De koffers zijn ingepakt, het laatste trainingsrondje ingezet. Expeditie Experis is klaar om te vertrekken. Donderdagavond vertrekt het vliegtuig vanaf Schiphol. Het programma ziet er vervolgens zo uit:
1 december: vertrek van Schiphol
2 december: aankomst in Santiago
3 dececember: aankomst op Falklandeilanden, in de avond varen naar South Georgia.
6 december einde dag: aankomst South Georgia
6 - 13 december Shackletons Route over South Georgia
13 – 14 december terugvaren naar de Falkland eilanden
18 december: vertrek vanuit Santiago via richting Schiphol
19 december 18.20 aankomst op Schiphol
Tijdens de expeditie houden wij contact via de satelliet. Alle berichten en foto's die het Basecamp ontvangt, wordt gedeeld via dit blog, facebook en twitter. Houd het dus goed in de gaten!
maandag 28 november 2011
Ook Steef heeft er zin in!
Als ik dit schrijf is het vrijdagmiddag, ben klaar om van het weekend te gaan genieten. Mijn laatste als tamelijk onervaren poolreiziger. Voorlopig mijn laatste met mijn vrouw en zoon die ik 3 weken moet missen zonder contact en enig teken van leven op het moment dat wij South Georgia proberen te trotseren. Hoe zal ik hierop reageren als ik daar zit en misschien wel iemand nodig heb om me uit een dalletje te halen. Niet s’ochtends lekker met mijn zoon bezig zijn, een flesje maken. Nee zorgen dat ik zelf genoeg voedsel binnen krijg.
De weersvooruitzichten zijn ons niet gunstig gezind, ik zie veel sneeuw vanaf eind volgende week. Een gevoel van gezonde angst en nervositeit beginnen steeds meer parten te spelen, ik ben niet meer die koele kikker. Het lijkt zo ver weg maar het is zo dichtbij, gister avond formeel afscheid genomen op Plenair en wat was ik trots daar op dat podium te mogen staan, het gaat nu echt gebeuren, sterker nog over precies 1 week zitten we in Santiago, Chili en gaan we morgen richting de Plancius. Klaar voor de tocht.
Nog 6 dagen, 6 dagen om me voor te bereiden. Ga ik nog trainen of geef ik me lichaam rust….nee ga toch trainen, het reizen en de 3 dagen op de Plancius zouden mijn lichaam genoeg rust moeten geven. Vooruit vanavond maar weer de straat op en die band achter me trekken, zondag nog een keer maandag nog een laatste keer skien en dinsdag voor de laatste keer met de band.
Het weekend gebruiken voor mijn spullen klaar te leggen en in te pakken, nog even wat spullen halen en dan... South Georgia here we come.
Steef Buffoli
De weersvooruitzichten zijn ons niet gunstig gezind, ik zie veel sneeuw vanaf eind volgende week. Een gevoel van gezonde angst en nervositeit beginnen steeds meer parten te spelen, ik ben niet meer die koele kikker. Het lijkt zo ver weg maar het is zo dichtbij, gister avond formeel afscheid genomen op Plenair en wat was ik trots daar op dat podium te mogen staan, het gaat nu echt gebeuren, sterker nog over precies 1 week zitten we in Santiago, Chili en gaan we morgen richting de Plancius. Klaar voor de tocht.
Nog 6 dagen, 6 dagen om me voor te bereiden. Ga ik nog trainen of geef ik me lichaam rust….nee ga toch trainen, het reizen en de 3 dagen op de Plancius zouden mijn lichaam genoeg rust moeten geven. Vooruit vanavond maar weer de straat op en die band achter me trekken, zondag nog een keer maandag nog een laatste keer skien en dinsdag voor de laatste keer met de band.
Het weekend gebruiken voor mijn spullen klaar te leggen en in te pakken, nog even wat spullen halen en dan... South Georgia here we come.
Steef Buffoli
vrijdag 25 november 2011
Team Expeditie Experis alvast uitgezwaaid tijdens netwerkbijeenkomst
Gisteravond vond de Netwerkbijeenkomst van Vitae, Elan en Jefferson Wells plaats in Utrecht. Naast een terugblik op 2011 en een interessant verhaal over onze toekomst als Experis, namen wij ook alvast afscheid van ons Team Expeditie Experis. Zij vertrekken volgende week (1 december) vanaf Schiphol voor hun trip naar South Georgia.
Onder luid gejuich en met de muziek van Eye of the Tiger werden onze helden uitgezwaaid. Echt een team om trots op te zijn!
Onder luid gejuich en met de muziek van Eye of the Tiger werden onze helden uitgezwaaid. Echt een team om trots op te zijn!
donderdag 24 november 2011
Renate Bouwman is er ook (bijna) klaar voor!
Afgelopen donderdag was het Certification Day voor Vitae. Een volgende stap in het veranderingsproces richting Experis dat steeds dichterbij komt.
Dat geldt natuurlijk ook voor onze ExpeditieExperis! Zondag deed ik een laatste zware looptraining en deze week doe ik nog eens training voor de laatste keer. Nou ja, laatste keer voordat we naar South Georgia gaan natuurlijk. Het besef dat het vertrek echt dichtbij is, komt nu wel binnen. Ineens heb ik stress; nog niets gepakt, geen medicijnen ingekocht, Sinterklaas inkopen nog niet gedaan enzovoort. En hoe ga ik mijn werk afronden en overdragen? Voor ik wegga wil ik nog een aantal klanten hebben gesproken, wil ik een GO op de uitstaande offertes en doe ik nog een teamleidersdag over Talent bij Rivas Zorggroep. Deze laatste 1,5 week zal dus goed gevuld zijn en daarmee natuurlijk alleen maar sneller voorbij zijn….ARGHHH.
Echter, de topprestatie die wij gaan leveren op Antarctica moeten de collega’s de komende tijd ook gaan leveren in het dagelijkse werk. Daar ben ik mij zeker van bewust; we hebben hetzelfde belang en vechten allemaal voor een succesvol Vitae/Experis. Dus wil ik namens het hele expeditie team alle collega’s bij Vitae veel succes en doorzettingsvermogen wensen in de komende 3 weken. Hopelijk wensen jullie ons hetzelfde toe; we kunnen het heel goed gebruiken!
