heen horen we Walter praten, iedereen tent uit. Het gekke is, dat het heel helder is vandaag, de zon schijnt volop, geen wolk aan de hemel, maar wel constant een storm. De tenten moeten dan ook strakker worden vastgezet, spullen gezekerd en het bouwen van een sneeuwdijk voor de tenten. Zo snel mogelijk gaan we aan de slag, vervolgens heeft Walter het idee om een snowcave te graven. Dit om ons en de spullen te beschermen tegen het als maar slechter wordende weer. Iedereen helpt mee met zijn eigen inbreng, de een helpt mee met graven, de ander zorgt voor de tent, en weer een ander voor heet water om de gravers te voorzien van warme dranken. De gravers worden afgewisseld, zo blijft iedereen op kracht en maken we grote slagen. Rond 6 uur is de snowcave klaar en kunnen we de eerste spullen uit de tenten halen en daarna de tenten af te breken, er zijn inmiddels al 3 tenten stukgewaaid door de wind. Als iedereen een beetje is bijgekomen, de spullen heeft gepakt, maken we ons op voor de volgende etappe.
Helaas is die niet richting de gele tentjes beneden aan de berg, Walter besluit in overleg met een gids van een 2e groep om terug te gaan en dan te eindigen in een andere baai. Het is te gevaarlijk om door te gaan, de sneeuw is te zacht, een aantal tenten zijn stuk, en door alle gletsjerspleten is het bijna onmogelijk om op tijd aan te komen met zo’n grote groep.
Iedereen baalt wel van deze beslissing, maar gezien de omstandigheden is dit de beste oplossing. We beginnen met de tocht over hetzelfde sneeuwveld naar beneden, terug naar de lunchplek van een dag eerder. Al snel betrekt het weer, we zien op de grote vlakte niet meer dan 15 meter om ons heen, we volgen ons spoor van de dag ervoor. Wat wel opvalt zijn de vele scheuren in de sneeuwlaag, die waren de dag ervoor er niet. Zo snel kan het hier dus allemaal veranderen. We komen aan bij de lunchplek van de dag ervoor, Walter vraagt hoe het ermee staat; Vermoeid, maar dat is iedereen. We stoppen 5 minuten en gaan dan weer door, dit keer onze route links laten liggen, op naar Possession bay. Gek genoeg wordt het weer beter als we afdalen, we zien de baai liggen en dat geeft weer energie. Nog maar een klein stukje naar beneden. Gelukkig kunnen we helemaal door skiën tot op het strand. Later blijkt dat Walter deze route vanaf een kaart uitgeprint vanuit Google maps heeft gepland. Niet slecht!
Enige minpunt is dat we terecht zijn gekomen op een strand met aardig wat zeeleeuwen, zeehonden en pinguïns. Gelukkig is een deel van het strand leeg, daar zetten we de tenten weer op, Walter belt met het schip en geeft door dat we vanavond nog worden opgepikt. We eten wat, zorgen dat de slee’tjes mee kunnen op de Zodiacs en proberen wat te rusten. Rond 23 uur vraagt Walter aan Serge en mij om uit te kijken naar een plek waar de Zodiacs kunnen aanmeren. Rustig en beheerst, goed om ons heen kijkend naar alle beesten vinden we een plek.
Wij blijven de beesten in de gaten houden, de rest pakt de spullen op en alles wordt op de plek aan het water neergelegd. We zien een zoeklicht in de verte, de Plancius, we horen over de radio dat de Zodiacs te water worden gelaten, maar helaas door de harde wind is er geen zicht en blijkt een zodiac te zijn lek gebeten door een zeeleeuw.
We horen dat we niet vanavond worden opgepikt, maar de volgende ochtend om 5 uur. De spullen laten we liggen op het strand en pakken alleen het hoogstnoodzakelijke. (tent en slaapzak) Midden in de nacht komt het tij op en blijken een aantal spullen weg te drijven, deze worden weer op het droge gelegd. Een zeeleeuw heeft ons zo hard zien werken dat hij voor de bescherming van onze spullen er maar bovenop is gaan liggen. Dat werd natuurlijk door ons gewaardeerd, maar de zeeleeuw wilde er niet meer vanaf. Met enig overtuigingskracht hebben we toch onze spullen terug kunnen krijgen.
Om 5 uur zagen we de eerste zodiacs op ons af komen, snel de tenten afgebroken en de spullen in de boot gelegd. We zijn als laatste ook op de zodiac gestapt, de stinkende, boerende en ruftende zeeleeuwen achterlatend. Na een onstuimige vaartocht, kwamen we aan op de Plancius, inmiddels net voor 7 uur, precies op tijd voor een snelle douche en vervolgens een heerlijk ontbijt. Tijdens het ontbijt kregen we ook te horen dat het team waarin Peter zit verder is gegaan en dat het daar goed verloopt, maar wel dat ze veel tijd hebben verloren met het lopen over de gletsjer. Ze hebben het zwaar.
’s Avonds belt het team van Peter met het schip en ze geven aan dat ze het einddoel hebben bereikt, maar dat alle spullen nog boven staan. Het was te lastig om alles mee naar beneden te nemen. Walter wil alle spullen van het eiland meenemen, hiervoor is een persoon uit onze groep nodig om te helpen met het dragen van alle spullen. Serge gaat mee, ’s morgens vroeg halen ze de groep van Peter en alle spullen op en rond 11 uur is alles en iedereen op het schip.
We zijn compleet, maar de Shackletonroute is nog niet volledig. Er rest ons allemaal nog een trip. Na de lunch gaan we wederom aan land om met z’n allen de rest van de route te lopen. Het laatste stukje is lekker ontspannen, iedereen deelt met elkaar zijn ervaringen en momenten. Gaaf, iedereen heeft deze route op zijn eigen manier beleeft.
Ondertussen horen we van Walter nog een compliment, hij vond dit een van de zwaarste omstandigheden met zo’n grote groep in zijn 25 jaar als gids. Toch heeft hij enorm genoten van ons Team, wij waren met z’n allen een groot team. Dit alles was niet gelukt als we geen team waren geweest.
Dan horen we hier dat we weer in de Telegraaf staan met een artikel, ‘droom Expeditie experis valt in duigen’, wij verbazen ons over deze kop. Is onze droom een nachtmerrie geworden? Natuurlijk hebben wij niet met z’n allen de hele route gevolgd, maar volgens mij is onze reis te vergelijken met Shackleton. Ook wij hebben te maken gehad met extreme situaties waar we elke keer weer een beslissing moesten nemen om verder te komen. Het doel is niet 100% gehaald, maar we zijn allemaal voor veiligheid gegaan, wat Shackleton ook voor ogen had.
Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben dat ik deel was van dit team. Het was zo nu en dan best zwaar, maar omdat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid pakte was de tocht niet te zwaar.
We did (it) the Shackleton way!
Marc Kraijenhaide
Is Peter door het poolvirus besmet?
We hebben een onvergetelijk avontuur achter de rug en dat wordt ons elke dag duidelijker. Zeker als we voor het gehele schip een presentatie houden met kort filmmateriaal wat sommige indrukwekkend vinden. Bernice geeft direct aan dat ze dit soort beelden zelf niet heeft en die heeft toch een aantal poolreizen achter de rug.
Jeroen vertelt het eerste deel van de expeditie met de redenen waarom en ik vertel het laatste deel. We zijn inmiddels een paar dagen verder en hebben Grytviken bezocht, hebben jullie inmiddels ook kunnen lezen en bij deze sturen we nog een paar mooie foto’s van het walvisvaardersdorp uit het verleden. We ontmoeten jonge mensen die zich hier 1 tot 2 jaar laten stationeren voor onderzoekswerkzaamheden…
The end of the world, waar heb je zin in?
De sneeuw is neergedaald en eerlijk gezegd krijg ik wel weer honger naar een nieuw Antarctic avontuur. Eigenlijk is het zo bijzonder dat in dit deel van de wereld de mens niks heeft veranderd. Stel je voor dat in Nederland niks veranderd zou zijn… hoe zou het er dan uit gezien hebben ?Het heeft ons wel veranderd. Mij in ieder geval wel. Ik kijk echt met andere ogen naar onze wereld.
We luisteren nog naar een aantal lezingen waaronder één over klimaatverandering. Eerlijk gezegd raak ik de weg snel kwijt en de spreker ergert zich omdat het item al zo lang speelt, niemand de onderzoekers nog gelooft omdat het niet zicht- en voelbaar is. Ik denk dan… leer de mens niet wat er gaat veranderen lange termijn, laat ze voelen wat er op korte termijn kan veranderen. Dat de meeste olie niet gebruikt wordt voor brandstof, maar om materialen van te maken. Energie opwekken kunnen we allang met andere middelen, maar materialen gemaakt uit olie hebben we nog niet vervangen voor andere grondstof. Dus… laten we zuinig zijn en minder consumeren.
Ik ben voor de 1ste keer in een Antarctic gebied geweest, het is heel bijzonder en heel oer…ondanks de kou krijg ik het warm van binnen… het virus heeft mij te pakken !
Peet.
The end of the world, waar heb je zin in?
De sneeuw is neergedaald en eerlijk gezegd krijg ik wel weer honger naar een nieuw Antarctic avontuur. Eigenlijk is het zo bijzonder dat in dit deel van de wereld de mens niks heeft veranderd. Stel je voor dat in Nederland niks veranderd zou zijn… hoe zou het er dan uit gezien hebben ?Het heeft ons wel veranderd. Mij in ieder geval wel. Ik kijk echt met andere ogen naar onze wereld.
We luisteren nog naar een aantal lezingen waaronder één over klimaatverandering. Eerlijk gezegd raak ik de weg snel kwijt en de spreker ergert zich omdat het item al zo lang speelt, niemand de onderzoekers nog gelooft omdat het niet zicht- en voelbaar is. Ik denk dan… leer de mens niet wat er gaat veranderen lange termijn, laat ze voelen wat er op korte termijn kan veranderen. Dat de meeste olie niet gebruikt wordt voor brandstof, maar om materialen van te maken. Energie opwekken kunnen we allang met andere middelen, maar materialen gemaakt uit olie hebben we nog niet vervangen voor andere grondstof. Dus… laten we zuinig zijn en minder consumeren.
Ik ben voor de 1ste keer in een Antarctic gebied geweest, het is heel bijzonder en heel oer…ondanks de kou krijg ik het warm van binnen… het virus heeft mij te pakken !
Peet.
vrijdag 16 december 2011
Steef: het begon met een kop koffie
Terug op de boot, onze reis terug is begonnen. 1 dag eerder dan gepland dit vanwege het slechte weer. Even tijd voor bezinning een recap, het is voorbij, zo lang naar toe geleefd, zo veel gelaten en nog meer dingen gedaan.
Hoe is het ook weer begonnen, ik zat in een meeting op het hoofdkantoor van manpower in Diemen waar Jeroen me vraag of ik tijd heb voor een kop koffie na de meeting. We gaan apart zitten en hij begint te vertellen over de Expeditie. Zo enthousiast als ik geworden ben ga ik terug naar kantoor.
We hebben afgesproken om de volgende dag de webbers een presentatie te laten geven op het Elan kantoor waarbij ook de Expeditie zal worden gepresenteerd. Iedereen is enthousiast maar zien meer obstakels dan uitdagingen. Dan gaat het opeens zo snel dat ik 2 dagen laten weet dat ik mee mag met de Expeditie en dat ik ga trouwen vanwege mijn deelname aan de Expeditie.
Diezelfde dag begin ik met trainenen gooi mijn eetpatroon om, ik moet wat kilo’s kwijt en mijn conditie moet van niets naar iets. Het weekend Dachstein heeft mijn ogen goed geopend, ik ben er nog lang niet, ik zal de laatste weken voor de volle 100% moeten gaan ander ga ik het niet volbrengen.
Eindelijk is de dag daar nerveus, opgewonden en vol met adrenaline mogen we aan land. De 1e dag een beetje klimmen en het kamp opzetten op de sneeuwgrens is goed te doen en nu blijkt dat de training zijn vruchten afwerpt. De 2e dag is meteen andere koek er vol tegenaan , ben blij dat Dachstein mijn ogen heeft geopend. Uiteindelijk kom ik boven op de trident, moe maar op zeker voldaan.
Amper op adem gekomen kunnen we er vol tegenaan om ons kamp op te zetten voor uiteindelijk maar een paar uur slaap. Om 3 uur wekt moeder natuur ons, zij wil ons duidelijk niet op haar berg hebben. Na een paar uur het gevecht te zijn aangegaan erkennen we in haar onze meerdere, we trekken ons in de ochtend terug, terug de vlakte op. Het zal het begin zijn van een zeer lange en zware dag op South Georgia.
Als ik dit avontuur op mezelf betrek kom ik erachter dat ik geen enkele beslissing heb genomen en alle beslissingen heb overgelaten aan andere mensen. Waar ik in het dagelijkse leven toch leiding geef aan een groep mensen en mijn dag bestaat uit het nemen van beslissingen, heb ik me nu als totaal ondergeschikt en in het belang van de groep opgesteld.
Ook zonder mijn inbreng zijn we deze dag doorgekomen en merk dat iedereen zijn of haar verantwoording automatisch neemt. We hebben als team ons doel bereikt en hebben dat gedaan zonder enige vorm van hierarchie.
Steef
Hoe is het ook weer begonnen, ik zat in een meeting op het hoofdkantoor van manpower in Diemen waar Jeroen me vraag of ik tijd heb voor een kop koffie na de meeting. We gaan apart zitten en hij begint te vertellen over de Expeditie. Zo enthousiast als ik geworden ben ga ik terug naar kantoor.
We hebben afgesproken om de volgende dag de webbers een presentatie te laten geven op het Elan kantoor waarbij ook de Expeditie zal worden gepresenteerd. Iedereen is enthousiast maar zien meer obstakels dan uitdagingen. Dan gaat het opeens zo snel dat ik 2 dagen laten weet dat ik mee mag met de Expeditie en dat ik ga trouwen vanwege mijn deelname aan de Expeditie.
Diezelfde dag begin ik met trainenen gooi mijn eetpatroon om, ik moet wat kilo’s kwijt en mijn conditie moet van niets naar iets. Het weekend Dachstein heeft mijn ogen goed geopend, ik ben er nog lang niet, ik zal de laatste weken voor de volle 100% moeten gaan ander ga ik het niet volbrengen.
Eindelijk is de dag daar nerveus, opgewonden en vol met adrenaline mogen we aan land. De 1e dag een beetje klimmen en het kamp opzetten op de sneeuwgrens is goed te doen en nu blijkt dat de training zijn vruchten afwerpt. De 2e dag is meteen andere koek er vol tegenaan , ben blij dat Dachstein mijn ogen heeft geopend. Uiteindelijk kom ik boven op de trident, moe maar op zeker voldaan.
Amper op adem gekomen kunnen we er vol tegenaan om ons kamp op te zetten voor uiteindelijk maar een paar uur slaap. Om 3 uur wekt moeder natuur ons, zij wil ons duidelijk niet op haar berg hebben. Na een paar uur het gevecht te zijn aangegaan erkennen we in haar onze meerdere, we trekken ons in de ochtend terug, terug de vlakte op. Het zal het begin zijn van een zeer lange en zware dag op South Georgia.
Als ik dit avontuur op mezelf betrek kom ik erachter dat ik geen enkele beslissing heb genomen en alle beslissingen heb overgelaten aan andere mensen. Waar ik in het dagelijkse leven toch leiding geef aan een groep mensen en mijn dag bestaat uit het nemen van beslissingen, heb ik me nu als totaal ondergeschikt en in het belang van de groep opgesteld.
Ook zonder mijn inbreng zijn we deze dag doorgekomen en merk dat iedereen zijn of haar verantwoording automatisch neemt. We hebben als team ons doel bereikt en hebben dat gedaan zonder enige vorm van hierarchie.
Steef
Het oog wil ook wat, toch? Joyce vertelt haar verhaal
We kennen Joyce allemaal als supersportieve vrouw die er ook nog eens op en top uitziet. Niet zo gek natuurlijk dat ze dat imago vast probeert te houden, ook tijdens sneeuwstormen, aanvallen van zeeleeuwen en nachten in koude tenten. Of het haar lukt er oogverblindend uit te blijven zien, lees je hieronder:
MASCARA EN EEN LANGE ONDERBROEK
Eindelijk! Dinsdag 6 december begint onze expeditie. Aan wal van South Georgia worden we verwelkomd door zeeleeuwen en pinquins… Prachtig hoor, maar de regen, harde wind en kou baren me op dat moment meer zorgen. Binnen no time zijn mijn wanten doorweekt…en ik weet dat er voorlopig geen warme kachel komt waarop ik mijn wanten kan warmen.
Gelukkig volgt er een Hike van 3 uur, waarbij ik flink opwarm…De natuur is ongerept en ruig, prachtig! We bouwen ons kamp op in de mist…Koud is het nog steeds. Dan snap ik ook waarom expeditiemensen weinig kleding meebrengen..`je laat het wel uit je hoofd om iets uit te doen!` Ik verwen mezelf de eerste nacht met een extra lange onderbroek. Inmiddels heb ik van Serge Moesman begrepen dat je natte wanten tussen je warme huid en lange onderbroek moet stoppen. `Dan zijn ze morgen droog, Joyce` vertelt Serge bloedserieus. Ik besluit zijn advies op te volgen…Wel met de gedachte wanneer zijn advies niet uitkomt, zijn wanten op te eisen. Geheel tegen mijn gevoel in stop ik de wanten tussen mijn lange onderbroek en huid…. Natuurlijk heeft hij gelijk en zijn de wanten de volgende morgen droog.
Die eerste ochtend ontwaken we rond vijf uur in de morgen. Die eerste ochtend poets ik braaf mijn tanden en begeef me naar de tent van Renate. Zij heeft een spiegel en mascara! Camera´s zijn genadeloos en we zijn er beiden over uit dat het oog ook wat wil. Dan 1 lange onderbroek uit, hike kleding aan en we gaan op pad.
Er volgt een dag van hiken, lang hiken…urenlang hiken. We starten in mist en worden na een paar uur verwend door het doorbreken van de zon en uitzicht op het mooiste stukje ongerepte natuur dat ik ooit heb gezien. De stemming in de groep is super! Dit is waar ik van houd….urenlang fysiek bezig zijn in prachtige natuur.
Op de top van de Trident, waar het weer inmiddels is omgeslagen in kou, wind en regen/sneeuw, gaat een gedeelte van de groep naar beneden. Na een urenlange poging om ons allen beneden te krijgen, besluit Walter dat we niet afdalen en boven het kamp opzetten. Op de top vieren we de verjaardag van Jeroen met jagermeister. Dan snel de slaapzak in…. Wederom de traktatie van een extra lange onderbroek met als klap op de vuurpijl mijn natte wanten ertussen…. Wat een bofkont ben ik toch! Ik deel de tent met Niels en Sven. We maken het nog gezellig met een kopje thee en een stuk chocola.
Dan volgt de beruchte nacht. Windstoten van 100 km per uur. Mijn taak is de tent te bewaken. Niels en Sven gaan naar buiten. Ik weet niet hoeveel uur ik in de tent heb gezeten. 1 x ging ik liggen, maar het lijkt dan of ik word gesandwiched. De tent klapt bovenop mij. Ik vraag me serieus of of ik met tent en al kan wegwaaien. Na een uur merk ik dat ik 1 oorbel kwijt ben. Ik baal als een stekker. Waarom moest ik mijn dure oorbellen dragen tijdens de expeditie…. Vast om dezelfde reden als de mascara, die overigens flink doorgelopen is..inclusief verbrande lippen. Het oog wil dus niet veel meer… Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek nog.
Na uren mag ik de tent uit, helpen in de cave, tenten afbreken, repen verzamelen. Prachtig om te zien hoe ons team samenwerkt. Er volgt een tocht van uren en uren… door mist, wind , regen en slechts een paar meter zicht. Na een paar uur ben ik doodmoe en mijn voeten doen ontzettend veel pijn. Ik ben teleurgesteld in mijn fysieke conditie… Deze vermoeidheid en pijn zijn mij onbekend.. Ik hoop op een van mijn teamleden die STOP roept… stoppen betekent even pauzeren. Niets is minder waar. Mijn teamleden weten wat noodzakelijk is. Doorgaan dus. De teleurstelling in mijzelf keert zich in een ongelofelijk trots voor het team. Ze zijn minder getraind dan ik…maar zo sterk, flexibel en optimistisch… Mooi, hoe een individueel gevoel kan turnen naar trots voor de hele groep.
Na een lange dag arriveren we in een baai met zeeleeuwen. Opluchting alom! Kamp opbouwen, even slapen en dan gered worden. Nat, koud en moe…maar gelukkig weer die lange onderbroek. Ik deel met Sven en Niels de tent. Ik lig te mopperen dat de lucht die om mij heen hangt ondragelijk is… tot ik twee ondeugende gezichten zie, die mij ..na 1 uur vertellen!! dat die vreselijke lucht niet van mijzelf maar van de zeeleeuwen afkomt. Ik besluit op dat moment nooit meer naar het dolfinarium te gaan.
De eerste rescue-poging mislukt die nacht. Dus kamp wederom opbouwen. Midden in de nacht hoor ik iemand schreeuwen dat al onze gear in het water ligt en dat er een paar mensen nodig zijn om met de zeeleeuwen te vechten. Weer de tent uit. Met een paar mensen stellen we de gear veilig. Mijn wantenkrijg ik niet meer droog voor de ochtend. Kortom…koud en nat de slaapzak in en hopen dat je snel in slaap valt.
In de vroege ochtend volgt rescue-poging twee. Wat een opluchting als ik de zodiacs zie aanmeren. Renate en ik gaan aan boord bij `die leuke Amerikaan`, de guide die alles over pinquins weet. Toch jammer dat we geen mascara meer hebben opgedaan….De rest van ons verblijf, heeft hij alleen maar oog voor pinquins.
De kou, wind en regen, zijn genadeloos. We houden elkaars hand vast en zijn verkleumd tot op het bot. `de Amerikaan` wijst ons nog op een blonde zeeleeuw pup…. Wij houden wijselijk ons mond… we kunnen geen zeeleeuw meer zien….
Joyce Keizer
MASCARA EN EEN LANGE ONDERBROEK
Eindelijk! Dinsdag 6 december begint onze expeditie. Aan wal van South Georgia worden we verwelkomd door zeeleeuwen en pinquins… Prachtig hoor, maar de regen, harde wind en kou baren me op dat moment meer zorgen. Binnen no time zijn mijn wanten doorweekt…en ik weet dat er voorlopig geen warme kachel komt waarop ik mijn wanten kan warmen.
Gelukkig volgt er een Hike van 3 uur, waarbij ik flink opwarm…De natuur is ongerept en ruig, prachtig! We bouwen ons kamp op in de mist…Koud is het nog steeds. Dan snap ik ook waarom expeditiemensen weinig kleding meebrengen..`je laat het wel uit je hoofd om iets uit te doen!` Ik verwen mezelf de eerste nacht met een extra lange onderbroek. Inmiddels heb ik van Serge Moesman begrepen dat je natte wanten tussen je warme huid en lange onderbroek moet stoppen. `Dan zijn ze morgen droog, Joyce` vertelt Serge bloedserieus. Ik besluit zijn advies op te volgen…Wel met de gedachte wanneer zijn advies niet uitkomt, zijn wanten op te eisen. Geheel tegen mijn gevoel in stop ik de wanten tussen mijn lange onderbroek en huid…. Natuurlijk heeft hij gelijk en zijn de wanten de volgende morgen droog.
Die eerste ochtend ontwaken we rond vijf uur in de morgen. Die eerste ochtend poets ik braaf mijn tanden en begeef me naar de tent van Renate. Zij heeft een spiegel en mascara! Camera´s zijn genadeloos en we zijn er beiden over uit dat het oog ook wat wil. Dan 1 lange onderbroek uit, hike kleding aan en we gaan op pad.
Er volgt een dag van hiken, lang hiken…urenlang hiken. We starten in mist en worden na een paar uur verwend door het doorbreken van de zon en uitzicht op het mooiste stukje ongerepte natuur dat ik ooit heb gezien. De stemming in de groep is super! Dit is waar ik van houd….urenlang fysiek bezig zijn in prachtige natuur.
Op de top van de Trident, waar het weer inmiddels is omgeslagen in kou, wind en regen/sneeuw, gaat een gedeelte van de groep naar beneden. Na een urenlange poging om ons allen beneden te krijgen, besluit Walter dat we niet afdalen en boven het kamp opzetten. Op de top vieren we de verjaardag van Jeroen met jagermeister. Dan snel de slaapzak in…. Wederom de traktatie van een extra lange onderbroek met als klap op de vuurpijl mijn natte wanten ertussen…. Wat een bofkont ben ik toch! Ik deel de tent met Niels en Sven. We maken het nog gezellig met een kopje thee en een stuk chocola.
Dan volgt de beruchte nacht. Windstoten van 100 km per uur. Mijn taak is de tent te bewaken. Niels en Sven gaan naar buiten. Ik weet niet hoeveel uur ik in de tent heb gezeten. 1 x ging ik liggen, maar het lijkt dan of ik word gesandwiched. De tent klapt bovenop mij. Ik vraag me serieus of of ik met tent en al kan wegwaaien. Na een uur merk ik dat ik 1 oorbel kwijt ben. Ik baal als een stekker. Waarom moest ik mijn dure oorbellen dragen tijdens de expeditie…. Vast om dezelfde reden als de mascara, die overigens flink doorgelopen is..inclusief verbrande lippen. Het oog wil dus niet veel meer… Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek nog.
Na uren mag ik de tent uit, helpen in de cave, tenten afbreken, repen verzamelen. Prachtig om te zien hoe ons team samenwerkt. Er volgt een tocht van uren en uren… door mist, wind , regen en slechts een paar meter zicht. Na een paar uur ben ik doodmoe en mijn voeten doen ontzettend veel pijn. Ik ben teleurgesteld in mijn fysieke conditie… Deze vermoeidheid en pijn zijn mij onbekend.. Ik hoop op een van mijn teamleden die STOP roept… stoppen betekent even pauzeren. Niets is minder waar. Mijn teamleden weten wat noodzakelijk is. Doorgaan dus. De teleurstelling in mijzelf keert zich in een ongelofelijk trots voor het team. Ze zijn minder getraind dan ik…maar zo sterk, flexibel en optimistisch… Mooi, hoe een individueel gevoel kan turnen naar trots voor de hele groep.
Na een lange dag arriveren we in een baai met zeeleeuwen. Opluchting alom! Kamp opbouwen, even slapen en dan gered worden. Nat, koud en moe…maar gelukkig weer die lange onderbroek. Ik deel met Sven en Niels de tent. Ik lig te mopperen dat de lucht die om mij heen hangt ondragelijk is… tot ik twee ondeugende gezichten zie, die mij ..na 1 uur vertellen!! dat die vreselijke lucht niet van mijzelf maar van de zeeleeuwen afkomt. Ik besluit op dat moment nooit meer naar het dolfinarium te gaan.
De eerste rescue-poging mislukt die nacht. Dus kamp wederom opbouwen. Midden in de nacht hoor ik iemand schreeuwen dat al onze gear in het water ligt en dat er een paar mensen nodig zijn om met de zeeleeuwen te vechten. Weer de tent uit. Met een paar mensen stellen we de gear veilig. Mijn wantenkrijg ik niet meer droog voor de ochtend. Kortom…koud en nat de slaapzak in en hopen dat je snel in slaap valt.
In de vroege ochtend volgt rescue-poging twee. Wat een opluchting als ik de zodiacs zie aanmeren. Renate en ik gaan aan boord bij `die leuke Amerikaan`, de guide die alles over pinquins weet. Toch jammer dat we geen mascara meer hebben opgedaan….De rest van ons verblijf, heeft hij alleen maar oog voor pinquins.
De kou, wind en regen, zijn genadeloos. We houden elkaars hand vast en zijn verkleumd tot op het bot. `de Amerikaan` wijst ons nog op een blonde zeeleeuw pup…. Wij houden wijselijk ons mond… we kunnen geen zeeleeuw meer zien….
Joyce Keizer
Josephine en de andere kant van de wereld
360 graden.
Waar zijn we? Het is bijna niet voor te stellen, een trip van dagen naar de onderkant van de aarde. Het is hier niemandsland en daardoor sta ik erg ver van het echte bestaan af. Het is bijna niet voor te stellen dat in Bussum de schaatsbaan is geopend, dat Fab weer moeder is geworden en dat Carool in het huwelijksbootje is gestapt. Ik leef reeds 2 weken in een film, een fantastische film, heel ver van de werkelijkheid en ooooozo echt.
Imagine, na 3 dagen zee, in de storm zien we South Georgia liggen, een ijsschots ligt in het water, tussen de storm door zien we dat op sommige plekken op de gletsjer de zon schijnt, heel mysterieus. Voor op het schip staan enkele rode expeditie jasjes te genieten van dit fantastische uitzicht, klaar voor een fantastisch avontuur.
Afgevoerd op zwarte zodiacs door ijsblauw water in een klotsende zee, bye bye Plancius, we gaan aan wal, door het water met onze laarzen en gear worden we gedropt op een zwart maanlandschap. Verwelkomd door een aantal pelsrobben en kingpinguins, nog niet wetend dat we er nog zeker een half miljoen gaan zien, lopen we deze onwerkelijke, ruige, onbewoonde gletsjer op.
Hier staan we dan als team, een dreamteam. Het beste uit elkaar halen daar hoeft niemand zijn best voor te doen, iedereen pakt zijn eigen verantwoordelijkheid en voegt op zijn/haar manier toe aan de groep. Humor is de basis, we lachen wat af. Doorzettingsvermogen en enorm zin…. We gaan beginnen.
Josephine
Waar zijn we? Het is bijna niet voor te stellen, een trip van dagen naar de onderkant van de aarde. Het is hier niemandsland en daardoor sta ik erg ver van het echte bestaan af. Het is bijna niet voor te stellen dat in Bussum de schaatsbaan is geopend, dat Fab weer moeder is geworden en dat Carool in het huwelijksbootje is gestapt. Ik leef reeds 2 weken in een film, een fantastische film, heel ver van de werkelijkheid en ooooozo echt.
Imagine, na 3 dagen zee, in de storm zien we South Georgia liggen, een ijsschots ligt in het water, tussen de storm door zien we dat op sommige plekken op de gletsjer de zon schijnt, heel mysterieus. Voor op het schip staan enkele rode expeditie jasjes te genieten van dit fantastische uitzicht, klaar voor een fantastisch avontuur.
Afgevoerd op zwarte zodiacs door ijsblauw water in een klotsende zee, bye bye Plancius, we gaan aan wal, door het water met onze laarzen en gear worden we gedropt op een zwart maanlandschap. Verwelkomd door een aantal pelsrobben en kingpinguins, nog niet wetend dat we er nog zeker een half miljoen gaan zien, lopen we deze onwerkelijke, ruige, onbewoonde gletsjer op.
Hier staan we dan als team, een dreamteam. Het beste uit elkaar halen daar hoeft niemand zijn best voor te doen, iedereen pakt zijn eigen verantwoordelijkheid en voegt op zijn/haar manier toe aan de groep. Humor is de basis, we lachen wat af. Doorzettingsvermogen en enorm zin…. We gaan beginnen.
Josephine
donderdag 15 december 2011
Heeft Niels Luyt nou de boel lopen saboteren?
Ook Niels was goed voorbereid op de Expeditie. Maar met slechtzittende huurschoenen had hij geen rekening gehouden. Dan maar af en toe een extra rustmoment inlassen...
Om 05.00 uur moeten wij opstaan om de tent op te ruimen en de slee klaar te maken om te aan klimmen op onze stijgijzers. Eerst uit volle borst een liedje zingen voor Jeroen, hij is vandaag 40 geworden. In Nederland had ik een mooie fles whisky gekocht voor zijn verjaar dag en het was de bedoeling om deze met elkaar ’s a vonds te gaan opdrinken voordat we in onze tent doken. Helaas tijdens 1 van onze 5 vluchten op de heenreis is de fles kapot gegaan in mijn koffer. Alles stonk en op het schip heb ik alles laten wassen zodat ik de spullen wel mee kon nemen tijdens de expeditie.
We beginnen te klimmen op een gletsjer en na ongeveer 30 minuten stijgen lopen wij al in de mist. We lopen achter elkaar aan om elkaar niet kwijt te raken en als we boven aan komen doen wij onze stijgijzers uit en gaan wij op skies verder. We lopen over een immens grote witte vlakte. Je voelt je zo klein op zo’n grote ijsvlakte. De mist is verdwenen en er is een mooie blauwe lucht voor terug. Onbeschrijfbaar om te vertellen hoe dit eruit ziet en hoe ik mij voel tijdens dit moment.
We zitten inmiddels met 6 personen aan elkaar vast met een ruimte van ongeveer 6 meter ertussen. Dit is voor de veiligheid omdat we tussen allemaal gletsjerspleten doorlopen. We hebben inmiddels 6 tot 8 uur gelopen op de skies en ik ben helemaal kapot. Ik heb de tocht qua conditie niet verkeerd ingeschat maar mijn grootste zorg waren mijn huurschoenen. Deze zorg is uitgekomen. Elke keer als we stoppen, doe ik mijn schoenen uit en als we weer verder moeten moet ik elke keer mijn schoenen nog aandoen. Ik loop direct achter Walter aan het touw en hij heeft er continu de vaart in omdat hij op tijd bij de Trident wil zijn omdat het nog een spannende afdaling zal worden. Elke 5 tot 10 minuten staat er wel iemand op het touw en dan wordt er heel hard “STOP” geroepen. Walter kijkt elke keer geïrriteerd om en omdat ik vlak achter hem loop krijg ik continu de volle laag: "G.V.D. elke 5 minuten stoppen is superirritant en de mensen moeten goed opletten zodat we door kunnen gaan". Uiteraard beaam ik dat maar denk tegelijkertijd: ”Heerlijk weer even stoppen.”
We lopen de Trident op en iedereen is zo in vorm dat er al een tijdje geen stop meer wordt geroepen. Ik houd het niet meer uit met mijn voeten. Walter geeft aan dat het nog maar 200 meter is voordat we op de top zijn. Ik denk alleen maar: “Ja ja zal wel, dat zeg je nu al de hele tijd”. Walter had mij al een keertje aangegeven dat mijn slee hier kon blijven staan zodat hij deze later wel even op zou halen. Dit is natuurlijk mijn eer te na. Toch houd ik het niet meer uit en schreeuw keihard “STOP” en blijf dan ook staan en kijk meteen geïrriteerd om wie er nu weer op het touw staat. Niemand natuurlijk maar dat laat ik niet aan Walter zien. Om mijn theater nog sterker te maken, maak ik ook nog wat verontwaardigde gebaren naar de groep.
Wat levert dit alles mij op? Uiteindelijk toch weer 2 minuten extra pauze, zonder dat Walter heeft gemerkt dat ik de boel een beetje heb verstoord. Ik moet extra vrienden hebben gemaakt met deze actie want ik kan werkelijk niet geloven dat ik de enige was die wilde stoppen... Toch?
Niels Luyt
Om 05.00 uur moeten wij opstaan om de tent op te ruimen en de slee klaar te maken om te aan klimmen op onze stijgijzers. Eerst uit volle borst een liedje zingen voor Jeroen, hij is vandaag 40 geworden. In Nederland had ik een mooie fles whisky gekocht voor zijn verjaar dag en het was de bedoeling om deze met elkaar ’s a vonds te gaan opdrinken voordat we in onze tent doken. Helaas tijdens 1 van onze 5 vluchten op de heenreis is de fles kapot gegaan in mijn koffer. Alles stonk en op het schip heb ik alles laten wassen zodat ik de spullen wel mee kon nemen tijdens de expeditie.