Dat geldt natuurlijk ook voor onze ExpeditieExperis! Zondag deed ik een laatste zware looptraining en deze week doe ik nog eens training voor de laatste keer. Nou ja, laatste keer voordat we naar South Georgia gaan natuurlijk. Het besef dat het vertrek echt dichtbij is, komt nu wel binnen. Ineens heb ik stress; nog niets gepakt, geen medicijnen ingekocht, Sinterklaas inkopen nog niet gedaan enzovoort. En hoe ga ik mijn werk afronden en overdragen? Voor ik wegga wil ik nog een aantal klanten hebben gesproken, wil ik een GO op de uitstaande offertes en doe ik nog een teamleidersdag over Talent bij Rivas Zorggroep. Deze laatste 1,5 week zal dus goed gevuld zijn en daarmee natuurlijk alleen maar sneller voorbij zijn….ARGHHH.
Echter, de topprestatie die wij gaan leveren op Antarctica moeten de collega’s de komende tijd ook gaan leveren in het dagelijkse werk. Daar ben ik mij zeker van bewust; we hebben hetzelfde belang en vechten allemaal voor een succesvol Vitae/Experis. Dus wil ik namens het hele expeditie team alle collega’s bij Vitae veel succes en doorzettingsvermogen wensen in de komende 3 weken. Hopelijk wensen jullie ons hetzelfde toe; we kunnen het heel goed gebruiken!
dinsdag 22 november 2011
Ruud van Wijk: Expeditie Experis is van ons allemaal!
Ondertussen zijn er al 21 inspirerende verhalen geweest van de teamleden met zeer uiteenlopende verhalen, over de lessen van Shakleton, de training op de boot De Plancius en op de Dachstein Gletsjer, wetenswaardigheden over het eiland South Georgia, de teamspirit van het huidige team en de basecamp-ers en nog meer verhalen, die elkaar fantastisch aanvullen in de informatie over de gehele expeditie. Ook hieruit blijkt dat de expeditie leden, ook op dit vlak, als een team zijn gaan opereren.
Er valt dus niet heel erg veel nieuws te beleven, want ook de verschillende media onderdelen zijn er al genoeg geweest (een greep uit de publicaties):
- Noord Hollands dagblad – link
- Moerdijkse bode - link
- Omroep Brabant - link (radio en tv)
- Noord Hollands dagblad II - link
- TV Noord Holland - link
- BNR radio - link
- Omroep Gelderland
- Brabants Dagblad - link
- Telegraaf
En er zullen er nog meer aankomen, daar ben ik van overtuigd!
Dus wat resteert op dit moment is hoe de expeditie leden het zelf nu ervaren, en wat zij meemaken. Om een voorbeeld te noemen. Ik loop in de polder met de band achter mij aan te trainen. Het is een beetje schemerig en er komt een auto aanrijden. Echt een iets te gepimpte auto, met twee mannen erin met te veel kettingen en gouden horloge met een sterk accent. Ze stoppen naast mij en vertellen dat ze het net met elkaar erover hadden dat er een zot door de polder liep met een band achter zich aan trekkend. Na even gebabbeld te hebben vinden ze het gaaf en erg leuk dat ik op zo’n bijzondere expeditie ga. Ze wensen me veel succes met de verdere trainingen.
Daarnaast is er vanuit mijn directe omgeving veel aandacht voor de expeditie. Mensen gaan actief zoeken naar web-cams op het eiland (cam1 en cam2), weersverwachtingen en allerlei filmpjes van South Georgia. Met enige regelmaat wordt er een update gevraagd van de laatste nieuwtjes en veranderingen. Dit is allemaal erg interessant en leuk, maar veel tijd is er niet voor want er moet nog steeds gewerkt worden, privé willen de kinderen en de partner ook af en toe wat aandacht en er moet vooral getraind worden.
Ik verwacht dat ook veel collega’s ons volgen of anders gaan volgen op de website, blogspot, facebook en twitter, want de expeditie is van ons allemaal!!! Deel natuurlijk alle info en sites aan iedereen, hoe meer volgers hoe meer raakvlakken in mogelijke gesprekken bij klanten.
Er valt dus niet heel erg veel nieuws te beleven, want ook de verschillende media onderdelen zijn er al genoeg geweest (een greep uit de publicaties):
- Noord Hollands dagblad – link
- Moerdijkse bode - link
- Omroep Brabant - link (radio en tv)
- Noord Hollands dagblad II - link
- TV Noord Holland - link
- BNR radio - link
- Omroep Gelderland
- Brabants Dagblad - link
- Telegraaf
En er zullen er nog meer aankomen, daar ben ik van overtuigd!
Dus wat resteert op dit moment is hoe de expeditie leden het zelf nu ervaren, en wat zij meemaken. Om een voorbeeld te noemen. Ik loop in de polder met de band achter mij aan te trainen. Het is een beetje schemerig en er komt een auto aanrijden. Echt een iets te gepimpte auto, met twee mannen erin met te veel kettingen en gouden horloge met een sterk accent. Ze stoppen naast mij en vertellen dat ze het net met elkaar erover hadden dat er een zot door de polder liep met een band achter zich aan trekkend. Na even gebabbeld te hebben vinden ze het gaaf en erg leuk dat ik op zo’n bijzondere expeditie ga. Ze wensen me veel succes met de verdere trainingen.
Daarnaast is er vanuit mijn directe omgeving veel aandacht voor de expeditie. Mensen gaan actief zoeken naar web-cams op het eiland (cam1 en cam2), weersverwachtingen en allerlei filmpjes van South Georgia. Met enige regelmaat wordt er een update gevraagd van de laatste nieuwtjes en veranderingen. Dit is allemaal erg interessant en leuk, maar veel tijd is er niet voor want er moet nog steeds gewerkt worden, privé willen de kinderen en de partner ook af en toe wat aandacht en er moet vooral getraind worden.
Ik verwacht dat ook veel collega’s ons volgen of anders gaan volgen op de website, blogspot, facebook en twitter, want de expeditie is van ons allemaal!!! Deel natuurlijk alle info en sites aan iedereen, hoe meer volgers hoe meer raakvlakken in mogelijke gesprekken bij klanten.
maandag 21 november 2011
Niels Luyt is er klaar voor!