We beginnen te klimmen op een gletsjer en na ongeveer 30 minuten stijgen lopen wij al in de mist. We lopen achter elkaar aan om elkaar niet kwijt te raken en als we boven aan komen doen wij onze stijgijzers uit en gaan wij op skies verder. We lopen over een immens grote witte vlakte. Je voelt je zo klein op zo’n grote ijsvlakte. De mist is verdwenen en er is een mooie blauwe lucht voor terug. Onbeschrijfbaar om te vertellen hoe dit eruit ziet en hoe ik mij voel tijdens dit moment.
We zitten inmiddels met 6 personen aan elkaar vast met een ruimte van ongeveer 6 meter ertussen. Dit is voor de veiligheid omdat we tussen allemaal gletsjerspleten doorlopen. We hebben inmiddels 6 tot 8 uur gelopen op de skies en ik ben helemaal kapot. Ik heb de tocht qua conditie niet verkeerd ingeschat maar mijn grootste zorg waren mijn huurschoenen. Deze zorg is uitgekomen. Elke keer als we stoppen, doe ik mijn schoenen uit en als we weer verder moeten moet ik elke keer mijn schoenen nog aandoen. Ik loop direct achter Walter aan het touw en hij heeft er continu de vaart in omdat hij op tijd bij de Trident wil zijn omdat het nog een spannende afdaling zal worden. Elke 5 tot 10 minuten staat er wel iemand op het touw en dan wordt er heel hard “STOP” geroepen. Walter kijkt elke keer geïrriteerd om en omdat ik vlak achter hem loop krijg ik continu de volle laag: "G.V.D. elke 5 minuten stoppen is superirritant en de mensen moeten goed opletten zodat we door kunnen gaan". Uiteraard beaam ik dat maar denk tegelijkertijd: ”Heerlijk weer even stoppen.”
We lopen de Trident op en iedereen is zo in vorm dat er al een tijdje geen stop meer wordt geroepen. Ik houd het niet meer uit met mijn voeten. Walter geeft aan dat het nog maar 200 meter is voordat we op de top zijn. Ik denk alleen maar: “Ja ja zal wel, dat zeg je nu al de hele tijd”. Walter had mij al een keertje aangegeven dat mijn slee hier kon blijven staan zodat hij deze later wel even op zou halen. Dit is natuurlijk mijn eer te na. Toch houd ik het niet meer uit en schreeuw keihard “STOP” en blijf dan ook staan en kijk meteen geïrriteerd om wie er nu weer op het touw staat. Niemand natuurlijk maar dat laat ik niet aan Walter zien. Om mijn theater nog sterker te maken, maak ik ook nog wat verontwaardigde gebaren naar de groep.
Wat levert dit alles mij op? Uiteindelijk toch weer 2 minuten extra pauze, zonder dat Walter heeft gemerkt dat ik de boel een beetje heb verstoord. Ik moet extra vrienden hebben gemaakt met deze actie want ik kan werkelijk niet geloven dat ik de enige was die wilde stoppen... Toch?
Niels Luyt
Ruud van Wijk heeft niet voor niks zo hard getraind
Ruud van Wijk nam de voorbereidingen op Expeditie Experis uiterst serieus. Mensen bij hem in de buurt zagen hem dagelijks door de straten lopen, een zware autoband achter zich aanslepend. Hij haalde er zelfs de krant mee. Nu blikt hij terug op de Expeditie. En is hij blij dat hij zo hard heeft getraind.
We zitten op de boot terug naar de Falkland eilanden en we hebben geen uitstapjes en activiteiten meer. Wel kan je wat lezingen volgen die je interessant vind. Doordat we wat meer tijd voor onszelf hebben, neem ik ook de tijd om het afgelopen half jaar nog eens terug te kijken voor mijzelf en te bedenken wat ik ervan heb mee genomen.
Beginnend bij het voorbereiden op de reis en hoe het uiteindelijk gegaan is bedenk ik mij dat ik redelijk getraind heb, en dan voornamelijk op het voort trekken van de slee. Ik heb zwaar genoeg getraind en vaak genoeg, want het lopen met de slee is mij in het geheel niet tegen gevallen. De slee heb ik haast niet gevoeld op de sneeuw, alleen het eerste stuk op de rotsen bergop was wel wat zwaar. Tijdens de reis ben ik er wel achter gekomen dat je vaker tussendoor moet eten, en meer drinken mee moet nemen. De eerste volle dag had ik namelijk halverwege de dag geen drinken meer en bij de beklimming van de Trident geen energie meer. De les hierbij is dat ik beter voor mijzelf moet zorgen. De tweede dag is dit veel beter gegaan en kon ik ook de gehele dag door zonder beperkingen.
Kijkend naar de leiderschapslessen van Shackleton heb ik bij allemaal wel een ervaring opgedaan, en neem ik ook zeker wat mee. De lessen heb ik zeker herkend en heb ook gezien hoe ze functioneren en werken.
Bij de selectie van de mensen is duidelijk gekeken naar een verscheidenheid van kwaliteiten en persoonlijkheden. Hierdoor kunnen we elkaar goed aanvullen en durven we ook dingen aan elkaar over te laten. Als individuen zijn we bij elkaar gekomen en er is in het afgelopen half jaar toch wel een band ontstaan tussen de team leden. We hebben elkaar beter leren kennen en durven ook dingen van onszelf te laten zien en ons dus kwetsbaar op te stellen. Tijdens de expeditie, en vooral tijdens de afdaling vanaf de Trident en de daarop volgende storm was er duidelijk leiderschap te zien. Er durfden beslissingen genomen te worden in crisissituaties. Wat was dit mooi om te ervaren en ervan te leren.
Voor mijzelf betekent deze expeditie echt een ervaring om nooit te vergeten. Het samenstellen van het team, de uitdaging uitgaan, het onbekende tegemoet treden, de ontbering op de Trident tijdens de storm, de ontlading bij aankomst op het strand, de redding, het uiteindelijk weer compleet zijn van de groep, de laatste tocht van Fortuna naar Stromness en als laatste het graf van Shackleton. Wat een mooie momenten om te beleven en te delen met zo’n mooie groep mensen.
Vanuit leiderschap gekeken neem ik zeker mee dat beslissingen nemen goed is, en dat als je je beslissing baseert op de informatie die je hebt en op het tijdstip dat je je bevind, de beslissing nooit fout kan zijn. Zoals het terug gaan vanaf de Trident naar Possesion Bay. Dit was absoluut niet de bedoeling van de expeditie, maar met de informatie die we hadden op dat moment was het de juiste beslissing. Achteraf is ook gebleken dat dit de enige juiste beslissing was.
Het was dus een geweldig avontuur (once in a life time) maar ook een leerzaam proces om zeker mee te nemen.
Ruud van Wijk
We zitten op de boot terug naar de Falkland eilanden en we hebben geen uitstapjes en activiteiten meer. Wel kan je wat lezingen volgen die je interessant vind. Doordat we wat meer tijd voor onszelf hebben, neem ik ook de tijd om het afgelopen half jaar nog eens terug te kijken voor mijzelf en te bedenken wat ik ervan heb mee genomen.
Beginnend bij het voorbereiden op de reis en hoe het uiteindelijk gegaan is bedenk ik mij dat ik redelijk getraind heb, en dan voornamelijk op het voort trekken van de slee. Ik heb zwaar genoeg getraind en vaak genoeg, want het lopen met de slee is mij in het geheel niet tegen gevallen. De slee heb ik haast niet gevoeld op de sneeuw, alleen het eerste stuk op de rotsen bergop was wel wat zwaar. Tijdens de reis ben ik er wel achter gekomen dat je vaker tussendoor moet eten, en meer drinken mee moet nemen. De eerste volle dag had ik namelijk halverwege de dag geen drinken meer en bij de beklimming van de Trident geen energie meer. De les hierbij is dat ik beter voor mijzelf moet zorgen. De tweede dag is dit veel beter gegaan en kon ik ook de gehele dag door zonder beperkingen.
Kijkend naar de leiderschapslessen van Shackleton heb ik bij allemaal wel een ervaring opgedaan, en neem ik ook zeker wat mee. De lessen heb ik zeker herkend en heb ook gezien hoe ze functioneren en werken.
Bij de selectie van de mensen is duidelijk gekeken naar een verscheidenheid van kwaliteiten en persoonlijkheden. Hierdoor kunnen we elkaar goed aanvullen en durven we ook dingen aan elkaar over te laten. Als individuen zijn we bij elkaar gekomen en er is in het afgelopen half jaar toch wel een band ontstaan tussen de team leden. We hebben elkaar beter leren kennen en durven ook dingen van onszelf te laten zien en ons dus kwetsbaar op te stellen. Tijdens de expeditie, en vooral tijdens de afdaling vanaf de Trident en de daarop volgende storm was er duidelijk leiderschap te zien. Er durfden beslissingen genomen te worden in crisissituaties. Wat was dit mooi om te ervaren en ervan te leren.
Voor mijzelf betekent deze expeditie echt een ervaring om nooit te vergeten. Het samenstellen van het team, de uitdaging uitgaan, het onbekende tegemoet treden, de ontbering op de Trident tijdens de storm, de ontlading bij aankomst op het strand, de redding, het uiteindelijk weer compleet zijn van de groep, de laatste tocht van Fortuna naar Stromness en als laatste het graf van Shackleton. Wat een mooie momenten om te beleven en te delen met zo’n mooie groep mensen.
Vanuit leiderschap gekeken neem ik zeker mee dat beslissingen nemen goed is, en dat als je je beslissing baseert op de informatie die je hebt en op het tijdstip dat je je bevind, de beslissing nooit fout kan zijn. Zoals het terug gaan vanaf de Trident naar Possesion Bay. Dit was absoluut niet de bedoeling van de expeditie, maar met de informatie die we hadden op dat moment was het de juiste beslissing. Achteraf is ook gebleken dat dit de enige juiste beslissing was.
Het was dus een geweldig avontuur (once in a life time) maar ook een leerzaam proces om zeker mee te nemen.
Ruud van Wijk
woensdag 14 december 2011
Martijn over effectief leiderschap
Met Bernice zit ik in de eetruimte na te praten. We kijken terug op de reis en Bernice wil graag weten wat ik over houd aan deze expeditie. Ik antwoord: Effectief leiderschap vraagt om verbinding met het team en een leider die besluiten neemt. Een inzicht waar velen direct ja op zullen zeggen! Ik heb het ervaren tijdens de expeditie, ik heb het met mede expeditieleden besproken en ben vooral geïnspireerd door Walter. Bernice vraagt wat ik met dit inzicht ga doen? Ik geef aan dat het in mijn persoonlijke leven een belangrijke plaats zal innemen. En dat het een belangrijke rol gaat spelen bij de Shackleton’s Way 2.0. workshops die ik zal gaan geven.
Met deze ervaring hebben wij iets unieks in handen. Ik kan de beleving overbrengen, over mijn ervaringen vertellen. En de toepassing van de lessen van Shackleton aan de hand van eigen voorbeelden overbrengen. Bijvoorbeeld door de vraag te stellen; wat zou jij als expeditieleider doen wanneer je met een groep van 20 mensen boven op de Trident staat aan het einde van een lange dag en weet dat een vorige groep er 7 uur over heeft gedaan? Deelnemers kunnen zich dan buigen over deze vraag en stil staan bij effectief leiderschap.
Ik krijg zin om weer naar huis te gaan. Iedereen weer te zien en te vertellen over de tocht. Een tocht die ruim een half jaar geleden begon met voorbereidingen. Iedere morgen op de home trainer om aan mijn conditie te werken. De laatste drie weken voor vertrek om spullen te kopen. Zoals thermo ondergoed, super wanten en batterijen voor mijn hoofdlampje. En vlak voor de start van de expeditie je continu de vraag stellen; wat neem ik mee? Je neemt al snel veel te veel mee! Zo nemen de voorbereidingen een belangrijke plaats van een expeditie in. Ook dat is een wijze les die meegenomen kan worden in de uitvoering van Shackleton’s Way 2.0. Zonder een goede voorbereiding nemen de kansen op succes af.
De zee is wild, ik moet even liggen. De pleister tegen zeeziekte werkt. Ik heb een dikke tong en lig in mijn kooi naar Milow te luisteren. Een prachtig nummer over de jaren ’80 en ouder worden. In of out controll, zijn woorden die mij aan dit nummer bijblijven. Ondanks de extreme omstandigheden was ik in control. Door te vertrouwen op mijzelf, Walter en het team. Een belangrijke les die ook zeker een plek krijgt in de uitvoering van Shackleton’s Way 2.0.
Martijn
Ik krijg zin om weer naar huis te gaan. Iedereen weer te zien en te vertellen over de tocht. Een tocht die ruim een half jaar geleden begon met voorbereidingen. Iedere morgen op de home trainer om aan mijn conditie te werken. De laatste drie weken voor vertrek om spullen te kopen. Zoals thermo ondergoed, super wanten en batterijen voor mijn hoofdlampje. En vlak voor de start van de expeditie je continu de vraag stellen; wat neem ik mee? Je neemt al snel veel te veel mee! Zo nemen de voorbereidingen een belangrijke plaats van een expeditie in. Ook dat is een wijze les die meegenomen kan worden in de uitvoering van Shackleton’s Way 2.0. Zonder een goede voorbereiding nemen de kansen op succes af.
De zee is wild, ik moet even liggen. De pleister tegen zeeziekte werkt. Ik heb een dikke tong en lig in mijn kooi naar Milow te luisteren. Een prachtig nummer over de jaren ’80 en ouder worden. In of out controll, zijn woorden die mij aan dit nummer bijblijven. Ondanks de extreme omstandigheden was ik in control. Door te vertrouwen op mijzelf, Walter en het team. Een belangrijke les die ook zeker een plek krijgt in de uitvoering van Shackleton’s Way 2.0.
Martijn
Serge en het gevecht met de zeeleeuwen
Dat Serge Moesman wel wat gewend is als oud-marinier weten we. En dat hij goed om kan gaan met onverwachte situaties, weten we ook. Maar zelfs Serge stond wel even te kijken toen hij in gevecht moest met zeeleeuwen. Lees hier zijn verhaal.
Het is 3 uur ’s-nachts als ik de stem van Walter hoor, die met zijn oostenrijkse accent (wat verdacht veel op duits lijkt overigens ☺) zegt: “I need strong men to fight the seals of our gear !!” Ik realiseer me ineens weer waar ik ben, op het rotsstrand van Fortuna Bay, daar waar we als het goed is binnen nu en een aantal uren zullen worden opgepikt door de Zodiacs om terug te kunnen keren naar de Plancius. Snel rits ik mijn slaapzak open, aahh iedere keer weer koud, richt me op en begin me verder aan te kleden.
We hebben een aantal uur geleden al onze uitrusting alvast aan de rand van de zee verzameld zodat het dadelijk gemakkelijk in de zodiacs geladen kan worden. Nu blijkt dat enkele uren later de vloed zijn intrede heeft gedaan en dat een aantal grote zeeleeuwen van uit de zee plaats heeft genomen tussen, op en net naast de uitrusting. Dat is een probleem, want ze zijn niet van plan om hun zojuist gewonnen spullen prijs te geven. Om je enig idee te geven hoe dat er uit ziet: Het is donker, het regent en het waait stevig, wij lopen met headlights op, dus je ziet links en rechts wat lichtstralen door de donkere lucht heen flitsen. Af en toe kruist zo’n lichtstraal iets wat nog het meest lijkt op een chagrijnige hoop blubber van een paar honderd kilo met in het midden een paar glimmende en priemende ogen. Dat chagrijnige, blijkt voornamelijk uit het feit dat je om de paar seconden een luide brul hoort die nog het meeste lijkt op de kruising van een grote hond en een koe die hard loeit. In combinatie daarmee stuift die hoop blubber af en toe ineens heel snel naar voren, met als doel je te rammen en vervolgens te bijten. Niet bepaald een fijne ervaring schijnt, de beet van zeeleeuw is iets waar je lichaam lang last van houdt door alle bijkomende infecties.
Bewapend met keien lopen we met een man of 4 richting onze uitrusting en proberen door luid te schreeuwen, onze armen in de lucht te gooien en als het echt niet anders kan door het gooien van een steen, onze uitrusting weer terug te veroveren. Na een paar minuten lijkt het te lukken, de meeste zijn of weer in zee gevlucht of hebben hun heil elders op het stukje rotsstrand gezocht. Grappig is dat je ongeveer kunt horen waar ze op dat moment zijn, omdat ze prompt weer slaande ruzie krijgen met de zeeleeuwen die daar al lagen…..Het zijn gewoon een stelletje ongelofelijk territoriale chagrijnigen!
Snel de spullen terug getrokken, er lagen al wat sleetjes in het water en we hadden deze actie geen minuut later moeten starten anders hadden we zeker spullen verloren aan de koude zuidelijke ijszee. Wat later heeft Walter contact met het schip en kijkt niet blij als hij weer terugkomt, ze hebben hun eerste zoekactie naar ons afgeblazen vanwege het slechte weer en de daardoor te ruige zee. We vragen ons hardop af of de zodiacs uberhaupt wel bij ons zullen kunnen komen en langzaam aan dringt het onprettige idee zich op dat we weer terug omhoog zullen moeten gaan, de gletsjer op waar we gisteren vanaf zijn gekomen om een plek te zoeken aan de kust waar de zodiacs wel zouden kunnen landen. Dit zou ons zeker een volle dag gaan kosten en daar zit natuurlijk niemand op te wachten. Er lijkt nog een alternatief te zijn, rechts van ons tentenkampje, langs de kust, strekt zich een smalle strook rotsen uit die na ongeveer een kilometer weer over lijkt te gaan in een ander stuk strand. Riskant om over heen te gaan, maar op het oog een beter alternatief dan terug om hoog.
We besluiten er een verkenning aan te wagen, Walter voor op, dan ik, Sven achter mij en dan Niels. Vier man, behoedzaam stappend door de schemering, over grote rotsblokken, een strook van een meter of vijf breed die schuin oploopt naar een steile bergwand die ontoegankelijk is. Waar we na een meter of tien achter komen is dat er ook hier ongeveer om op iedere 5 m2 een mannelijke zeeleeuw ligt die het idee heeft dat hij die 5 m2 tot op de laatste tand moet verdedigen. Als of het, het enige en laatste rotsblok op South Georgia is !!! Behoedzaam stappen we er tussendoor met per persoon in beide handen een steen voor het geval dat. Een meter of 30 lijkt het goed te gaan, los van wat schermutselingen links en rechts en wat stoere schreeuwen van zowel mens als dier. Dan zien we links onder ons een hele grote liggen, hij brult en snuift en richt zich op, alert kijkt hij naar ons, maar als ie al dingen is, dan is het zeker niet bang ☺. Ik kijk om me heen en zie dat we eigenlijk midden tussen de zeeleeuwen staan, een aantal daarvan nog kwaad omdat ze net door ons zijn verjaagd.
Ineens stuift die grote naar voren, recht op Walter en mij af, direct gooi ik mijn steen, maar ik mis… ”Fuck hoe krijg ik dat nou voor elkaar” denk ik, ik draai me om en probeer snel een paar stappen naar achter te maken. Daar zie ik Sven in een fractie van een seconde zijn arm opheffen en met volle kracht een steen gooien……met een nuance……. Hij raakt ook niet de zeeleeuw, maar gooit vol op mijn arm !! Ik voel niets, zit vol met adrenaline en draai me om, checken wat Walter doet. Walter loopt achteruit en struikelt half, de zeeleeuw stuift op hem af. Ik doe weer een stap voorwaarts om hem weg te trekken, maar dat is al niet meer nodig. Terwijl hij een kreet slaakt die vol agressie en toch ook wel wat angst zit, weet Walter nog een grote kei te pakken en gooit die van een meter afstand tegen de nek van de zeeleeuw, die schrikt en trekt zich gelukkig jankend en snuivend terug het water in.
Eind goed al goed zullen we maar denken. We kijken voor uit en zien dat we dit soort situaties waarschijnlijk nog wel 10 keer gaan krijgen voor we aan het eind van deze strook zijn aangekomen, geen goed idee dus. We lopen weer terug naar waar we vandaan komen en besluiten maar af te wachten op het volgende contact met het schip, misschien komen ze nog wel…..
Dan opeens voel ik een kloppende pijn aan mijn arm, hoe kan dat nou ?.....Dan zie ik Sven” Gaat het?” vraagt hij met een lach..” Ja, komt wel goed zeg ik”.
Greets Serge
PS Ik wil natuurlijk niet de indruk wekken dat we hier als hooligans al stenen gooiend over het eiland zijn getrokken. Maar in sommige situaties breekt nood wet zullen we maar zeggen !! Ik wil ook nog wel toevoegen dat ik me op een hoop dingen had voorbereid voor dat ik naar South Georgia kwam, maar had iemand me misschien kunnen vertellen dat zeeleeuwen een verschrikkelijk ochtend humeur hebben ?
Het is 3 uur ’s-nachts als ik de stem van Walter hoor, die met zijn oostenrijkse accent (wat verdacht veel op duits lijkt overigens ☺) zegt: “I need strong men to fight the seals of our gear !!” Ik realiseer me ineens weer waar ik ben, op het rotsstrand van Fortuna Bay, daar waar we als het goed is binnen nu en een aantal uren zullen worden opgepikt door de Zodiacs om terug te kunnen keren naar de Plancius. Snel rits ik mijn slaapzak open, aahh iedere keer weer koud, richt me op en begin me verder aan te kleden.
We hebben een aantal uur geleden al onze uitrusting alvast aan de rand van de zee verzameld zodat het dadelijk gemakkelijk in de zodiacs geladen kan worden. Nu blijkt dat enkele uren later de vloed zijn intrede heeft gedaan en dat een aantal grote zeeleeuwen van uit de zee plaats heeft genomen tussen, op en net naast de uitrusting. Dat is een probleem, want ze zijn niet van plan om hun zojuist gewonnen spullen prijs te geven. Om je enig idee te geven hoe dat er uit ziet: Het is donker, het regent en het waait stevig, wij lopen met headlights op, dus je ziet links en rechts wat lichtstralen door de donkere lucht heen flitsen. Af en toe kruist zo’n lichtstraal iets wat nog het meest lijkt op een chagrijnige hoop blubber van een paar honderd kilo met in het midden een paar glimmende en priemende ogen. Dat chagrijnige, blijkt voornamelijk uit het feit dat je om de paar seconden een luide brul hoort die nog het meeste lijkt op de kruising van een grote hond en een koe die hard loeit. In combinatie daarmee stuift die hoop blubber af en toe ineens heel snel naar voren, met als doel je te rammen en vervolgens te bijten. Niet bepaald een fijne ervaring schijnt, de beet van zeeleeuw is iets waar je lichaam lang last van houdt door alle bijkomende infecties.
Bewapend met keien lopen we met een man of 4 richting onze uitrusting en proberen door luid te schreeuwen, onze armen in de lucht te gooien en als het echt niet anders kan door het gooien van een steen, onze uitrusting weer terug te veroveren. Na een paar minuten lijkt het te lukken, de meeste zijn of weer in zee gevlucht of hebben hun heil elders op het stukje rotsstrand gezocht. Grappig is dat je ongeveer kunt horen waar ze op dat moment zijn, omdat ze prompt weer slaande ruzie krijgen met de zeeleeuwen die daar al lagen…..Het zijn gewoon een stelletje ongelofelijk territoriale chagrijnigen!
Snel de spullen terug getrokken, er lagen al wat sleetjes in het water en we hadden deze actie geen minuut later moeten starten anders hadden we zeker spullen verloren aan de koude zuidelijke ijszee. Wat later heeft Walter contact met het schip en kijkt niet blij als hij weer terugkomt, ze hebben hun eerste zoekactie naar ons afgeblazen vanwege het slechte weer en de daardoor te ruige zee. We vragen ons hardop af of de zodiacs uberhaupt wel bij ons zullen kunnen komen en langzaam aan dringt het onprettige idee zich op dat we weer terug omhoog zullen moeten gaan, de gletsjer op waar we gisteren vanaf zijn gekomen om een plek te zoeken aan de kust waar de zodiacs wel zouden kunnen landen. Dit zou ons zeker een volle dag gaan kosten en daar zit natuurlijk niemand op te wachten. Er lijkt nog een alternatief te zijn, rechts van ons tentenkampje, langs de kust, strekt zich een smalle strook rotsen uit die na ongeveer een kilometer weer over lijkt te gaan in een ander stuk strand. Riskant om over heen te gaan, maar op het oog een beter alternatief dan terug om hoog.
We besluiten er een verkenning aan te wagen, Walter voor op, dan ik, Sven achter mij en dan Niels. Vier man, behoedzaam stappend door de schemering, over grote rotsblokken, een strook van een meter of vijf breed die schuin oploopt naar een steile bergwand die ontoegankelijk is. Waar we na een meter of tien achter komen is dat er ook hier ongeveer om op iedere 5 m2 een mannelijke zeeleeuw ligt die het idee heeft dat hij die 5 m2 tot op de laatste tand moet verdedigen. Als of het, het enige en laatste rotsblok op South Georgia is !!! Behoedzaam stappen we er tussendoor met per persoon in beide handen een steen voor het geval dat. Een meter of 30 lijkt het goed te gaan, los van wat schermutselingen links en rechts en wat stoere schreeuwen van zowel mens als dier. Dan zien we links onder ons een hele grote liggen, hij brult en snuift en richt zich op, alert kijkt hij naar ons, maar als ie al dingen is, dan is het zeker niet bang ☺. Ik kijk om me heen en zie dat we eigenlijk midden tussen de zeeleeuwen staan, een aantal daarvan nog kwaad omdat ze net door ons zijn verjaagd.
Ineens stuift die grote naar voren, recht op Walter en mij af, direct gooi ik mijn steen, maar ik mis… ”Fuck hoe krijg ik dat nou voor elkaar” denk ik, ik draai me om en probeer snel een paar stappen naar achter te maken. Daar zie ik Sven in een fractie van een seconde zijn arm opheffen en met volle kracht een steen gooien……met een nuance……. Hij raakt ook niet de zeeleeuw, maar gooit vol op mijn arm !! Ik voel niets, zit vol met adrenaline en draai me om, checken wat Walter doet. Walter loopt achteruit en struikelt half, de zeeleeuw stuift op hem af. Ik doe weer een stap voorwaarts om hem weg te trekken, maar dat is al niet meer nodig. Terwijl hij een kreet slaakt die vol agressie en toch ook wel wat angst zit, weet Walter nog een grote kei te pakken en gooit die van een meter afstand tegen de nek van de zeeleeuw, die schrikt en trekt zich gelukkig jankend en snuivend terug het water in.
Eind goed al goed zullen we maar denken. We kijken voor uit en zien dat we dit soort situaties waarschijnlijk nog wel 10 keer gaan krijgen voor we aan het eind van deze strook zijn aangekomen, geen goed idee dus. We lopen weer terug naar waar we vandaan komen en besluiten maar af te wachten op het volgende contact met het schip, misschien komen ze nog wel…..
Dan opeens voel ik een kloppende pijn aan mijn arm, hoe kan dat nou ?.....Dan zie ik Sven” Gaat het?” vraagt hij met een lach..” Ja, komt wel goed zeg ik”.
Greets Serge
PS Ik wil natuurlijk niet de indruk wekken dat we hier als hooligans al stenen gooiend over het eiland zijn getrokken. Maar in sommige situaties breekt nood wet zullen we maar zeggen !! Ik wil ook nog wel toevoegen dat ik me op een hoop dingen had voorbereid voor dat ik naar South Georgia kwam, maar had iemand me misschien kunnen vertellen dat zeeleeuwen een verschrikkelijk ochtend humeur hebben ?
dinsdag 13 december 2011
Filosoferen bij het graf van Shackleton
Vandaag sloot Expeditie Experis af met een bezoek aan Shackleton's graf bij Grytviken. Een toost werd uitgebracht op Ernest Shackleton, die door velen de beste leider ooit wordt genoemd,
In de loop van de middag varen wij de baai binnen van Grytviken. Dit is een oud walvisvaardersdorp waar tegenwoordig onderzoek wordt gedaan door biologen naar diverse vissen en pelsrobben. Er wonen in totaal 9 personen. We zien een kerkje, wat werkplaatsen, een museum en een post office. Vlakbij Grytviken is een kleine begraafplaats waar Shackleton begraven is. Wij verzamelen rond het graf van Shackleton met een glas wodka. Shackleton hield van drank en van vrouwen. Hij had een zwak hart en uiteindelijk is de drank hem noodlottig geworden.
Er wordt een toost uitgebracht op de rechterhand van Shackleton; Frank Wild. Hij is destijds achtergebleven op het ijs met de rest van de bemanning terwijl Shackleton met 3 man hulp ging zoeken op South Georgia. Zijn as is een aantal weken geleden naast het graf van Shackleton begraven. Dat was zijn laatste wens. Hij stierf echter vlak voor de Tweede Wereldoorlog waardoor de as niet kon worden overgebracht. Daarna wordt er een toost uitgebracht op Shackleton zelf. En daarna op de behouden thuiskomst van ons allen. De wodka slaat vervolgens een gat in onze slokdarm. Een aantal expeditieleden delen hun persoonlijke ervaringen van de reis. Dit wordt allemaal op film vastgelegd door Axel, onze cameraman.
Dit moment is een afsluiting van ons avontuur. Maanden van voorbereiding komen hier ten einde. Wij hebben onze bestemming bereikt. Om aan het graf van Shackleton te staan maakt dit bijzondere verhaal zo tastbaar. Het geeft de mogelijkheid om overdenkingen uit te spreken en te delen. We zijn trots om onderdeel uit te maken van dit team, trots op ons zelf, trots op het bedrijf dat dit mogelijk maakt.
Zichtbaar en voelbaar is de vriendschap die het team kleurt. De verbondenheid is groot, we delen de trots, de ervaring en zijn de verbinding aangegaan. Humor en opgewektheid maakt daar een wezenlijk onderdeel van uit. Er is veel gelachen en er zijn veel flauwe grappen gemaakt.
We kijken terug op de leiderschapslessen. De belangrijkste les voor ons is dat een goed team echt het verschil maakt. Maar wat definieert een goed team? Wij hebben geleerd dat het draait om mentaliteit, als mensen eigen verantwoordelijkheid nemen, de verbinding aangaan en hetzelfde doel voor ogen hebben.
Onze terugreis is begonnen. De energie van deze expeditie nemen wij mee naar Nederland. De teamspirit willen wij over brengen op Experis. Om samen een prachtige succesvolle organisatie te creëren . Door samen te werken met eigen verantwoordelijkheid en een gezamenlijk doel voor ogen.
Martijn en Renate
In de loop van de middag varen wij de baai binnen van Grytviken. Dit is een oud walvisvaardersdorp waar tegenwoordig onderzoek wordt gedaan door biologen naar diverse vissen en pelsrobben. Er wonen in totaal 9 personen. We zien een kerkje, wat werkplaatsen, een museum en een post office. Vlakbij Grytviken is een kleine begraafplaats waar Shackleton begraven is. Wij verzamelen rond het graf van Shackleton met een glas wodka. Shackleton hield van drank en van vrouwen. Hij had een zwak hart en uiteindelijk is de drank hem noodlottig geworden.
Er wordt een toost uitgebracht op de rechterhand van Shackleton; Frank Wild. Hij is destijds achtergebleven op het ijs met de rest van de bemanning terwijl Shackleton met 3 man hulp ging zoeken op South Georgia. Zijn as is een aantal weken geleden naast het graf van Shackleton begraven. Dat was zijn laatste wens. Hij stierf echter vlak voor de Tweede Wereldoorlog waardoor de as niet kon worden overgebracht. Daarna wordt er een toost uitgebracht op Shackleton zelf. En daarna op de behouden thuiskomst van ons allen. De wodka slaat vervolgens een gat in onze slokdarm. Een aantal expeditieleden delen hun persoonlijke ervaringen van de reis. Dit wordt allemaal op film vastgelegd door Axel, onze cameraman.
Dit moment is een afsluiting van ons avontuur. Maanden van voorbereiding komen hier ten einde. Wij hebben onze bestemming bereikt. Om aan het graf van Shackleton te staan maakt dit bijzondere verhaal zo tastbaar. Het geeft de mogelijkheid om overdenkingen uit te spreken en te delen. We zijn trots om onderdeel uit te maken van dit team, trots op ons zelf, trots op het bedrijf dat dit mogelijk maakt.
Zichtbaar en voelbaar is de vriendschap die het team kleurt. De verbondenheid is groot, we delen de trots, de ervaring en zijn de verbinding aangegaan. Humor en opgewektheid maakt daar een wezenlijk onderdeel van uit. Er is veel gelachen en er zijn veel flauwe grappen gemaakt.
We kijken terug op de leiderschapslessen. De belangrijkste les voor ons is dat een goed team echt het verschil maakt. Maar wat definieert een goed team? Wij hebben geleerd dat het draait om mentaliteit, als mensen eigen verantwoordelijkheid nemen, de verbinding aangaan en hetzelfde doel voor ogen hebben.
Onze terugreis is begonnen. De energie van deze expeditie nemen wij mee naar Nederland. De teamspirit willen wij over brengen op Experis. Om samen een prachtige succesvolle organisatie te creëren . Door samen te werken met eigen verantwoordelijkheid en een gezamenlijk doel voor ogen.
Martijn en Renate
Jeroen Beentjes is trots op Expeditie Experis!
Men Wanted, for hazardous jouney, bitter cold, constant danger, safe return and recognation in case of succes… Dit zijn wel de teksten die ik uit de originele advertentie van Schackleton kan halen. Wat een expeditie hebben we gehad.
Ik heb het als heel bijzonder ervaren. We hebben dan wel niet de volledige Shackleton route gelopen maar hebben veel Shackleton ervaren. De lessen als het vormen van een team, talent op de juiste manier inzetten en een gezamenlijk doel nastreven hebben we ruimschoots ervaren.
Wat ik graag wil delen is hoe we als team hebben gefunctioneerd. Eigenlijk al vanaf het begin van de expeditie. Het is al herkenbaar in de kleine dingen, het dragen van elkaars spullen, het helpen met het opzetten van de tenten en het delen van water en eten onderweg. En zeker toen we ‘s nachts werden verrast door de harde wind en iedereen een taak nam om het goed te laten verlopen. Een aantal waren een shelter aan het spitten, een aantal de tenten aan het verstevigen, een aantal kookte water om iedereen te voorzien van thee en eten. Onze gids, Walter, stond versteld van de groep, de mentaliteit van de mensen en het gemak waarmee er werd samengewerkt. Hij dwong op een gegeven mensen om rust te nemen. Hij complimenteerde ons ook bij terugkomst op de boot. In zijn bijna 30-jarige ervaring als gids heeft hij dit zelden meegemaakt. Dat een team onder zulke extreme omstandigheden blijft communiceren en zijn verantwoordelijkheid pakt, iedereen.
Ik ben dan ook echt trots op wat we hebben gedaan als team. En geloof dat we hier voldoende hebben aangetoond dat we vanuit de doelstelling, van deze expeditie, kunnen stellen dat we het als metafoor goed hebben doorstaan. En aangetoond hebben dat we met deze mentaliteit en doorzettingsvermogen als Experis in staat zijn de toekomst aan te kunnen.
Groeten vanaf van een wilde zee,
Jeroen Beentjes
Ik heb het als heel bijzonder ervaren. We hebben dan wel niet de volledige Shackleton route gelopen maar hebben veel Shackleton ervaren. De lessen als het vormen van een team, talent op de juiste manier inzetten en een gezamenlijk doel nastreven hebben we ruimschoots ervaren.