Inmiddels zeker van een definitieve plaats in het Expeditie Experis Team maak ik mij op voor nog 2 weken trainen (met band)
Zoals als eerder verteld door Joyce en Sven heb ik inderdaad een hachelijk avontuur achter de rug als wapensmokkelaar op Schiphol.
Ik kan in ieder geval wel zeggen dat ik de enige ben in de hele wereld die aan een 4-tal douaniers de werking en trainingsmogelijkheden van een autoband, gevuld met stenen aan een stuk touw live heb mogen voordoen op het vliegveld in Amsterdam.
Dit kan niemand mij meer afnemen. Ik weet in ieder geval zeker dat dit een mooi verjaardagsverhaal is geworden bij de 4 douaniers.
Terug naar de training, inmiddels loop ik 3 a 4 maal per week berg(je) op en berg(je) af in Castricum. Samen met Jeroen Beentjes en Marc Kraijenhaide om 07.00 uur in het donker (vandaar ook met meerdere) gaan we al bandslepend de berg op en het strand op. Koen van Zelst is ook 1 keer meegeweest als niet expeditielid omdat hij ook wilde ervaren hoe de trainingen verlopen. Hij heeft 3 dagen spierpijn gehad en kwam puffend aan bij de auto! Ook dat is de Expeditie. Afzien tot op het bot. De Duinen in Castricim zijn ook al een stukje opgeschoven richting Egmond. Pff wat is dit zwaar zeg! Ik weet wel dat mijn beenspieren nog niet zo sterk zijn geweest en dat ik het stiekem heerlijk vind om zo te trainen en helemaal zeiknat thuis onder de douche te gaan.
Door de uitzending van Peter en Bernice merk ik dat er steeds meer mensen in mijn omgeving ook met deze trip bezig zijn. Er zijn steeds meer volgers op de site: www.expeditieexperis.nl en ik krijg steeds meer leuke reacties over de trip. Hij komt nu wel erg dichtbij. Nu dit het geval is moet ik eerlijk bekennen dat ik een beetje nerveus begin te raken. Ik ben niet bij Sinterklaasavond en krijg dan geen cadeautjes zeggen Lois en Kick. Ik vind deze reis al een groot kado en ik hoef niet meer (dit jaar dan) Jammer dat ik er niet bij ben bij het afzwemmen van Kick wat we afgelopen zaterdag hebben gehoord maar ja ik heb in mijn motivatie aangegeven dat ik er alles voor zou doen om deze reis mee te mogen maken dus dat betekend dan ook dat ik een aantal gebeurtenissen niet mee kan maken.
Ik kan wel zeggen dat ik nu wel volledig klaar voor ben. Alleen nog de benodigde blarenpleisters en second skin voor de blaren op de schenen, een potje talkpoeder voor de zweetvoeten en van de sint en zijn pieten heb ik een potje vaseline in mijn schoen gehad voor op mijn gezicht en lippen om de ijzige wind geen invloed op mijn jonge huidje te kunnen laten uitoefenen.
Ja ik met volle overtuiging zeggen :" Ik ben er klaar voor!"
Gegroet de Expeditiepiet
Zoals als eerder verteld door Joyce en Sven heb ik inderdaad een hachelijk avontuur achter de rug als wapensmokkelaar op Schiphol.
Ik kan in ieder geval wel zeggen dat ik de enige ben in de hele wereld die aan een 4-tal douaniers de werking en trainingsmogelijkheden van een autoband, gevuld met stenen aan een stuk touw live heb mogen voordoen op het vliegveld in Amsterdam.
Dit kan niemand mij meer afnemen. Ik weet in ieder geval zeker dat dit een mooi verjaardagsverhaal is geworden bij de 4 douaniers.
Terug naar de training, inmiddels loop ik 3 a 4 maal per week berg(je) op en berg(je) af in Castricum. Samen met Jeroen Beentjes en Marc Kraijenhaide om 07.00 uur in het donker (vandaar ook met meerdere) gaan we al bandslepend de berg op en het strand op. Koen van Zelst is ook 1 keer meegeweest als niet expeditielid omdat hij ook wilde ervaren hoe de trainingen verlopen. Hij heeft 3 dagen spierpijn gehad en kwam puffend aan bij de auto! Ook dat is de Expeditie. Afzien tot op het bot. De Duinen in Castricim zijn ook al een stukje opgeschoven richting Egmond. Pff wat is dit zwaar zeg! Ik weet wel dat mijn beenspieren nog niet zo sterk zijn geweest en dat ik het stiekem heerlijk vind om zo te trainen en helemaal zeiknat thuis onder de douche te gaan.
Door de uitzending van Peter en Bernice merk ik dat er steeds meer mensen in mijn omgeving ook met deze trip bezig zijn. Er zijn steeds meer volgers op de site: www.expeditieexperis.nl en ik krijg steeds meer leuke reacties over de trip. Hij komt nu wel erg dichtbij. Nu dit het geval is moet ik eerlijk bekennen dat ik een beetje nerveus begin te raken. Ik ben niet bij Sinterklaasavond en krijg dan geen cadeautjes zeggen Lois en Kick. Ik vind deze reis al een groot kado en ik hoef niet meer (dit jaar dan) Jammer dat ik er niet bij ben bij het afzwemmen van Kick wat we afgelopen zaterdag hebben gehoord maar ja ik heb in mijn motivatie aangegeven dat ik er alles voor zou doen om deze reis mee te mogen maken dus dat betekend dan ook dat ik een aantal gebeurtenissen niet mee kan maken.
Ik kan wel zeggen dat ik nu wel volledig klaar voor ben. Alleen nog de benodigde blarenpleisters en second skin voor de blaren op de schenen, een potje talkpoeder voor de zweetvoeten en van de sint en zijn pieten heb ik een potje vaseline in mijn schoen gehad voor op mijn gezicht en lippen om de ijzige wind geen invloed op mijn jonge huidje te kunnen laten uitoefenen.
Ja ik met volle overtuiging zeggen :" Ik ben er klaar voor!"
Gegroet de Expeditiepiet
vrijdag 18 november 2011
Martijn Sickenga: Een Nieuwe Professional naar South Georgia
In mijn bijdrage voor de expeditie naar South Georgia wil ik de verbinding leggen tussen de lessen van Shackleton en Mijnwerkwoorden. De lessen van Shackleton gaan over het creëren van een succesvol team. Voorbeelden van deze lessen zijn : - Verzamel alleen de beste mensen om je heen, - creëer vriendschap, en - obstakels overkomen om doel te bereiken. Mijnwerkwoorden gaan over mijn bijdrage aan he succesvol en veilig thuiskomen van onze Expeditie naar South Georgia.