Wat ik graag wil delen is hoe we als team hebben gefunctioneerd. Eigenlijk al vanaf het begin van de expeditie. Het is al herkenbaar in de kleine dingen, het dragen van elkaars spullen, het helpen met het opzetten van de tenten en het delen van water en eten onderweg. En zeker toen we ‘s nachts werden verrast door de harde wind en iedereen een taak nam om het goed te laten verlopen. Een aantal waren een shelter aan het spitten, een aantal de tenten aan het verstevigen, een aantal kookte water om iedereen te voorzien van thee en eten. Onze gids, Walter, stond versteld van de groep, de mentaliteit van de mensen en het gemak waarmee er werd samengewerkt. Hij dwong op een gegeven mensen om rust te nemen. Hij complimenteerde ons ook bij terugkomst op de boot. In zijn bijna 30-jarige ervaring als gids heeft hij dit zelden meegemaakt. Dat een team onder zulke extreme omstandigheden blijft communiceren en zijn verantwoordelijkheid pakt, iedereen.
Ik ben dan ook echt trots op wat we hebben gedaan als team. En geloof dat we hier voldoende hebben aangetoond dat we vanuit de doelstelling, van deze expeditie, kunnen stellen dat we het als metafoor goed hebben doorstaan. En aangetoond hebben dat we met deze mentaliteit en doorzettingsvermogen als Experis in staat zijn de toekomst aan te kunnen.
Groeten vanaf van een wilde zee,
Jeroen Beentjes
Team Expeditie Experis legt gezamenlijk de laatste etappe af
Als afsluiting van hun expeditie op South Georgia besluit het team aan land te gaan en de laatste 9 kilometer van Shackleton's route gezamenlijk af te leggen: lees hieronder het verslag:
We zijn weer als team bij elkaar. Iedereen is veilig en er zijn geen gewonden gevallen. Het laatste deel van de route staat op het programma, ongeveer 9 km tot aan Stromness Bay.
Met het hele team in een Zodiac weer terug naar South Georgia om de expeditie gezamenlijk tot een goed einde brengen. Beide teams hebben een eigen Shackleton Expeditie doorleeft waarbij de leiderschapslessen over teamspirit, obstakels overkomen en kracht van ieder individu zeker naar voren zijn gekomen. Hoe mooi is het dat Shackleton en het expeditieteam door weersomstandigheden hun doel hebben moeten bijstellen van een Crossing naar iedereen veilig terug krijgen. Hierdoor moesten zij afwijken van de originele route.
Twee zodiacs brengen team Expeditie Experis aan land voor de laatste etappe naar Stromness. Het is een adembenemende tocht over een maanlandschap dat moeilijk valt te omschrijven. Tijdens de klim naar de top, delen we onze ervaringen. Het blijkt dat iedereen andere ervaringen en emoties heeft gevoeld waardoor de expeditie voor iedereen een andere betekenis heeft gehad. Eenmaal aangekomen op de top van onze klim, genieten we als team van het prachtige uitzicht over South Georgia. We zien de Plancius aan het eind van de baai binnenvaren en zich klaarmaken voor onze pickup.
We zien het einddoel waar we maanden naar hebben uitgekeken en waar we hard voor hebben getraind, het walvisvaardersdorp. Het prijkt rechts van ons beneden in het dal. Ons rest nog een zeer steile afdaling om zo de expeditie tot een goed en volwaardig eind te brengen.
Hoe dichter we bij het strand komen, hoe groter het euforisch gevoel. We hebben Shackleton doorleeft, ervaren en tot een perfect einde gebracht en gaan dan ook met voldoening terug naar het schip.
We zijn weer als team bij elkaar. Iedereen is veilig en er zijn geen gewonden gevallen. Het laatste deel van de route staat op het programma, ongeveer 9 km tot aan Stromness Bay.
Met het hele team in een Zodiac weer terug naar South Georgia om de expeditie gezamenlijk tot een goed einde brengen. Beide teams hebben een eigen Shackleton Expeditie doorleeft waarbij de leiderschapslessen over teamspirit, obstakels overkomen en kracht van ieder individu zeker naar voren zijn gekomen. Hoe mooi is het dat Shackleton en het expeditieteam door weersomstandigheden hun doel hebben moeten bijstellen van een Crossing naar iedereen veilig terug krijgen. Hierdoor moesten zij afwijken van de originele route.
Twee zodiacs brengen team Expeditie Experis aan land voor de laatste etappe naar Stromness. Het is een adembenemende tocht over een maanlandschap dat moeilijk valt te omschrijven. Tijdens de klim naar de top, delen we onze ervaringen. Het blijkt dat iedereen andere ervaringen en emoties heeft gevoeld waardoor de expeditie voor iedereen een andere betekenis heeft gehad. Eenmaal aangekomen op de top van onze klim, genieten we als team van het prachtige uitzicht over South Georgia. We zien de Plancius aan het eind van de baai binnenvaren en zich klaarmaken voor onze pickup.
We zien het einddoel waar we maanden naar hebben uitgekeken en waar we hard voor hebben getraind, het walvisvaardersdorp. Het prijkt rechts van ons beneden in het dal. Ons rest nog een zeer steile afdaling om zo de expeditie tot een goed en volwaardig eind te brengen.
Hoe dichter we bij het strand komen, hoe groter het euforisch gevoel. We hebben Shackleton doorleeft, ervaren en tot een perfect einde gebracht en gaan dan ook met voldoening terug naar het schip.
zondag 11 december 2011
Het verhaal van Peter
De groep werd door het slechte weer opgesplitst. Het verhaal van de eerste groep hebben we gelezen. Hieronder lees je het verhaal van Peter, Bernice, Axel, Chris en Tino...
De groep werd door het slechte weer opgesplitst. Het verhaal van de eerste groep hebben we gelezen. Hieronder lees je het verhaal van Peter, Bernice, Axel, Chris en Tino...
Dinsdag 6 december
We zijn onderweg vanuit Haakon Bay, het eerste gedeelte zonder sneeuw. Na een uur komen we aan bij het begin van de gletsjer. Het gaat direct steil omhoog, we binden onze steigijzers onder om grip te hebben op het ijs en om niet naar achter getrokken te worden door de slee met 40 kilo bagage. Het is een flinke klim, zeker 30% helling graad en we hebben ongeveer 2 uur nodig om op de sneeuwlijn te komen. Het is een slechte winter geweest op South Georgia en dat betekent dat de gletsjers, m.n. van onderen, verijst zijn en de sneeuwlaag pas hoog begint. Uiteindelijk kunnen de ski’s aan en dat is het moment dat de zon doorbreekt…. Echt een heel bijzonder moment omdat je hier pas goed kunt overzien waar je eigenlijk bent. Van de Shackleton Gap een fantastisch uitzicht op Haakon Bay vanaf een hoogte van +/- 400 meter boven zee niveau. De eerste indruk vanaf zee van South Georgia geeft een heel ander beeld dan wanneer je boven in de bergen bent. Nu realiseren we ons dat het eiland hoofdzakelijk bestaat uit gletsjers, heel indrukwekkend. Het is imponerend en maakt je heel klein.
Woensdag 7 december 5.00
Op dag twee wordt ons dat nogmaals duidelijk wanneer we met ski’s en slee over een gletsjer spleet gaan van 40 cm die heel diep blauw is, soort van oneindig diep. Axel onze gids schat in enkele honderden meters, maar geen zorgen. IJs betekent safe, sneeuw betekent unsafe. We skiën door over de Murray snowfield op de tweede dag richting de eerste barrière, the Trident, die we moeten nemen, enkele van ons zien er al redelijk vermoeid uit na een tocht van 8 uur en 10 km. Het is een hele klim en we waren vroeg op (05.00) en inmiddels is het al tegen 15.00 hr. Walter geeft aan dat er slecht weer opkomst is n.a.v. de ijswolken op zee die onze kant op komen en wil vaart maken om de barrière snel over te steken.
Woensdag 7 december 15.00
Boven aangekomen geven enkele aan dat ze er redelijk doorheen zitten en we besluiten dat eerst een aantal ervaren mensen naar beneden zal gaan. We kunnen niet met de ski’s naar beneden omdat het te steil is en de condities te slecht. Veel zachte sneeuw afgedekt met een bevroren laag wat kan duiden op veel lawine gevaar. Axel onze 2e gids, 3e gids Godrun van het andere team en 4e gids Christof gaan als eerste naar beneden en zo kunnen we de eerste 150 meter van de 300 meter overbruggen. Na iedere 50 meter is er een soort van station waar je aankomt. Slee voor je, billen op de sneeuw, voeten op de slee en laat je maar voorzichtig gaan. Ik ben als eerste aan de beurt om de 150 meter te overbruggen en bij het tweede station komen we er achter dat na het 3e station er grote gletsjerspleten zijn die bijzonder gevaarlijk zijn. De meeste zijn afgedekt met sneeuw en dus slecht zichtbaar. Chris valt gelukkig niet diep maar toch in één van de spleten. Na mij komt Tino van het andere team en we besluiten om de beurt een teamlid af te laten dalen. Dit is het moment waarop ons duidelijk wordt dat deze afdaling met 25 man zeker een dag zal gaan duren en dat het schip gewaarschuwd zal moeten worden dat we een vertraging oplopen. Maar goed, eerst naar beneden komen.
Woensdag 7 december 20.00
Het is inmiddels 20.00 en de drie gidsen, Tino en ik zijn nog niet verder dan het 2e station (100 meter) als we besluiten om alleen deze 5 veilig beneden te krijgen om de volgende dag de rest naar beneden te halen. Om 21.00 zijn we eindelijk beneden na een spannend avontuur gaan we twee tenten opzetten, sneeuw koken. We willen het thuis front gaan e-mailen, maar Walter heeft de Bgan en hij staat boven, dus geen bericht. Bernice vraagt vanuit de tent of ik een zak met sneeuw wil scheppen zodat wanneer we in de tent liggen er niet uit hoeven. Ik pak de eerste beste zak en schep sneeuw en zet deze in de voor tent. Terug in de tent proberen we de sneeuw te koken en om een één of andere redenen wil dat niet lukken, het blijft papperig, een soort van gel en we kijken elkaar vertwijfelend aan, maar goed dan maar zo… we kletsen nog wat over onze ervaringen en ik bedenk en zeg tegen Bernice.. “zou toch wel bijzonder zijn dat jij de Zuidpool wel weet te bereiken en Shackleton niet, maar jij de crossing niet en Shackleton wel ”!
Woensdag 7 december nacht
In de nacht verandert het weer drastisch zoals jullie hebben kunnen lezen van het team in een eerder bericht. In de nacht krijgen wij van Walter via de satelliettelefoon te horen dat het enorm hard waait, dat de tenten kapot waaien en er een nood schuilplaats gemaakt moeten worden en wij maken ons enorme zorgen over de veiligheid van de twee teams. De gidsen besluiten de volgende ochtend niet af te dalen wegens het slechte terrein en weer. Wat een domper en wat een niet oké gevoel, dat we gelukkig snel hebben weten om te zetten naar zorgzaamheid en de wens dat het team veilig zou terug komen in een ander baai.
Donderdag 8 december ochtend
Met z’n vijven besluiten we door te gaan, Chris, Axel, Bernice, Tino en ik. De wolken trekken weg en op dat moment realiseren we ons waar we zijn, “no point of return”! Een grote vlakte langzaam oplopend van wel 10 km met bergwanden om ons heen en meerdere gletsjers die uitkomen op één grote: de Crean gletsjers. Deze moeten we oversteken. Ik realiseer me eerlijk gezegd niet zo goed waar we voor staan, 2 km gletsjer oversteken, afgewisseld door sneeuw en ijslagen. De ijslagen staan bol en de sneeuwlagen hol wat dus duidelijk de spleten zijn. De gidsen prikken bij elke oversteek om te controleren hoe sterk deze sneeuwbruggen zijn. We zoeken de smalste op en dan weer links en dan weer rechts of rechtdoor en zo banen we ons een weg over een soort van doolhof wat ons ongeveer 2 uur kost. De oversteek gaat vlekkeloos en het enige wat ons ophoudt zijn de sleeën die af en toe omvallen wegens de harde zijwind of de verkeerde bolling op het ijs en dus kantelen. Overigens, als techneut zie ik direct dat die sleeën niet op de juiste manier gemaakt zijn, omdat de glij-delen veel te dicht bij elkaar zitten waardoor er snel onbalans ontstaat. We zijn over en Chris is bijzonder opgelucht merk ik, hij was liever omgekeerd, maar Bernice en Axel vonden deze optie sowieso niks vanwege lawinegevaar en andere moeilijkheden, dus hebben ze gekozen voor de minst slechte optie en die heeft gelukkig goed uitgepakt. Mijn kop zit eigenlijk nog bij de andere teamleden, die zijn waarschijnlijk op hun terugreis en daarbij hoop ik dat iedereen veilig terug komt.
We gaan verder, het meest steile gedeelte van 6 km voor ons. Het begint goed, wind in de rug en een richtpunt voor ons, een bergtop waar we rechtsom heen gaan. Zowel links als rechts zien we alleen maar gletsjers en vergezichten van sneeuw en ijs en de wind jaagt om onze oren. Tijdens de klim hebben we twee rustmomenten van 5 minuten om thee te drinken en een snack te eten. Het blijft hard waaien, ik zie regelmatig Tino in onbalans zijn doordat hij zowel een rugzak als een volle slee meezeult, ik vraag me sowieso af waarom hij zoveel bij zich heeft en later blijkt dat hij al zijn bagage heeft meegenomen i.p.v. de spullen die je nodig hebt voor de crossing.
Donderdag 8 december 18.00
0m 18.00 komen we boven aan en besluiten nog een paar km meer te doen omdat dit de volgende dag kan schelen en daarbij staan we op een open vlakte waar de wind om onze oren giert en je realistisch gezien geen tent kan opzetten. We besluiten een rotsformatie te nemen op onze route, de Cornwall Peaks die dicht bij onze volgende traverse (bergkam) liggen, ongeveer twee km. Sowieso is het nog een uitzoekerij welke traverse we nemen. Shackleton koos 100 jaar geleden voor de uiterste linkerkant op de gletsjer, maar gezien de sneeuwcondities levensgevaarlijk. Dan bestaat er de mogelijkheid voor een linker traverse, één meer in het midden van de bergketen en dan nog één uiterst rechts die volgens ons ooit genomen is door Shackleton. De kampplaats ligt tegenover de traverse die we moeten nemen en ondanks de bergrug die we kozen als dekking voor de wind, giert de wind ook hier en hebben we vijf man nodig om één tentje op te zetten. De ski’s gebruiken we als haringen, de tent flappen verzwaren we met grote stenen en we bouwen een sneeuwmuur om de tent uit de wind te houden.
Donderdag 8 december 21.00
Het is 21.00 en we bellen met de Plancius. We krijgen te horen dat de teams veilig zijn aangekomen in Possession bay, tegenover Haakon bay en dus de hele weg terug. Een opluchting dat iedereen veilig is en wanneer ik dit schrijf besef ik me nog niet in wat voor hachelijke situatie zij zich hebben begeven. Ik voel een soort van opluchting en nu wij nog veilig waarbij ik het gevoel heb dat het nog maar een klein stukje is. Ik ben moe, heb last van mijn rechter onderarm, een zenuwontsteking en nog maar weinig kracht, maar moet ermee dealen. Ik krijg steeds meer ontzag voor Shackleton. Wij doen nu een tocht van max. vier dagen en hij heeft 2 jaar doorgebracht op Antarctica om achtereenvolgens in 36 uur deze zelfde crossing te doen. Ik weet, velen twijfelen over die 36 uur, maar dan nog; loop maar eens met ski’s, vind je weg maar in het donker, doorleef deze inspanning maar op koekjes etc. Maar gelukkig zijn wij geen Shackleton en doen wij het voor plezier, voor een uitdaging en om te doorleven hoe het geweest moet zijn. We denken wel dat de omstandigheden anders waren, meer harde sneeuw en betere gletsjers.
De wind blijft door waaien en de tent staat af en toe bol van de wind maar slapen lukt zowaar.
Vrijdag 9 december 5.30
We besluiten vroeg op te staan en Axel maakt ons om 05.30 wakker omdat hij met Walter over de satelliet telefoon wil praten, maar Bernice weet als geen ander dat wanneer je afspreekt met Walter om 08.00 uur dat je niet eerder hoeft te bellen…. Later blijkt dat hij dit doet om accu’s te sparen voor noodgevallen. We bouwen de boel verder af en dat gaat gelukkig zeer snel en dan blijkt maar weer dat Tino veel te veel bij zich heeft omdat hij dan nog alles moet opbinden op de slee en in zijn rugzak.
Vrijdag 9 december 8.00
Het is 08.00 en we bellen met Walter en horen dat iedereen veilig aan boord is van de Plancius, niet zoals gedacht dezelfde avond, maar pas in de ochtend vanwege ruige zeegang waardoor de ribs niet aan land konden komen. Maar ze zijn veilig en later blijkt pas hoe lastig zij het gehad hebben met o.a. gevechten met de zeeleeuwen.
We vertrekken en ons eerste punt is goed zichtbaar, de 2e traverse en steken the Fortuna gletsjer over. Dit betekent langzaam dalen en vervolgens steil klimmen richting de traverse. De klim is niet lang, wel erg steil en 50 meter onder de top houden we stil, zodat Axel en Chris op hun gemak de boel even kunnen overzien op de top. Ze komen snel terug en geven aan dat het goed te doen moet zijn. We brengen de sleeën 25 meter onder de top en klimmen de rest met skimateriaal naar boven om dit achtereen volgens aan de andere kant van de top neer te zetten. Dan maken we weer gebruik van de 50 meter lijnen en trekken één voor één de sleeën naar boven en over de top naar beneden. Grappige is dat ik ooit in een roei team heb gezeten met twee Europees kampioen touwtrekkers en die gebruiken een ankerman, die een bepaalde slag met het touw om zijn arm en lichaam maakt waardoor je veel kunt trekken en goed kunt ankeren. Axel had dit blijkbaar nooit gezien en i.p.v. slee voor slee naar beneden te laten konden we zo versnellen met twee tegelijk. Er was nog steeds een stevige wind, geen storm, maar rechtop staan was erg moeilijk voor ons, behalve voor Axel, soort berggeit die onder alle omstandigheden op elk richeltje kan lopen. Eén hoogtepunt hebben we wel, we zien Fortuna bay waar de Plancius ons komt ophalen.
Een meter of 50 onder ons aan de andere kant van de traverse liggen de sleeën klaar en krijgen we een mooie flauwe afdaling voor de boeg. We koppelen ons aan, de vellen blijven onder de ski’s en “GO”….. Maar wat blijkt, onze vriend Tino kan niet skiën en we zijn verrast?! De afdaling is niet lang en we twijfelen bij het zien van een rotspunt of we de linker, rechter of midden door moeten nemen. We besluiten midden door en aan het meertje een pauze te nemen. Vervolgens kiezen we voor rechts de Shackleton crossing en binden de steigijzers onder de schoenen en ski’s op de slee. We moeten een meter of 20 omhoog lopen en daarna 100 meter dwars over een stuk ijs. Dan komen we uit op de laatste gletsjer. Daar doen we alles af en Axel en Chris besluiten een kijkje te nemen over deze opgeduwde dam van stenen. Ze klinken enthousiast want ook daar ligt sneeuw! Ze vervolgen met zijn tweeën hun weg terwijl wij staan te wachten. Het duurt lang en we maken nog wat grappen en grollen omdat we blij zijn bijna aan het einde te zijn van de crossing en dat de andere veilig aan boord zijn van de Plancius. Bernice wordt ongeduldig en besluit te gaan kijken waar de mannen blijven en al snel komen ze alledrie terug met goed en slecht news. Het goede nieuws is dat we verder kunnen, het slechte nieuws is dat we de sleeën achterlaten en alleen onze rugzak mogen vullen met wat je deze nacht nodig hebt. Reden is dat we niet weten wat voor weer het morgen zal zijn en dat we ons niet kunnen veroorloven hier te blijven en in slecht weer te terecht te komen. Bernice twijfelt of ze haar carbon ski’s achter laat en ik zeg niks want neem mijn laptop mee omdat daar nog steeds een mooie film op staat voor Jeroen zijn 40ste verjaardag die ik helaas niet heb kunnen laten zien omdat ik beneden stond aan the Trident en hij boven.
We gaan op pad en deze zelfde situatie overkwam Shackleton ook en ondanks de tegenslag met ons team en terugkeer beginnen we ook langzamerhand te realiseren dat we een echt Shackleton verhaal hebben bij terugkeer en goed kunnen inzetten bij onze klant trainingen. Al snel zien we het gevaar. De pas wordt echt smal en verandert in een riviertje waarover wij moeten klimmen. Chris en Axel gaan voor en bereiden een gezekerde lijn voor zodat we niet kunnen vallen bij het klimmen. De eerste moeilijke klim is achter de rug en we vervolgen onze weg met nog een paar moeilijke stukken waar we niet hoeven te zekeren, maar wel uiterst voorzichtig moeten zijn en zo komen we uiteindelijk aan in Fortuna Bay. We hebben het gehaald en we kunnen morgen met het complete team het laatste stuk van de crossing van Shackleton lopen.
Vrijdag 9 december avond
We vinden snel een goede plek, honderd meter boven the Fortuna Bay en melden ons per satelliet telefoon bij de Plancius en geven onze coördinaten door. Zoals iedere avond bouwen we de tent op en koken water en zijn blij veilig onze bestemming te hebben bereikt. Zoals vaak zat het venijn in het staartje. We spreken af dat als morgen de Plancius vroeg aankomt, Walter, Godrun, Joe en Serge naar boven komen, om bij eventueel goed weer onze spullen naar beneden te halen en dan alleen die spullen die echt belangrijk zijn om het de klimmers het niet moeilijker te maken dan nodig. De avond treedt in, helder, een volle maan en Axel besluit deze langdurig te filmen.
Zaterdag 10 december 5.30
Het is 05.30 en Chris maakt ons allen wakker, de Plancius is in Fortuna Bay aangekomen en de Rib met Walter, Joe, Godrun en Serge is onderweg. Ze hebben extra rugzakken mee om de rest van de spullen op te halen. Chris, Walter, Joe en Godrun zijn ervaren en gaan op pad, Serge, Bernice, Tino en ik ruimen het bivak op. Walter maakt nog grappen dat alles wel goed komt en dat het niet zoveel kan voorstellen. En wat blijkt, die gekke Indiaan (zo noem ik hem) fikst het ook nog om binnen no time alles naar beneden te brengen met de rest van de gidsen. We zitten inmiddels aan het strand met de spullen, tussen de pinguïns, zeeleeuwen en zeehonden te wachten op de ribs die ons komen ophalen.
Wat een cadeau om uiteindelijk na een barre tocht zo te zitten tussen de dieren die geen stap opzij doen. Sterker nog, voor zeeleeuwen moeten we oppassen omdat zij maar al te graag bezit nemen van onze spullen en dan krijg je ze niet makkelijk weg. Maar dat weten we inmiddels van de andere groep die ze met veel moeite moest verdrijven. Er komen twee ribs om ons op te halen en we kijken uit naar de rest van het team. Het team staat ons op te wachten op de boeg van de Plancius en ook zij zijn zichtbaar opgelucht.
Wat een avontuur, hoe heeft het moeten lopen, waarom heeft de groep zijn eigen crossing met gevaar moeten doen en wij de Shackleton? Dit had niemand kunnen bedenken en volgens mij is dat nu juist waar het op expedities ook omgaat. Je kunt bedenken wat je wilt, je kunt rekening houden met alles en toch kunnen er situaties ontstaan waar niemand rekening mee houdt en dan komt het op leiderschap aan. Walter, Alex en Bernice hebben de juiste beslissing genomen om het team niet over the Trident te laten gaan, Axel heeft de juiste beslissing genomen om niet terug te keren, maar over te steken over de Crean gletsjer en het team Experis heeft fantastisch samengewerkt op the Trident tijdens noodweer en tot in Possession bay ! Het Noorse team werkte niet samen en daar was veel ergernis en zo zie je maar dat leiderschap een mentaliteit is, waarin wij toekomstig Experisleden zo in geloven.
Zaterdag 10 december 12.00
Het is 12.00 en we gaan lunchen zodat we straks als compleet team de laatste 9 km kunnen lopen. Dan ontrafelt Axel het geheim van kokend water wat eerder leek op gel dan water. In de bewuste plastic zak zat nog een klein zakje korrels om te gebruiken bij het vermengen van je poep tot een harde substantie en die heeft blijkbaar in het kokende water gezeten….
Bedankt Team Expeditie Experis, Bernice, Walter, Axel en vooral sorry voor het thuis front dat we jullie enige dagen in onwetendheid hebben gelaten. Speciaal Inge, ik vond het heel bijzonder om je tranen te horen door de telefoon, alhoewel dat feitelijk niet kan, maar behoeft geen uitleg.
Met een Shackleton groet,
Team Experis, Bernice, Walter en Axel.
De groep werd door het slechte weer opgesplitst. Het verhaal van de eerste groep hebben we gelezen. Hieronder lees je het verhaal van Peter, Bernice, Axel, Chris en Tino...
Dinsdag 6 december
We zijn onderweg vanuit Haakon Bay, het eerste gedeelte zonder sneeuw. Na een uur komen we aan bij het begin van de gletsjer. Het gaat direct steil omhoog, we binden onze steigijzers onder om grip te hebben op het ijs en om niet naar achter getrokken te worden door de slee met 40 kilo bagage. Het is een flinke klim, zeker 30% helling graad en we hebben ongeveer 2 uur nodig om op de sneeuwlijn te komen. Het is een slechte winter geweest op South Georgia en dat betekent dat de gletsjers, m.n. van onderen, verijst zijn en de sneeuwlaag pas hoog begint. Uiteindelijk kunnen de ski’s aan en dat is het moment dat de zon doorbreekt…. Echt een heel bijzonder moment omdat je hier pas goed kunt overzien waar je eigenlijk bent. Van de Shackleton Gap een fantastisch uitzicht op Haakon Bay vanaf een hoogte van +/- 400 meter boven zee niveau. De eerste indruk vanaf zee van South Georgia geeft een heel ander beeld dan wanneer je boven in de bergen bent. Nu realiseren we ons dat het eiland hoofdzakelijk bestaat uit gletsjers, heel indrukwekkend. Het is imponerend en maakt je heel klein.
Woensdag 7 december 5.00
Op dag twee wordt ons dat nogmaals duidelijk wanneer we met ski’s en slee over een gletsjer spleet gaan van 40 cm die heel diep blauw is, soort van oneindig diep. Axel onze gids schat in enkele honderden meters, maar geen zorgen. IJs betekent safe, sneeuw betekent unsafe. We skiën door over de Murray snowfield op de tweede dag richting de eerste barrière, the Trident, die we moeten nemen, enkele van ons zien er al redelijk vermoeid uit na een tocht van 8 uur en 10 km. Het is een hele klim en we waren vroeg op (05.00) en inmiddels is het al tegen 15.00 hr. Walter geeft aan dat er slecht weer opkomst is n.a.v. de ijswolken op zee die onze kant op komen en wil vaart maken om de barrière snel over te steken.
Woensdag 7 december 15.00
Boven aangekomen geven enkele aan dat ze er redelijk doorheen zitten en we besluiten dat eerst een aantal ervaren mensen naar beneden zal gaan. We kunnen niet met de ski’s naar beneden omdat het te steil is en de condities te slecht. Veel zachte sneeuw afgedekt met een bevroren laag wat kan duiden op veel lawine gevaar. Axel onze 2e gids, 3e gids Godrun van het andere team en 4e gids Christof gaan als eerste naar beneden en zo kunnen we de eerste 150 meter van de 300 meter overbruggen. Na iedere 50 meter is er een soort van station waar je aankomt. Slee voor je, billen op de sneeuw, voeten op de slee en laat je maar voorzichtig gaan. Ik ben als eerste aan de beurt om de 150 meter te overbruggen en bij het tweede station komen we er achter dat na het 3e station er grote gletsjerspleten zijn die bijzonder gevaarlijk zijn. De meeste zijn afgedekt met sneeuw en dus slecht zichtbaar. Chris valt gelukkig niet diep maar toch in één van de spleten. Na mij komt Tino van het andere team en we besluiten om de beurt een teamlid af te laten dalen. Dit is het moment waarop ons duidelijk wordt dat deze afdaling met 25 man zeker een dag zal gaan duren en dat het schip gewaarschuwd zal moeten worden dat we een vertraging oplopen. Maar goed, eerst naar beneden komen.
Woensdag 7 december 20.00
Het is inmiddels 20.00 en de drie gidsen, Tino en ik zijn nog niet verder dan het 2e station (100 meter) als we besluiten om alleen deze 5 veilig beneden te krijgen om de volgende dag de rest naar beneden te halen. Om 21.00 zijn we eindelijk beneden na een spannend avontuur gaan we twee tenten opzetten, sneeuw koken. We willen het thuis front gaan e-mailen, maar Walter heeft de Bgan en hij staat boven, dus geen bericht. Bernice vraagt vanuit de tent of ik een zak met sneeuw wil scheppen zodat wanneer we in de tent liggen er niet uit hoeven. Ik pak de eerste beste zak en schep sneeuw en zet deze in de voor tent. Terug in de tent proberen we de sneeuw te koken en om een één of andere redenen wil dat niet lukken, het blijft papperig, een soort van gel en we kijken elkaar vertwijfelend aan, maar goed dan maar zo… we kletsen nog wat over onze ervaringen en ik bedenk en zeg tegen Bernice.. “zou toch wel bijzonder zijn dat jij de Zuidpool wel weet te bereiken en Shackleton niet, maar jij de crossing niet en Shackleton wel ”!
Woensdag 7 december nacht
In de nacht verandert het weer drastisch zoals jullie hebben kunnen lezen van het team in een eerder bericht. In de nacht krijgen wij van Walter via de satelliettelefoon te horen dat het enorm hard waait, dat de tenten kapot waaien en er een nood schuilplaats gemaakt moeten worden en wij maken ons enorme zorgen over de veiligheid van de twee teams. De gidsen besluiten de volgende ochtend niet af te dalen wegens het slechte terrein en weer. Wat een domper en wat een niet oké gevoel, dat we gelukkig snel hebben weten om te zetten naar zorgzaamheid en de wens dat het team veilig zou terug komen in een ander baai.
Donderdag 8 december ochtend
Met z’n vijven besluiten we door te gaan, Chris, Axel, Bernice, Tino en ik. De wolken trekken weg en op dat moment realiseren we ons waar we zijn, “no point of return”! Een grote vlakte langzaam oplopend van wel 10 km met bergwanden om ons heen en meerdere gletsjers die uitkomen op één grote: de Crean gletsjers. Deze moeten we oversteken. Ik realiseer me eerlijk gezegd niet zo goed waar we voor staan, 2 km gletsjer oversteken, afgewisseld door sneeuw en ijslagen. De ijslagen staan bol en de sneeuwlagen hol wat dus duidelijk de spleten zijn. De gidsen prikken bij elke oversteek om te controleren hoe sterk deze sneeuwbruggen zijn. We zoeken de smalste op en dan weer links en dan weer rechts of rechtdoor en zo banen we ons een weg over een soort van doolhof wat ons ongeveer 2 uur kost. De oversteek gaat vlekkeloos en het enige wat ons ophoudt zijn de sleeën die af en toe omvallen wegens de harde zijwind of de verkeerde bolling op het ijs en dus kantelen. Overigens, als techneut zie ik direct dat die sleeën niet op de juiste manier gemaakt zijn, omdat de glij-delen veel te dicht bij elkaar zitten waardoor er snel onbalans ontstaat. We zijn over en Chris is bijzonder opgelucht merk ik, hij was liever omgekeerd, maar Bernice en Axel vonden deze optie sowieso niks vanwege lawinegevaar en andere moeilijkheden, dus hebben ze gekozen voor de minst slechte optie en die heeft gelukkig goed uitgepakt. Mijn kop zit eigenlijk nog bij de andere teamleden, die zijn waarschijnlijk op hun terugreis en daarbij hoop ik dat iedereen veilig terug komt.
We gaan verder, het meest steile gedeelte van 6 km voor ons. Het begint goed, wind in de rug en een richtpunt voor ons, een bergtop waar we rechtsom heen gaan. Zowel links als rechts zien we alleen maar gletsjers en vergezichten van sneeuw en ijs en de wind jaagt om onze oren. Tijdens de klim hebben we twee rustmomenten van 5 minuten om thee te drinken en een snack te eten. Het blijft hard waaien, ik zie regelmatig Tino in onbalans zijn doordat hij zowel een rugzak als een volle slee meezeult, ik vraag me sowieso af waarom hij zoveel bij zich heeft en later blijkt dat hij al zijn bagage heeft meegenomen i.p.v. de spullen die je nodig hebt voor de crossing.
Donderdag 8 december 18.00
0m 18.00 komen we boven aan en besluiten nog een paar km meer te doen omdat dit de volgende dag kan schelen en daarbij staan we op een open vlakte waar de wind om onze oren giert en je realistisch gezien geen tent kan opzetten. We besluiten een rotsformatie te nemen op onze route, de Cornwall Peaks die dicht bij onze volgende traverse (bergkam) liggen, ongeveer twee km. Sowieso is het nog een uitzoekerij welke traverse we nemen. Shackleton koos 100 jaar geleden voor de uiterste linkerkant op de gletsjer, maar gezien de sneeuwcondities levensgevaarlijk. Dan bestaat er de mogelijkheid voor een linker traverse, één meer in het midden van de bergketen en dan nog één uiterst rechts die volgens ons ooit genomen is door Shackleton. De kampplaats ligt tegenover de traverse die we moeten nemen en ondanks de bergrug die we kozen als dekking voor de wind, giert de wind ook hier en hebben we vijf man nodig om één tentje op te zetten. De ski’s gebruiken we als haringen, de tent flappen verzwaren we met grote stenen en we bouwen een sneeuwmuur om de tent uit de wind te houden.
Donderdag 8 december 21.00
Het is 21.00 en we bellen met de Plancius. We krijgen te horen dat de teams veilig zijn aangekomen in Possession bay, tegenover Haakon bay en dus de hele weg terug. Een opluchting dat iedereen veilig is en wanneer ik dit schrijf besef ik me nog niet in wat voor hachelijke situatie zij zich hebben begeven. Ik voel een soort van opluchting en nu wij nog veilig waarbij ik het gevoel heb dat het nog maar een klein stukje is. Ik ben moe, heb last van mijn rechter onderarm, een zenuwontsteking en nog maar weinig kracht, maar moet ermee dealen. Ik krijg steeds meer ontzag voor Shackleton. Wij doen nu een tocht van max. vier dagen en hij heeft 2 jaar doorgebracht op Antarctica om achtereenvolgens in 36 uur deze zelfde crossing te doen. Ik weet, velen twijfelen over die 36 uur, maar dan nog; loop maar eens met ski’s, vind je weg maar in het donker, doorleef deze inspanning maar op koekjes etc. Maar gelukkig zijn wij geen Shackleton en doen wij het voor plezier, voor een uitdaging en om te doorleven hoe het geweest moet zijn. We denken wel dat de omstandigheden anders waren, meer harde sneeuw en betere gletsjers.
De wind blijft door waaien en de tent staat af en toe bol van de wind maar slapen lukt zowaar.
Vrijdag 9 december 5.30
We besluiten vroeg op te staan en Axel maakt ons om 05.30 wakker omdat hij met Walter over de satelliet telefoon wil praten, maar Bernice weet als geen ander dat wanneer je afspreekt met Walter om 08.00 uur dat je niet eerder hoeft te bellen…. Later blijkt dat hij dit doet om accu’s te sparen voor noodgevallen. We bouwen de boel verder af en dat gaat gelukkig zeer snel en dan blijkt maar weer dat Tino veel te veel bij zich heeft omdat hij dan nog alles moet opbinden op de slee en in zijn rugzak.