Ik heb de afgelopen maanden intensief toegeleefd naar de expeditie. Door het heft in eigen handen te nemen en deze uitdaging aan te gaan. Iedere morgen op de home trainer, ski lessen gevolgd, gelezen over Shackleton, presentaties gegeven op de Clusters en de Shackletons Way 2.0 onder de aandacht bij klanten gebracht.
En nu is het bijna zover! De spanning stijgt, de laatste boodschappen worden gedaan, mijn wil om er een succes van te maken is voelbaar. Vertaald naar Mijnwerkwoorden ziet dat er als volgt uit:
Zijn
Ik ben gedreven om van deze reis een succes te maken. Omdat ik geloof in de ‘metafoor’ van de expeditie; voor de veranderingen waar Vitae voor staat in het bijzonder en de veranderingen rond werk in het algemeen. Daar wil ik met mijn ervaring en kennis een bijdrage aan leveren, zowel binnen Vitae als daar buiten, middels Vitae Perspectief. Ik ben een doener en wil graag op grond van eigen ervaringen anderen inspireren. Een podium is voor mij dan ook belangrijk. Ik kan er mijn dienstbaarheid een plaats geven en mijn visie uitdragen. Het creëren van een beweging, dat is wat mij inspireert en daar kan ik op South Georgia volop mee aan de slag.
Zoeken
De invulling van het werkwoord zoeken gaat voor mij tijdens de expeditie dan ook langs twee dilemma’s. Namelijk:
Dienstbaar Leiderschap. De balans tussen dienstbaar zijn en leiderschap tonen is een zoektocht in mijn leven. Anderen helpen wil wel eens leiden tot mijn onzichtbaarheid. Of lukt het mij om een dienstbaar leider te zijn door anderen te inspireren en focus te hebben op de toekomst en niet op kleinigheden?
Willen kunnen. Ik wil van nature veel, optimist en dromer die ik ben. Maar kan ik het ook? Die onzekerheid is er natuurlijk. Fysiek en mentaal zal er veel worden gevraagd tijdens de expeditie. Daarbij vertrouw ik op mijn doorzettingsvermogen, levenservaring en mijn teamgenoten.
Bouwen
Mijn bijdrage aan het succesvol en veilig thuiskomen zal vooral bestaan uit het creëren van een cultuur waarin sprake is van oprechte interesse in elkaar, de ander helpen door ’s morgens vroeg thee te zetten en voorop te gaan in een sneeuwstorm. Ik wil bouwen aan het delen en bewaken van belangrijke waarden (zoals de lessen van Shackleton)!
Geven
Respect voor de natuur zal er zijn. Bijvoorbeeld door niets achter te laten. En vooral veel ervaringen mee te nemen. Mijn persoonlijke ervaringen vertaald naar Mijnwerkwoorden, om die als basis te laten zijn van mijn eigen ontwikkeling en om daarmee een rol te hebben in de transitie van Vitae naar Experis en de veranderingen binnen bedrijven en instellingen middels Vitae Perspectief. Dat is wat ik na wil laten.
Ik zal jullie bij thuiskomst laten weten wat de expeditie met Mijnwerkwoorden heeft gedaan. Het is bijzonder om dat te mogen doen!
Martijn Sickenga
Ik heb de afgelopen maanden intensief toegeleefd naar de expeditie. Door het heft in eigen handen te nemen en deze uitdaging aan te gaan. Iedere morgen op de home trainer, ski lessen gevolgd, gelezen over Shackleton, presentaties gegeven op de Clusters en de Shackletons Way 2.0 onder de aandacht bij klanten gebracht.
En nu is het bijna zover! De spanning stijgt, de laatste boodschappen worden gedaan, mijn wil om er een succes van te maken is voelbaar. Vertaald naar Mijnwerkwoorden ziet dat er als volgt uit:
Zijn
Ik ben gedreven om van deze reis een succes te maken. Omdat ik geloof in de ‘metafoor’ van de expeditie; voor de veranderingen waar Vitae voor staat in het bijzonder en de veranderingen rond werk in het algemeen. Daar wil ik met mijn ervaring en kennis een bijdrage aan leveren, zowel binnen Vitae als daar buiten, middels Vitae Perspectief. Ik ben een doener en wil graag op grond van eigen ervaringen anderen inspireren. Een podium is voor mij dan ook belangrijk. Ik kan er mijn dienstbaarheid een plaats geven en mijn visie uitdragen. Het creëren van een beweging, dat is wat mij inspireert en daar kan ik op South Georgia volop mee aan de slag.
Zoeken
De invulling van het werkwoord zoeken gaat voor mij tijdens de expeditie dan ook langs twee dilemma’s. Namelijk:
Dienstbaar Leiderschap. De balans tussen dienstbaar zijn en leiderschap tonen is een zoektocht in mijn leven. Anderen helpen wil wel eens leiden tot mijn onzichtbaarheid. Of lukt het mij om een dienstbaar leider te zijn door anderen te inspireren en focus te hebben op de toekomst en niet op kleinigheden?
Willen kunnen. Ik wil van nature veel, optimist en dromer die ik ben. Maar kan ik het ook? Die onzekerheid is er natuurlijk. Fysiek en mentaal zal er veel worden gevraagd tijdens de expeditie. Daarbij vertrouw ik op mijn doorzettingsvermogen, levenservaring en mijn teamgenoten.
Bouwen
Mijn bijdrage aan het succesvol en veilig thuiskomen zal vooral bestaan uit het creëren van een cultuur waarin sprake is van oprechte interesse in elkaar, de ander helpen door ’s morgens vroeg thee te zetten en voorop te gaan in een sneeuwstorm. Ik wil bouwen aan het delen en bewaken van belangrijke waarden (zoals de lessen van Shackleton)!
Geven
Respect voor de natuur zal er zijn. Bijvoorbeeld door niets achter te laten. En vooral veel ervaringen mee te nemen. Mijn persoonlijke ervaringen vertaald naar Mijnwerkwoorden, om die als basis te laten zijn van mijn eigen ontwikkeling en om daarmee een rol te hebben in de transitie van Vitae naar Experis en de veranderingen binnen bedrijven en instellingen middels Vitae Perspectief. Dat is wat ik na wil laten.