Vrijdag 9 december 8.00
Het is 08.00 en we bellen met Walter en horen dat iedereen veilig aan boord is van de Plancius, niet zoals gedacht dezelfde avond, maar pas in de ochtend vanwege ruige zeegang waardoor de ribs niet aan land konden komen. Maar ze zijn veilig en later blijkt pas hoe lastig zij het gehad hebben met o.a. gevechten met de zeeleeuwen.
We vertrekken en ons eerste punt is goed zichtbaar, de 2e traverse en steken the Fortuna gletsjer over. Dit betekent langzaam dalen en vervolgens steil klimmen richting de traverse. De klim is niet lang, wel erg steil en 50 meter onder de top houden we stil, zodat Axel en Chris op hun gemak de boel even kunnen overzien op de top. Ze komen snel terug en geven aan dat het goed te doen moet zijn. We brengen de sleeën 25 meter onder de top en klimmen de rest met skimateriaal naar boven om dit achtereen volgens aan de andere kant van de top neer te zetten. Dan maken we weer gebruik van de 50 meter lijnen en trekken één voor één de sleeën naar boven en over de top naar beneden. Grappige is dat ik ooit in een roei team heb gezeten met twee Europees kampioen touwtrekkers en die gebruiken een ankerman, die een bepaalde slag met het touw om zijn arm en lichaam maakt waardoor je veel kunt trekken en goed kunt ankeren. Axel had dit blijkbaar nooit gezien en i.p.v. slee voor slee naar beneden te laten konden we zo versnellen met twee tegelijk. Er was nog steeds een stevige wind, geen storm, maar rechtop staan was erg moeilijk voor ons, behalve voor Axel, soort berggeit die onder alle omstandigheden op elk richeltje kan lopen. Eén hoogtepunt hebben we wel, we zien Fortuna bay waar de Plancius ons komt ophalen.
Een meter of 50 onder ons aan de andere kant van de traverse liggen de sleeën klaar en krijgen we een mooie flauwe afdaling voor de boeg. We koppelen ons aan, de vellen blijven onder de ski’s en “GO”….. Maar wat blijkt, onze vriend Tino kan niet skiën en we zijn verrast?! De afdaling is niet lang en we twijfelen bij het zien van een rotspunt of we de linker, rechter of midden door moeten nemen. We besluiten midden door en aan het meertje een pauze te nemen. Vervolgens kiezen we voor rechts de Shackleton crossing en binden de steigijzers onder de schoenen en ski’s op de slee. We moeten een meter of 20 omhoog lopen en daarna 100 meter dwars over een stuk ijs. Dan komen we uit op de laatste gletsjer. Daar doen we alles af en Axel en Chris besluiten een kijkje te nemen over deze opgeduwde dam van stenen. Ze klinken enthousiast want ook daar ligt sneeuw! Ze vervolgen met zijn tweeën hun weg terwijl wij staan te wachten. Het duurt lang en we maken nog wat grappen en grollen omdat we blij zijn bijna aan het einde te zijn van de crossing en dat de andere veilig aan boord zijn van de Plancius. Bernice wordt ongeduldig en besluit te gaan kijken waar de mannen blijven en al snel komen ze alledrie terug met goed en slecht news. Het goede nieuws is dat we verder kunnen, het slechte nieuws is dat we de sleeën achterlaten en alleen onze rugzak mogen vullen met wat je deze nacht nodig hebt. Reden is dat we niet weten wat voor weer het morgen zal zijn en dat we ons niet kunnen veroorloven hier te blijven en in slecht weer te terecht te komen. Bernice twijfelt of ze haar carbon ski’s achter laat en ik zeg niks want neem mijn laptop mee omdat daar nog steeds een mooie film op staat voor Jeroen zijn 40ste verjaardag die ik helaas niet heb kunnen laten zien omdat ik beneden stond aan the Trident en hij boven.
We gaan op pad en deze zelfde situatie overkwam Shackleton ook en ondanks de tegenslag met ons team en terugkeer beginnen we ook langzamerhand te realiseren dat we een echt Shackleton verhaal hebben bij terugkeer en goed kunnen inzetten bij onze klant trainingen. Al snel zien we het gevaar. De pas wordt echt smal en verandert in een riviertje waarover wij moeten klimmen. Chris en Axel gaan voor en bereiden een gezekerde lijn voor zodat we niet kunnen vallen bij het klimmen. De eerste moeilijke klim is achter de rug en we vervolgen onze weg met nog een paar moeilijke stukken waar we niet hoeven te zekeren, maar wel uiterst voorzichtig moeten zijn en zo komen we uiteindelijk aan in Fortuna Bay. We hebben het gehaald en we kunnen morgen met het complete team het laatste stuk van de crossing van Shackleton lopen.
Vrijdag 9 december avond
We vinden snel een goede plek, honderd meter boven the Fortuna Bay en melden ons per satelliet telefoon bij de Plancius en geven onze coördinaten door. Zoals iedere avond bouwen we de tent op en koken water en zijn blij veilig onze bestemming te hebben bereikt. Zoals vaak zat het venijn in het staartje. We spreken af dat als morgen de Plancius vroeg aankomt, Walter, Godrun, Joe en Serge naar boven komen, om bij eventueel goed weer onze spullen naar beneden te halen en dan alleen die spullen die echt belangrijk zijn om het de klimmers het niet moeilijker te maken dan nodig. De avond treedt in, helder, een volle maan en Axel besluit deze langdurig te filmen.
Zaterdag 10 december 5.30
Het is 05.30 en Chris maakt ons allen wakker, de Plancius is in Fortuna Bay aangekomen en de Rib met Walter, Joe, Godrun en Serge is onderweg. Ze hebben extra rugzakken mee om de rest van de spullen op te halen. Chris, Walter, Joe en Godrun zijn ervaren en gaan op pad, Serge, Bernice, Tino en ik ruimen het bivak op. Walter maakt nog grappen dat alles wel goed komt en dat het niet zoveel kan voorstellen. En wat blijkt, die gekke Indiaan (zo noem ik hem) fikst het ook nog om binnen no time alles naar beneden te brengen met de rest van de gidsen. We zitten inmiddels aan het strand met de spullen, tussen de pinguïns, zeeleeuwen en zeehonden te wachten op de ribs die ons komen ophalen.
Wat een cadeau om uiteindelijk na een barre tocht zo te zitten tussen de dieren die geen stap opzij doen. Sterker nog, voor zeeleeuwen moeten we oppassen omdat zij maar al te graag bezit nemen van onze spullen en dan krijg je ze niet makkelijk weg. Maar dat weten we inmiddels van de andere groep die ze met veel moeite moest verdrijven. Er komen twee ribs om ons op te halen en we kijken uit naar de rest van het team. Het team staat ons op te wachten op de boeg van de Plancius en ook zij zijn zichtbaar opgelucht.
Wat een avontuur, hoe heeft het moeten lopen, waarom heeft de groep zijn eigen crossing met gevaar moeten doen en wij de Shackleton? Dit had niemand kunnen bedenken en volgens mij is dat nu juist waar het op expedities ook omgaat. Je kunt bedenken wat je wilt, je kunt rekening houden met alles en toch kunnen er situaties ontstaan waar niemand rekening mee houdt en dan komt het op leiderschap aan. Walter, Alex en Bernice hebben de juiste beslissing genomen om het team niet over the Trident te laten gaan, Axel heeft de juiste beslissing genomen om niet terug te keren, maar over te steken over de Crean gletsjer en het team Experis heeft fantastisch samengewerkt op the Trident tijdens noodweer en tot in Possession bay ! Het Noorse team werkte niet samen en daar was veel ergernis en zo zie je maar dat leiderschap een mentaliteit is, waarin wij toekomstig Experisleden zo in geloven.
Zaterdag 10 december 12.00
Het is 12.00 en we gaan lunchen zodat we straks als compleet team de laatste 9 km kunnen lopen. Dan ontrafelt Axel het geheim van kokend water wat eerder leek op gel dan water. In de bewuste plastic zak zat nog een klein zakje korrels om te gebruiken bij het vermengen van je poep tot een harde substantie en die heeft blijkbaar in het kokende water gezeten….
Bedankt Team Expeditie Experis, Bernice, Walter, Axel en vooral sorry voor het thuis front dat we jullie enige dagen in onwetendheid hebben gelaten. Speciaal Inge, ik vond het heel bijzonder om je tranen te horen door de telefoon, alhoewel dat feitelijk niet kan, maar behoeft geen uitleg.
Met een Shackleton groet,
Team Experis, Bernice, Walter en Axel.
zaterdag 10 december 2011
Expeditie Experis veilig en compleet
Inmiddels druppelen de eerste berichtjes binnen van Expeditie Experis. Het team is veilig en compleet. Vanochtend zijn Peter, Bernice, Axel en de cameraman opgepikt. Expeditie Experis heeft even genoeg avontuur gehad en neemt het er nu van. Uitstapjes naar het vaste land om pinguins te spotten, beetje cruisen en bijkomen. De verbinding is nog steeds slecht, maar we verwachten binnenkort toch meer reisverslagen en foto's. In ieder geval kan het thuisfront rustig slapen vannacht.
vrijdag 9 december 2011
Wat een verhaal!
Expeditieteam vecht tegen het ruige Antartica
Na enige dagen van radiostilte hier dan eindelijk een bericht van het expeditieteam
Dinsdag 6 december…. Eindelijk! We worden gedropt op de King Haakon Bay van South Georgia. Onze Shackleton tocht kan beginnen. Het weer is slecht… regen en wind….we worden wel verwelkomd door de nodige pinquins en zeeleeuwen… dat dan weer wel. We wanen ons op de maan. De eerste dag hiken we ca. 3 uur voordat we het camp opslaan. Het is mistig en regenachtig. Snel zetten we alle tenten op en maken ons klaar voor de nacht. Ik snap ook gelijk waarom de ervaren expeditie-leden weinig kleding meebrengen. De kou is snijdend en je laat het wel uit je hoofd om een kledingstuk te verwisselen.
De volgende ochtend (5 uur) vervolgen we onze tocht. We klimmen met stijgijzers de gletsjer op, de rugzakken op onze rug en sledes achter ons aan. Het is wederom mistig en weinig zicht. De stemming is goed.. van het klimmen worden we warm, niemand heeft (nog) zere voeten en de omstandigheden zijn redelijk. Zodra we de sneeuwgrens bereiken binden we de ski’s onder en worden we verwend met optrekkende mist, de zon die verschijnt en prachtige vergezichten. Het voelt alsof we al halverwege de dag zijn, maar het is nog vroeg. We drinken wat thee, gemaakt van water uit de rivier, uit de meegebrachte thermosflessen. We vervolgen onze weg op ski’s. Het doel is om de Trident (top van de berg uit de Shackleton) te bereiken en deze af te dalen.
Er volgt een urenlange hike naar de top van de berg. De afstand lijkt klein, maar na 5 a 6 uur hiken begint de vermoeidheid zijn tol te eisen. We hiken door zware sneeuw omhoog… 40 kilo achter ons aan trekkend… de zon is heerlijk maar ook genadeloos. De pauzes zijn slechts kort. Het slechte weer hijgt ons in de nek. Onze gids Walter kent de elementen als geen ander. Hij wijst ons op een wolk en met welke snelheid hij ons passeert.
Na uren bereiken we de top van de berg. Waar je al klimmend omhoog je niet kan voorstellen het ooit nog koud te hebben, wordt je flink afgestraft op de top van de berg. Je koelt gelijk af en alle warme kleding wordt tevoorschijn gehaald. Dan volgt er een urenlange poging om ons allen naar beneden te krijgen. Peter en Bernice gaan als eerste om de boel te verkennen. Het weer wordt steeds guurder, mist, wind en sneeuw… Al snel blijkt het onmogelijk om ons allen veilig beneden te krijgen. We besluiten te splitsen. Bernice, Peter, Axel onze cameraman en een paar leden van een ander ski-team gaan naar beneden … en de rest (Walter + team experis + het ander skiteam) bouwen boven een camp op. De stemming is nog steeds goed… Hoewel we moe zijn…het enorm koud hebben, zingen we nog uit volle borst “ lang zal hij leven” voor Jeroen Beentjes.. Dan snel de tent opzetten en de tent in. Op een brander wat water warmen, eten, een welkom aperitief om de verjaardag te vieren en snel de slaapzak in.
Dan volgt er een nacht.. welke wij allen nooit zullen vergeten. South Georgia is een eiland waar de elementen van de natuur heersen… niemand is daar tegenop gewassen. Om 3 uur s’nachts ontwaakt Serge door de hevige windstoten. Hij snelt de tent uit en treft een complete ravage aan van kapotte tenten. De wind wil ons duidelijk niet op deze bergtop hebben. We weten niet hoe snel we op moeten staan en worden onder toeziend oog van gids Walter worden we begeleid om de tenten te redden. Muren van sneeuw en stenen worden gebouwd… maar de storm met windstoten van 100 km per uur laat zich niet temmen. Alle tenten zijn kapot. Een afdaling langs een steile wand met veel gletsjerspleten kan onder deze weersomstandigheden niet zonder gevaar voor eigen leven doorgaan. Walter zet ons midden in de nacht aan het werk om een sneeuwcave te maken, waar we veilig kunnen schuilen. Met man en macht wordt er een sneeuwcave (soort van noodbivag) gebouwd. In de tussentijd maken de andere teamleden warm water of bewaken de tent. Kortom we werken als een goed geoliede machine onder leiding van onze gids Walter. Niemand klaagt, iedereen helpt elkaar en zelfs wordt er hier en daar nog een grap gemaakt……. De omstandigheden zijn echter nijpend. Walter is een ervaren berggids en heeft dit zelden meegemaakt. Verkerend op de top van de berg… doorgaan was levensgevaarlijk, op de top blijven ook….. teruggaan is de enige optie. Het voelt alsof de elementen van de natuur ons een les willen leren…. “Wat doen jullie hier… jullie horen hier niet!!!”
Om 8 uur s’ morgens zijn we klaar om te vertrekken. Walter weet dat we naar “een” baai moeten… maar heeft slechts hulp van een kaart van googlemaps… Het is een gok… wellicht komen uit bij een diep afgrond… als we geluk hebben een glooiende helling tot de kust.
We zijn met een lange lijn aan elkaar verbonden. Wind, sneeuw, mist, regen…krijgen we wederom voor onze kiezen. Complete white out. Urenlang hiken we….soms een paar minuten rust, maar veel tijd hebben we niet. Het weer blijft extreem slecht en we moeten vaart maken. De vermoeidheid slaat extreem toe, maar niemand geeft op. Opgeven kan ook niet….we moeten door. Zelfs de best getrainde onder ons zoals Joyce en Serge zijn op sportief gebied nooit zo uitgedaagd geweest. Niet wetend hoe lang nog, geen zicht te hebben en niet weten wat ons nog meer te wachten staat. Niemand stopt, iedereen gaat door. Rammen. Het is ook de enige optie.
Na uren bereiken we een baai. Als we geluk hebben kan het schip met de zodiacs deze baai bereiken en kunnen we gered worden. Ons camp moeten we opbouwen temidden van zeeleeuwen. Niet ideaal maar een kniesoor die daar oplet. Vanaf 3 uur zijn we wakker en iedereen wil maar 1 ding… Slapen! We bouwen snel het camp en Walter heeft een phonecall met het schip. Yes….!!! Deze nacht kunnen we nog gered worden. Om 12 uur s’nachts kunnen we worden opgehaald. Iedereen is nat en koud… De stemming blijft nog steeds goed…we zijn kapot, maar wederom zijn we een geoliede machine waar de tenten worden opgbouwd, water wordt gekookt en eten klaargemaakt. Dan snel de slaapzak in voor een paar uur slaap na 20 uur extreme inspanning. Midden in de nacht staan we klaar voor de rescue. De tenten zijn al opgeruimd. De kou en wind en nemen wederom toe… Temidden van steeds meer agressievere zeeleeuwen staan we te wachten..
Helaas kan de crew van het schip ons op dat moment niet redden. Het weer is te extreem en ze kunnen ons niet vinden. Het zicht is slechts een paar meter…onmogelijk dus om ons te vinden. Een zodiac wordt stukgebeten door een zeeleeuw en de crew geeft aan Walter door dat ze de reddingsactie staken en als het licht is weer een poging wagen. De boodschap volgt…Kamp opbouwen en morgenochtend worden we misschien gered. Niemand klaagt of moppert…In een no-time bouwen het kamp op… zonder grappen dit keer. Iedereen is uitgeput. Binnen 20 minuten ligt iedereen in zijn slaapzak voor een paar uur slaap.
Midden in de nacht wederom een oproep van Walter; ” I need 3 man to fight the seelions, they’r very aggressive”. Het water is gaan stijgen en onze spullen raken gedeeltelijk te water en de zeeleeuwen zitten letterlijk op onze spullen. Met een paar man sterk verplaatsen we de spullen uit handen van de zeeleeuwen terwijl zij diverse aanvalspogingen wagen. Het is bijna niet te geloven…. Het voelt alsof de natuur er alles aan doet om ons van het eiland af te krijgen.
Om 6 uur in de morgen volgt er een tweede reddingsactie. De spanning stijgt in de groep. Gaan de zodiacs het halen. Het weer is slecht en als het ze niet lukt moeten we wederom wachten of een grote omweg maken naar een betere plaats. Opluchting alom… de zodiacs weten bestemming te bereiken. We laden alle spullen in en worden teruggebracht naar de Plancius… De zee is ruig, de wind neemt toe en de regen slaat in onze gezichten…. Koud en vermoeid bereiken we de Plancius… Zodra we het schip bereiken…vangen we een eerste zonnestraal tussen de wolken op….Het lijkt alsof nature spottend naar ons knipoogt… Well done deel 1 van Team Expeditie Experis…..Zoals Shackleton destijds ook heeft gedaan, face the facts en zorg dat je team veilig thuis komt. We hebben ons gedragen onder extreme omstandigheden als een Shackleton-waardig-team! De rest is nog onderweg, het gaat goed met ze en wij zijn trots…. En volgen ze….