Ik zal jullie bij thuiskomst laten weten wat de expeditie met Mijnwerkwoorden heeft gedaan. Het is bijzonder om dat te mogen doen!
Martijn Sickenga
donderdag 17 november 2011
Serge Moesman neemt ons mee naar South Georgia
South Georgia... onbewoond eiland in de Atlantische oceaan
Nog twee volle weken en dan is het zover, vertrek naar South Georgia, alle teamleden in voorbereiding. En om je heen wordt er wel mee geleefd, meer dan eens per dag vraagt iemand me of ik er klaar voor ben of hoe het er voor staat. Prachtig en uiteraard leuk om te vertellen over iets ongelofelijk zwaars, maar zeker ongelofelijk moois wat we mogen gaan doen !!
Omdat ik het deze keer lastig vond iets te verzinnen om te schrijven over de expeditie, er zijn me inmiddels per slot van rekening al 15 mensen voor gegaan, dacht ik, laat ik eens op google kijken naar wat inspiratie over South Georgia.
En ik werd eigenlijk getroffen door de volgende wellicht schijnbare tegenstelling:
South Georgia is een van de meest afgelegen plekken op aarde, meer dan duizend kilometer verwijderd van het dichtbij zijnde vaste land. Voor mensen is het alles behalve een fijne plek om te wonen gezien het klimaat en de onherbergzaamheid. Toen dacht ik er aan, hoe schitterend de ongerepte natuur moet zijn en wat een ongelofelijke rust er daar moet heersen. Langzaam aan begon ik weg te dromen en voerden mijn gedachten me als in vogelvlucht mee over een onbewoond eiland, te midden van een woeste zee……..de wind waaide, een zwak zonnetje tussen de bewolking door en van uit de lucht kijk ik naar beneden en ontwaar op de grond iets wat lijkt op een knopentouw. Wat ik zie is een lange sliert stipjes, fel van kleur en met een regelmatige interval. Ze vormen geen rechte lijn, maar lijken gedrapeerd over het landschap in een soort slinger achter elkaar te staan. Als ik langzaam dichterbij kom, zie ik dat het hier gaat om mijzelf en mijn teamleden, met elkaar verbonden door een lang touw, dat bescherming moet bieden als er iemand door sneeuw of ijs zakt. Langzaam bewegen we ons voort in de richting van ons doel en ik zie mezelf rustig voort bewegen en om me heen kijken. Genietend van het uitzicht en van de wind...
Dan op eens hoor ik een loeiharde kreet: skriiieeeek… een snerpend geluid wat nog het meest lijkt op wat een kip denk ik zou maken, als je haar zou fijnknijpen... Vervolgens volgen er meer kreten en al snel bevinden we ons in een kakafonie van herrie en bekruipt ons tot overmaat van ramp een geweldige stank. Als ik naar links kijk ontwaar ik de oorsprong van deze herrie en lucht:
Er wonen op het kleine eiland South Georgia namelijk:
• Ruim 10 miljoen zeevogels, grotendeels pinguins
• Meer dan 2 miljoen zeehonden
• Er zijn ieder jaar ongeveer 3 miljoen zeeolifanten
• En nog eens ruim 250.000 albatrossen
Tot zover “het genieten van de rust”.
Is het niet bizar dat op een van de meest afgelegen plaatsen op aarde het tevens een van de meest vruchtbare en dichtbevolkte gebieden gebieden kan zijn voor de flora van onze wereld ??
Ik begon dit verhaal over een schijnbare tegenstelling, maar toen ik er over na ging denken vond ik het steeds logischer worden. Op South Georgia (en andere plekken op de wereld) waar de mens niet is, tiert de flora en fauna als nooit te voren. “Sad but True”. Ik realiseerde me ook dat deze gebieden in aantal en ruimte steeds minder worden en dat komt door ons allen...
Hier moeten we wat mee en dat begint bij jezelf.
De oproep die ik aan een ieder dan ook wil doen, is hier in ieder geval eens over na te denken en te kijken wat jouw bijdrage kan zijn aan het milieu en klimaatsverandering op aarde…… Volledig in lijn met "nieuw professionalschap” zou ik zo denken. Of misschien een mooie voor in je koersplan van volgend jaar voor onder het kopje: “Zoeken"
Greets en tot de 24e,
Serge
Nog twee volle weken en dan is het zover, vertrek naar South Georgia, alle teamleden in voorbereiding. En om je heen wordt er wel mee geleefd, meer dan eens per dag vraagt iemand me of ik er klaar voor ben of hoe het er voor staat. Prachtig en uiteraard leuk om te vertellen over iets ongelofelijk zwaars, maar zeker ongelofelijk moois wat we mogen gaan doen !!
Omdat ik het deze keer lastig vond iets te verzinnen om te schrijven over de expeditie, er zijn me inmiddels per slot van rekening al 15 mensen voor gegaan, dacht ik, laat ik eens op google kijken naar wat inspiratie over South Georgia.
En ik werd eigenlijk getroffen door de volgende wellicht schijnbare tegenstelling:
South Georgia is een van de meest afgelegen plekken op aarde, meer dan duizend kilometer verwijderd van het dichtbij zijnde vaste land. Voor mensen is het alles behalve een fijne plek om te wonen gezien het klimaat en de onherbergzaamheid. Toen dacht ik er aan, hoe schitterend de ongerepte natuur moet zijn en wat een ongelofelijke rust er daar moet heersen. Langzaam aan begon ik weg te dromen en voerden mijn gedachten me als in vogelvlucht mee over een onbewoond eiland, te midden van een woeste zee……..de wind waaide, een zwak zonnetje tussen de bewolking door en van uit de lucht kijk ik naar beneden en ontwaar op de grond iets wat lijkt op een knopentouw. Wat ik zie is een lange sliert stipjes, fel van kleur en met een regelmatige interval. Ze vormen geen rechte lijn, maar lijken gedrapeerd over het landschap in een soort slinger achter elkaar te staan. Als ik langzaam dichterbij kom, zie ik dat het hier gaat om mijzelf en mijn teamleden, met elkaar verbonden door een lang touw, dat bescherming moet bieden als er iemand door sneeuw of ijs zakt. Langzaam bewegen we ons voort in de richting van ons doel en ik zie mezelf rustig voort bewegen en om me heen kijken. Genietend van het uitzicht en van de wind...