Na enige dagen van radiostilte hier dan eindelijk een bericht van het expeditieteam
Dinsdag 6 december…. Eindelijk! We worden gedropt op de King Haakon Bay van South Georgia. Onze Shackleton tocht kan beginnen. Het weer is slecht… regen en wind….we worden wel verwelkomd door de nodige pinquins en zeeleeuwen… dat dan weer wel. We wanen ons op de maan. De eerste dag hiken we ca. 3 uur voordat we het camp opslaan. Het is mistig en regenachtig. Snel zetten we alle tenten op en maken ons klaar voor de nacht. Ik snap ook gelijk waarom de ervaren expeditie-leden weinig kleding meebrengen. De kou is snijdend en je laat het wel uit je hoofd om een kledingstuk te verwisselen.
De volgende ochtend (5 uur) vervolgen we onze tocht. We klimmen met stijgijzers de gletsjer op, de rugzakken op onze rug en sledes achter ons aan. Het is wederom mistig en weinig zicht. De stemming is goed.. van het klimmen worden we warm, niemand heeft (nog) zere voeten en de omstandigheden zijn redelijk. Zodra we de sneeuwgrens bereiken binden we de ski’s onder en worden we verwend met optrekkende mist, de zon die verschijnt en prachtige vergezichten. Het voelt alsof we al halverwege de dag zijn, maar het is nog vroeg. We drinken wat thee, gemaakt van water uit de rivier, uit de meegebrachte thermosflessen. We vervolgen onze weg op ski’s. Het doel is om de Trident (top van de berg uit de Shackleton) te bereiken en deze af te dalen.
Er volgt een urenlange hike naar de top van de berg. De afstand lijkt klein, maar na 5 a 6 uur hiken begint de vermoeidheid zijn tol te eisen. We hiken door zware sneeuw omhoog… 40 kilo achter ons aan trekkend… de zon is heerlijk maar ook genadeloos. De pauzes zijn slechts kort. Het slechte weer hijgt ons in de nek. Onze gids Walter kent de elementen als geen ander. Hij wijst ons op een wolk en met welke snelheid hij ons passeert.
Na uren bereiken we de top van de berg. Waar je al klimmend omhoog je niet kan voorstellen het ooit nog koud te hebben, wordt je flink afgestraft op de top van de berg. Je koelt gelijk af en alle warme kleding wordt tevoorschijn gehaald. Dan volgt er een urenlange poging om ons allen naar beneden te krijgen. Peter en Bernice gaan als eerste om de boel te verkennen. Het weer wordt steeds guurder, mist, wind en sneeuw… Al snel blijkt het onmogelijk om ons allen veilig beneden te krijgen. We besluiten te splitsen. Bernice, Peter, Axel onze cameraman en een paar leden van een ander ski-team gaan naar beneden … en de rest (Walter + team experis + het ander skiteam) bouwen boven een camp op. De stemming is nog steeds goed… Hoewel we moe zijn…het enorm koud hebben, zingen we nog uit volle borst “ lang zal hij leven” voor Jeroen Beentjes.. Dan snel de tent opzetten en de tent in. Op een brander wat water warmen, eten, een welkom aperitief om de verjaardag te vieren en snel de slaapzak in.
Dan volgt er een nacht.. welke wij allen nooit zullen vergeten. South Georgia is een eiland waar de elementen van de natuur heersen… niemand is daar tegenop gewassen. Om 3 uur s’nachts ontwaakt Serge door de hevige windstoten. Hij snelt de tent uit en treft een complete ravage aan van kapotte tenten. De wind wil ons duidelijk niet op deze bergtop hebben. We weten niet hoe snel we op moeten staan en worden onder toeziend oog van gids Walter worden we begeleid om de tenten te redden. Muren van sneeuw en stenen worden gebouwd… maar de storm met windstoten van 100 km per uur laat zich niet temmen. Alle tenten zijn kapot. Een afdaling langs een steile wand met veel gletsjerspleten kan onder deze weersomstandigheden niet zonder gevaar voor eigen leven doorgaan. Walter zet ons midden in de nacht aan het werk om een sneeuwcave te maken, waar we veilig kunnen schuilen. Met man en macht wordt er een sneeuwcave (soort van noodbivag) gebouwd. In de tussentijd maken de andere teamleden warm water of bewaken de tent. Kortom we werken als een goed geoliede machine onder leiding van onze gids Walter. Niemand klaagt, iedereen helpt elkaar en zelfs wordt er hier en daar nog een grap gemaakt……. De omstandigheden zijn echter nijpend. Walter is een ervaren berggids en heeft dit zelden meegemaakt. Verkerend op de top van de berg… doorgaan was levensgevaarlijk, op de top blijven ook….. teruggaan is de enige optie. Het voelt alsof de elementen van de natuur ons een les willen leren…. “Wat doen jullie hier… jullie horen hier niet!!!”
Om 8 uur s’ morgens zijn we klaar om te vertrekken. Walter weet dat we naar “een” baai moeten… maar heeft slechts hulp van een kaart van googlemaps… Het is een gok… wellicht komen uit bij een diep afgrond… als we geluk hebben een glooiende helling tot de kust.
We zijn met een lange lijn aan elkaar verbonden. Wind, sneeuw, mist, regen…krijgen we wederom voor onze kiezen. Complete white out. Urenlang hiken we….soms een paar minuten rust, maar veel tijd hebben we niet. Het weer blijft extreem slecht en we moeten vaart maken. De vermoeidheid slaat extreem toe, maar niemand geeft op. Opgeven kan ook niet….we moeten door. Zelfs de best getrainde onder ons zoals Joyce en Serge zijn op sportief gebied nooit zo uitgedaagd geweest. Niet wetend hoe lang nog, geen zicht te hebben en niet weten wat ons nog meer te wachten staat. Niemand stopt, iedereen gaat door. Rammen. Het is ook de enige optie.
Na uren bereiken we een baai. Als we geluk hebben kan het schip met de zodiacs deze baai bereiken en kunnen we gered worden. Ons camp moeten we opbouwen temidden van zeeleeuwen. Niet ideaal maar een kniesoor die daar oplet. Vanaf 3 uur zijn we wakker en iedereen wil maar 1 ding… Slapen! We bouwen snel het camp en Walter heeft een phonecall met het schip. Yes….!!! Deze nacht kunnen we nog gered worden. Om 12 uur s’nachts kunnen we worden opgehaald. Iedereen is nat en koud… De stemming blijft nog steeds goed…we zijn kapot, maar wederom zijn we een geoliede machine waar de tenten worden opgbouwd, water wordt gekookt en eten klaargemaakt. Dan snel de slaapzak in voor een paar uur slaap na 20 uur extreme inspanning. Midden in de nacht staan we klaar voor de rescue. De tenten zijn al opgeruimd. De kou en wind en nemen wederom toe… Temidden van steeds meer agressievere zeeleeuwen staan we te wachten..
Helaas kan de crew van het schip ons op dat moment niet redden. Het weer is te extreem en ze kunnen ons niet vinden. Het zicht is slechts een paar meter…onmogelijk dus om ons te vinden. Een zodiac wordt stukgebeten door een zeeleeuw en de crew geeft aan Walter door dat ze de reddingsactie staken en als het licht is weer een poging wagen. De boodschap volgt…Kamp opbouwen en morgenochtend worden we misschien gered. Niemand klaagt of moppert…In een no-time bouwen het kamp op… zonder grappen dit keer. Iedereen is uitgeput. Binnen 20 minuten ligt iedereen in zijn slaapzak voor een paar uur slaap.
Midden in de nacht wederom een oproep van Walter; ” I need 3 man to fight the seelions, they’r very aggressive”. Het water is gaan stijgen en onze spullen raken gedeeltelijk te water en de zeeleeuwen zitten letterlijk op onze spullen. Met een paar man sterk verplaatsen we de spullen uit handen van de zeeleeuwen terwijl zij diverse aanvalspogingen wagen. Het is bijna niet te geloven…. Het voelt alsof de natuur er alles aan doet om ons van het eiland af te krijgen.
Om 6 uur in de morgen volgt er een tweede reddingsactie. De spanning stijgt in de groep. Gaan de zodiacs het halen. Het weer is slecht en als het ze niet lukt moeten we wederom wachten of een grote omweg maken naar een betere plaats. Opluchting alom… de zodiacs weten bestemming te bereiken. We laden alle spullen in en worden teruggebracht naar de Plancius… De zee is ruig, de wind neemt toe en de regen slaat in onze gezichten…. Koud en vermoeid bereiken we de Plancius… Zodra we het schip bereiken…vangen we een eerste zonnestraal tussen de wolken op….Het lijkt alsof nature spottend naar ons knipoogt… Well done deel 1 van Team Expeditie Experis…..Zoals Shackleton destijds ook heeft gedaan, face the facts en zorg dat je team veilig thuis komt. We hebben ons gedragen onder extreme omstandigheden als een Shackleton-waardig-team! De rest is nog onderweg, het gaat goed met ze en wij zijn trots…. En volgen ze….
woensdag 7 december 2011
Welke route legt Expeditie Experis af?
Expeditie Experis heeft nog geen contact gelegd met het thuisfront, maar de dag is nog niet voorbij, dus we wachten rustig af. De dropbox voor het team zit vol met al jullie gelukswensen en felicitaties voor Jeroen. Hopelijk dat het lezen van al deze berichten niet voor vertraging zorgt. Er is immers nog een flinke route af te leggen.
Terwijl we wachten op een contactmoment met Expeditie Experis laten we nog een keer de route zien die het team gaat afleggen. 100 Jaar nadat Ernest Shackleton deze aflegde. Exact dezelfde route, dus ook de verkeerde afslagen van Shackleton.
Terwijl we wachten op een contactmoment met Expeditie Experis laten we nog een keer de route zien die het team gaat afleggen. 100 Jaar nadat Ernest Shackleton deze aflegde. Exact dezelfde route, dus ook de verkeerde afslagen van Shackleton.
dinsdag 6 december 2011
De Plancius ligt aangemeerd in King Haakon Bay
Te zien op het GPS tracking system is dat de Plancius inmiddels heeft aangelegd in South Georgia. Zo te zien in King Haakon Bay. Hier gaat team Expeditie Experis om 20.00 uur onze tijd (16.00 uur lokale tijd) van boord:
King Haakon Bay bevindt zich aan de westkust van South Georgia Island. Wanneer je per schip aankomt varen zie je een indrukwekkende kust naderen. De bewolkte lucht en grote rotsformaties zorgen voor een spookachtige setting. Het heeft niet een uitnodigende uitstraling, maar naarmate je dichterbij komt zie je de schoonheid van de kust die je landinwaarts terug zult zien.
Bekijk hier het GPS Tracking System van de Plancius.
King Haakon Bay bevindt zich aan de westkust van South Georgia Island. Wanneer je per schip aankomt varen zie je een indrukwekkende kust naderen. De bewolkte lucht en grote rotsformaties zorgen voor een spookachtige setting. Het heeft niet een uitnodigende uitstraling, maar naarmate je dichterbij komt zie je de schoonheid van de kust die je landinwaarts terug zult zien.
Bekijk hier het GPS Tracking System van de Plancius.
maandag 5 december 2011
De gidsen zijn zeeziek, maar ons team is still going strong!
We worden ongeduldig en vervelen ons aan boord van de Plancius. Het is nog 1,5 tot 2 dagen varen en het team doet het meer dan oke. Er is nog maar één gids Alex in levende lijve aanwezig omdat Bernice en Walter in bed liggen vanwege zeeziekte. Inmiddels hebben we twee lezingen mogen aanhoren over de vogels van het Antarctisch gebied en over wat Antarctica is überhaupt is. Voor de biologen is Antarctica het gebied dat wordt gescheiden door een verticale water kolom en niet sec het vaste land. Daarmee is South Georgia een onderdeel van het Antarctisch gebied, ondanks dat het Brits grondgebied is.
Vanmiddag zijn we weer bezig geweest met inpakken en uitzoeken van de verschillende materialen die we moeten meenemen. Tevens hebben we besloten om met z’n drieën één tent te delen om zo de bagage die we moeten meeslepen te verminderen. Hopelijk komen we 6 december in de avond aan in Haakon Bay en zijn er geen grote golven zodat we met de rubberboten aan land gezet kunnen worden.
De opties die we bespreken zijn de volgende ;
- 6 dec einde dag Haakon Bay en direct kamp op slaan
- 7 dec ochtend Haakon Bay en direct de gletsjer op en onze eerste tour maken
- Maar als het weer slecht is, met veel golven, worden we twee – drie dagen later afgezet aan de andere kant, tegenover Haakon Bay
Let’s hope dat het de eerste optie is en i.p.v. de vierde misschien wel zeven dagen op skies op land mogen touren. Inmiddels wordt er een spel gespeeld tussen de expeditie teamleden om de tijd een klein beetje te doden.
Groetjes Peter.
De fotos staan straks op Facebook
Vanmiddag zijn we weer bezig geweest met inpakken en uitzoeken van de verschillende materialen die we moeten meenemen. Tevens hebben we besloten om met z’n drieën één tent te delen om zo de bagage die we moeten meeslepen te verminderen. Hopelijk komen we 6 december in de avond aan in Haakon Bay en zijn er geen grote golven zodat we met de rubberboten aan land gezet kunnen worden.
De opties die we bespreken zijn de volgende ;
- 6 dec einde dag Haakon Bay en direct kamp op slaan
- 7 dec ochtend Haakon Bay en direct de gletsjer op en onze eerste tour maken
- Maar als het weer slecht is, met veel golven, worden we twee – drie dagen later afgezet aan de andere kant, tegenover Haakon Bay
Let’s hope dat het de eerste optie is en i.p.v. de vierde misschien wel zeven dagen op skies op land mogen touren. Inmiddels wordt er een spel gespeeld tussen de expeditie teamleden om de tijd een klein beetje te doden.
Groetjes Peter.
De fotos staan straks op Facebook
zondag 4 december 2011
Team Expeditie Experis in diepe rust
Het is voor het Expeditie Experis team 4 uur vroeger dan hier. Grote kans dat ze nu dus nog in grote rust verkeren. Even wat algemene info dan maar:
Onderweg naar de eilanden van South Georgia kom je door de Antarctic Convergence. Hier botst het koude water uit het zuidpoolgebied met het warmere water van de Atlantische Oceaan, en is de kans op het zien van albatrossen, stormvogels, pijlstormvogels, prions en jagers het grootst. Hier fourageren zij op het plankton dat naar het oppervlakte wordt gestuwd. De temperatuur van het zeewater kan hier in een paar uur zo’n 10 graden kouder worden….
Voor de vogelaars onder ons, hierbij een link naar de vogels die langszij de Plancius kunnen vliegen...
Onderweg naar de eilanden van South Georgia kom je door de Antarctic Convergence. Hier botst het koude water uit het zuidpoolgebied met het warmere water van de Atlantische Oceaan, en is de kans op het zien van albatrossen, stormvogels, pijlstormvogels, prions en jagers het grootst. Hier fourageren zij op het plankton dat naar het oppervlakte wordt gestuwd. De temperatuur van het zeewater kan hier in een paar uur zo’n 10 graden kouder worden….
Voor de vogelaars onder ons, hierbij een link naar de vogels die langszij de Plancius kunnen vliegen...
On board of the Plancius...
Iedereen is relaxed en we hebben net evacuatie training gehad, in de procedure moet iedereen zijn zwemvest om, warme kleding en vervolgens checklist of iedereen er is. Daarna naar het achterdek om vervolgens in te stappen in de life boats. Het is nu 11.30 en op dit moment gaan de eerste lezingen van start, waaronder verhaal van Shackleton, Pinguins kolonies, verschillende type ijsgangen en Bernice vertelt iets over klimaatveranderingen en reizen op de pool.
Niemand is zeeziek, iedereen loopt met een pleister achter zijn of haar oren om dit tegen te gaan, neveneffect zijn droge keel en scherpte bij lezen. Gelukkig duurt het maar een 2 tal dagen en dan zijn deze pleisters ook uit gewerkt.
Het is erg lastig met internet, downloaden van internetsite etc loopt niet helemaal voorspoedig maar bij het schrijven van dit stukje moeten er inmiddels al berichten en foto’s in dropbox zijn gedownload.
Inmiddels kijken we ook waar we aan land gaan, kan zijn dat we niet aan de zuid -, maar de noord zijde van South Georiga aanmeren vanwege zeegang. We nemen waarschijnlijk niet alle sleeën mee om de mindere skiërs te ontlasten en daarom nemen we ook veel mee in rugzakken.
Schoenen worden inmiddels gepast om blaren te voorkomen, slaapzakken en voedsel worden ingepakt en dan moeten ongeveer dinsdag 6 december in de avond aankomen.
We kunnen niet wachten….
Peter
Niemand is zeeziek, iedereen loopt met een pleister achter zijn of haar oren om dit tegen te gaan, neveneffect zijn droge keel en scherpte bij lezen. Gelukkig duurt het maar een 2 tal dagen en dan zijn deze pleisters ook uit gewerkt.
Het is erg lastig met internet, downloaden van internetsite etc loopt niet helemaal voorspoedig maar bij het schrijven van dit stukje moeten er inmiddels al berichten en foto’s in dropbox zijn gedownload.
Inmiddels kijken we ook waar we aan land gaan, kan zijn dat we niet aan de zuid -, maar de noord zijde van South Georiga aanmeren vanwege zeegang. We nemen waarschijnlijk niet alle sleeën mee om de mindere skiërs te ontlasten en daarom nemen we ook veel mee in rugzakken.
Schoenen worden inmiddels gepast om blaren te voorkomen, slaapzakken en voedsel worden ingepakt en dan moeten ongeveer dinsdag 6 december in de avond aankomen.
We kunnen niet wachten….
Peter
Abonneren op:
Posts (Atom)