Dan op eens hoor ik een loeiharde kreet: skriiieeeek… een snerpend geluid wat nog het meest lijkt op wat een kip denk ik zou maken, als je haar zou fijnknijpen... Vervolgens volgen er meer kreten en al snel bevinden we ons in een kakafonie van herrie en bekruipt ons tot overmaat van ramp een geweldige stank. Als ik naar links kijk ontwaar ik de oorsprong van deze herrie en lucht:
Er wonen op het kleine eiland South Georgia namelijk:
• Ruim 10 miljoen zeevogels, grotendeels pinguins
• Meer dan 2 miljoen zeehonden
• Er zijn ieder jaar ongeveer 3 miljoen zeeolifanten
• En nog eens ruim 250.000 albatrossen
Tot zover “het genieten van de rust”.
Is het niet bizar dat op een van de meest afgelegen plaatsen op aarde het tevens een van de meest vruchtbare en dichtbevolkte gebieden gebieden kan zijn voor de flora van onze wereld ??
Ik begon dit verhaal over een schijnbare tegenstelling, maar toen ik er over na ging denken vond ik het steeds logischer worden. Op South Georgia (en andere plekken op de wereld) waar de mens niet is, tiert de flora en fauna als nooit te voren. “Sad but True”. Ik realiseerde me ook dat deze gebieden in aantal en ruimte steeds minder worden en dat komt door ons allen...
Hier moeten we wat mee en dat begint bij jezelf.
De oproep die ik aan een ieder dan ook wil doen, is hier in ieder geval eens over na te denken en te kijken wat jouw bijdrage kan zijn aan het milieu en klimaatsverandering op aarde…… Volledig in lijn met "nieuw professionalschap” zou ik zo denken. Of misschien een mooie voor in je koersplan van volgend jaar voor onder het kopje: “Zoeken"
Greets en tot de 24e,
Serge
woensdag 16 november 2011
Marc Kraijenhaide:
Sinds mijn vorige verhaal is er een hoop veranderd, het vorige verhaal stopte bij het voorbereiden voor het trainingsweekend in Dachstein. Mijn verwachting voor dat weekend was vooral dat het een supergaaf weekend moest gaan worden. Lekker het hele weekend buiten in de bergen, stukje skiën en vooral benieuwd hoe het de teamleden straks zal vergaan in South Georgia.
Bij het eerste trainingsweekend was mij duidelijk geworden dat iedereen zo enorm fanatiek is dat het mij uitgesloten leek om nog mee te kunnen gaan. Natuurlijk moet je beschikbaar zijn voor-het-geval-dat… dus wel de conditie in orde houden, maar op een lekker rustige manier.
En dan het trainingsweekend; vrijdagochtend vroeg op Schiphol, ondanks dat wel allemaal Vitae’ers zijn was iedereen op tijd. Vervolgens op weg naar Dachstein, na het nodige wachten, vliegen en de busreis aangekomen in Dachstein. Spullen regelen en ’s avonds op tijd naar bed, want het wordt een druk weekend!
Zaterdagochtend; iedereen op tijd klaar voor actie, niet op tijd zou namelijk inhouden dat je gewoon kon gaan wandelen in het bos. Met de gondel omhoog, eindelijk nu gaat het echt beginnen. Op de gletsjer aangekomen eerst de gewone piste om weer te wennen aan de sneeuw en de ski’s. Daarna het echte werk, vellen onder de ski’s en naar boven lopen. Ik kan niet anders zeggen, zwaar! En dan te bedenken dat de expeditieleden dat 6 dagen lang moeten doen! Uiteindelijk nog een stuk berg beklommen en uiteraard genoten van het uitzicht. Hierna volgden diverse instructies over het opzetten van de tent en misschien wel het belangrijkste veiligheidsinstrument: gebruik maken van de lawinepiepers, om iemand die onder de sneeuw ligt te kunnen vinden. ’s Avonds moe, pijn (blaren) op de schenen en kuiten, maar voldaan terug in het hotel waar nog extra uitleg kwam over het gevaar van lawines. En als afsluiter had Walter nog een verrassing; morgen gaan we allemaal in een gletsjerspleet springen. ???????
Zondagochtend; ondanks het ingaan van de wintertijd extra vroeg klaarstaan om de ochtend volledig te kunnen benutten, weer lopen met de vellen onder de ski’s. Pijnlijk met al die blaren, maar goed het is maar voor een ochtendje… De gletsjer weer op en richting twee enorme gaten in het sneeuwdek. Daar aangekomen begon het ‘echte’ stukje teambuilding, aan elkaar verbonden worden middels een touw. De voorste moet vertrouwen in het team hebben en bijna zonder erbij na te denken de gletsjerspleet inspringen. Inmiddels hadden we al zo veel vertrouwen opgebouwd met elkaar en doe je dat gewoon!
Als je daar beneden dan hangt, zie je zoveel moois om je heen en wordt je stil…. Totdat je ineens je teamgenoten hoort roepen om je weer omhoog te halen en wat een heerlijk gevoel als je weer boven bent! Maar dan kom je tot het besef dat je iets vergeten bent… FOTO’s maken, dan maar nog een keer springen! Haha, het begint naast spannend nu ook leuk te worden!
Iedereen nog vol van adrenaline weer de ski’s onder de voeten geklikt en weer verder gelopen, voor het laatste stukje voor vandaag in de sneeuw. Op de stijgijzers de berg verder oplopen, hoe gebruik je ze nu eigenlijk en hoe loopt dat nu?
Uiteindelijk komt er dan aan al dat moois een eind, de gondel weer terug en de spullen weer inleveren. De bus stond al te wachten om ons weer terug te brengen naar het vliegveld. Terug in de bus foto’s gekeken van het weekend en napraten over het TOP weekend! Maar nog steeds met in mijn achterhoofd, dit was leuk maar hier blijft het bij. Dit was in ieder geval een super ervaring en mijn volgende wintersport zal geen normale wintersport zijn, ik wil mèèr van dit!
Dinsdagmiddag 1 november: een mail van Peter, afgelopen weekend heeft een teamlid zich teruggetrokken (Stephanie, zeker een lastige beslissing, maar respect!). Daarnaast hebben nu ook de gidsen een indruk van het team gekregen en kijken vooral naar vaardigheden, doorzettingsvermogen, teamgevoel en vooral de veiligheid van de groep. Daaruit is een beslissing gekomen….
Ik zit niet meer in de reserveploeg, maar in het team van 13 man!
Echter er kunnen er maar 12 mee, dus nog geen 100% duidelijkheid. Vervelend, maar het enige wat ik hieraan kan doen is ERVOOR GAAN! Zo’n kans krijg je niet nog een keer, aanpakken dus!
Daarnaast rot voor de afvallers om na zo'n weekend dat te moeten horen, iedereen heeft zich zo ingezet voor deze expeditie dat het zwaar moet zijn om te horen dat je bent afgevallen!
Voor mij betekent dit extra trainen (fietsen, hardlopen, sportschool, schaatsen en bandje slepen) en vooral kijken hoe ik Vitae perspectief Shackleton 2.0 bij bedrijven kan verkopen. Gelijk maar collega’s vragen voor tips, met Sven een presentatie over Shackleton geven aan amsterdam 1 en 2 en vervolgens nog een presentatie bij de ondersteuning in Diemen met Peter.
Maandag 14 november: een mail van Hans, in het kort; hij trekt zich terug uit de expeditie.
Verbaasd lees ik verder, en het begint tot me door te dringen… IK GA NU ECHT OP EXPEDITIE! Blij, trots, maar tegelijk ook een dubbel gevoel… mede door Hans zijn beslissing ga ik nu zeker mee. Heeft Hans dan nu na Stephanie de leiderschapslessen van Shackleton zich eigen gemaakt??? Hans, wij gaan je verwachting zeker waarmaken en gaan de expeditie tot een succes maken!
De aankomende 2 weken nog lekker (’t is bijna verslavend) trainen en voorbereiden voor South Georgia!
Ik heb er zin in!
dinsdag 15 november 2011
BREAKING NEWS: Definitief Expeditie Experis Team bekend!
Vandaag is bekend geworden dat Hans Tonjann zich terugtrekt uit Expeditie Experis. De rest van het team ontving zijn bericht via de mail:
Lieve Expeditie vrienden!
Het definitieve Expeditie team is bekend!
Na rijp beraad en na heen en weer geslingerd te zijn tussen ratio en emotie heb ik besloten mij terug te trekken uit het Expeditie Team en dus niet mee te gaan naar South Georgia. Dat lijkt me uiteindelijk de beste afweging voor Vitae/Experis.
Ik heb enorm genoten van de voorbereidingen met als highlight het trainingsweekend in Dachstein. Als team zijn wij gegroeid en hebben wij een aantal leiderschapslessen van Shackleton beleefd. De meest aansprekende leiderschapslessen voor mij zijn:
- verzamel de beste mensen om je heen
- toon effectief leiderschap in crisis
- overwin obstakels ten einde je doel te bereiken.
Ik zal niet snel vergeten dat wij met elkaar angsten hebben overwonnen. Het gletsjerspleet springen is hiervan een mooi voorbeeld. De gezamenlijkheid die hiervan uitging was geweldig en heeft het teamgevoel meer dan vergroot. Ik heb fantastische momenten met velen van jullie beleefd en zoals afgesproken “what happened in Dachstein will stay in Dachstein…….”
Ik ben trots op jullie als team en zal jullie op de voet blijven volgen als meest fanatieke basecamper (a.s. woensdag heb ik een interview met de Telegraaf)
Van jullie verwacht ik dat allen deze prachtige ervaring groots en veel zullen delen met ons netwerk door het inzetten van de route Vitae Perspectief.
Heel veel succes in South Georgia.
Hans
Lieve Expeditie vrienden!
Het definitieve Expeditie team is bekend!
Na rijp beraad en na heen en weer geslingerd te zijn tussen ratio en emotie heb ik besloten mij terug te trekken uit het Expeditie Team en dus niet mee te gaan naar South Georgia. Dat lijkt me uiteindelijk de beste afweging voor Vitae/Experis.
Ik heb enorm genoten van de voorbereidingen met als highlight het trainingsweekend in Dachstein. Als team zijn wij gegroeid en hebben wij een aantal leiderschapslessen van Shackleton beleefd. De meest aansprekende leiderschapslessen voor mij zijn:
- verzamel de beste mensen om je heen
- toon effectief leiderschap in crisis
- overwin obstakels ten einde je doel te bereiken.
Ik zal niet snel vergeten dat wij met elkaar angsten hebben overwonnen. Het gletsjerspleet springen is hiervan een mooi voorbeeld. De gezamenlijkheid die hiervan uitging was geweldig en heeft het teamgevoel meer dan vergroot. Ik heb fantastische momenten met velen van jullie beleefd en zoals afgesproken “what happened in Dachstein will stay in Dachstein…….”
Ik ben trots op jullie als team en zal jullie op de voet blijven volgen als meest fanatieke basecamper (a.s. woensdag heb ik een interview met de Telegraaf)
Van jullie verwacht ik dat allen deze prachtige ervaring groots en veel zullen delen met ons netwerk door het inzetten van de route Vitae Perspectief.
Heel veel succes in South Georgia.
Hans
vrijdag 11 november 2011
Peter Blokland en Bernice Notenboom op BNR
Loyaliteit, discipline en moed. Dat zijn de ingrediënten voor wel een heel bijzonder bedrijfsuitje: een expeditie naar de Zuidpool!
Onder leiding van beroepsavonturier Bernice Notenboom gaat personeel van Vitae op leiderschapslessen op de Zuidpool. In Zakendoen met Ruud Hendriks een gesprek met Bernice Notenboom en Peter Blokland van Vitae.
En Joyce? Gaat zij mee?
Toch op expeditie?
Maanden geleden, toen de expeditie werd aangekondigd en ik me kon aanmelden voor de trip, was ik niet te stuiten. Wow, dacht ik ….This is really me!
Het werd al vrij snel duidelijk dat te veel Amsterdammers hetzelfde dachten, dus helaas stond ik op de reservelijst…
En zoals survivors doen……ging ik van de reservelijst een ideale omgeving creëren. Mee naar de plancius en mee op trainingsweekend, werden vooral gezellige uitjes… de expeditie werd een ver van mijn bed show… Sterker nog.. het was ook wel prettig om de kou en ontberingen op veilige afstand te houden.
Toch geschiedde het anders. Na het fantastische trainingsweekend in Dachstein, waar ik blij verrast was over de fysieke zwaarte… bleken er deelnemers af te vallen. Tsjaa en dan komt het toch weer dichterbij… The real stuff!
Pas toen kwam ik erachter… dat ik fysiek gezien niet uitgedaagd hoef te worden.. echter geestelijk in het kwadraat! Compleet schakelen van niet naar grote kans of wel op expeditie, bleek toch een behoorlijke geestelijke uitdaging voor mij. Kortom… uitdagingen komen soms uit de vreemdste hoeken!
SOUTH GEORGIA….I’m ready to RUMBLE!
Joyce Keizer
Maanden geleden, toen de expeditie werd aangekondigd en ik me kon aanmelden voor de trip, was ik niet te stuiten. Wow, dacht ik ….This is really me!
Het werd al vrij snel duidelijk dat te veel Amsterdammers hetzelfde dachten, dus helaas stond ik op de reservelijst…
En zoals survivors doen……ging ik van de reservelijst een ideale omgeving creëren. Mee naar de plancius en mee op trainingsweekend, werden vooral gezellige uitjes… de expeditie werd een ver van mijn bed show… Sterker nog.. het was ook wel prettig om de kou en ontberingen op veilige afstand te houden.
Toch geschiedde het anders. Na het fantastische trainingsweekend in Dachstein, waar ik blij verrast was over de fysieke zwaarte… bleken er deelnemers af te vallen. Tsjaa en dan komt het toch weer dichterbij… The real stuff!
Pas toen kwam ik erachter… dat ik fysiek gezien niet uitgedaagd hoef te worden.. echter geestelijk in het kwadraat! Compleet schakelen van niet naar grote kans of wel op expeditie, bleek toch een behoorlijke geestelijke uitdaging voor mij. Kortom… uitdagingen komen soms uit de vreemdste hoeken!
SOUTH GEORGIA….I’m ready to RUMBLE!
Joyce Keizer
donderdag 10 november 2011
En Sven dacht dat hij niet mee zou gaan...
Van vloek naar juichen
Vier maanden geleden nog maar, rode oortjes; wat een verhaal. Op expeditie naar de Zuidpool. Tuurlijk schrijf ik mij in! Drie weken laten mail in de outlook: Beste Sven, Uit de 70 inzendingen ben jij helaas niet gekozen om mee te gaan op Expeditie Experis…… SHIT! Even doorlezen later las ik dat de reservelijst mijn plaats was, nog altijd vloeken. Twee minuten lang, gevolgd door een half uur balen, een uurtje berusting en vervolgens blijdschap: ik maak kans, ga trainen (altijd goed) en beleef 2 mooie weekenden. Zin in.
Nu dat alles achter de rug is ziet de wereld er anders uit. Van een zeker gevoel niet mee te gaan naar een grote kans op deelname. Over een paar weken al! Nog meer trainen met toptrainer Jill Meij in de Vitae wokkel, schoenen passen en vanallesennogwat aan essentiële spullen kopen. Ik heb er zin in. Zin in afzien, zin in gezelligheid, zin in doorzettingsvermogen en zin in tal van nieuwe indrukken. Het wordt een bijzondere tocht!
Sven Amman
Vier maanden geleden nog maar, rode oortjes; wat een verhaal. Op expeditie naar de Zuidpool. Tuurlijk schrijf ik mij in! Drie weken laten mail in de outlook: Beste Sven, Uit de 70 inzendingen ben jij helaas niet gekozen om mee te gaan op Expeditie Experis…… SHIT! Even doorlezen later las ik dat de reservelijst mijn plaats was, nog altijd vloeken. Twee minuten lang, gevolgd door een half uur balen, een uurtje berusting en vervolgens blijdschap: ik maak kans, ga trainen (altijd goed) en beleef 2 mooie weekenden. Zin in.
Nu dat alles achter de rug is ziet de wereld er anders uit. Van een zeker gevoel niet mee te gaan naar een grote kans op deelname. Over een paar weken al! Nog meer trainen met toptrainer Jill Meij in de Vitae wokkel, schoenen passen en vanallesennogwat aan essentiële spullen kopen. Ik heb er zin in. Zin in afzien, zin in gezelligheid, zin in doorzettingsvermogen en zin in tal van nieuwe indrukken. Het wordt een bijzondere tocht!
Sven Amman
Josephine bereidt zich voor
BLAUWBEKKEN OP ANTARCTICA
Ik behoor tot de categorie: snel koude handen, voeten, neus, etc. Echter "kou" heeft voor mij in de afgelopen maanden een andere betekenis gekregen. Allereerst roep ik niet bij het minste geringste wat is het koud, ten tweede gaan we fysiek keihard aan het werk en is het overdag eerder te warm, ten derde weet ik hoe ik me er op kan kleden (merinowol) en ten vierde heb ik mega thermische donzen sloffen gescoord waar zelfs de duurste Uggs het niet van winnen. Niksnie koukleumen op Antartica!
Wildplassen op de Zuidpool? Letterlijke betekenis van wildplassen is "plassen in het openbaar op een plaats die daar niet voor bedoeld is". Nou ben ik na de nodige biertjes, bij een feestje waar ik me eerst een weg door een hossende menigte moet heenbanen om uberhaupt naar een toilet te kunnen, echt niet vies van wildplassen. Maar om nou in een cirkel met 18 personen mijn behoefte te doen? Commando plassen! Het is niet anders. Accepteeee en overflakkee! Ik vraag me overigens af of wildplassen buiten de bebouwde kom eigenlijk strafbaar is?
Op expeditie naar Antarctica! Antarctica, het continent rond de Zuidpool van de aarde. Genoemd naar de Arctis, net Noordpoolgebied, met het voorvoegsel anti- (tegenover-). Ik ben er nog nooit geweest. Het is serieus en er kunnen gevaren op de loer liggen. Kortom serious business, zoals een expeditie hoort te zijn. Een ontdekkings- of onderzoeksreis naar een vreemd en afgelegen gebied (South Georgia) waardoor het gebonden is aan behoorlijke inspanningen en beperkingen.
Het succes van onze expeditie is in praktische zin afhankelijk van een aantal onderdelen:
- goede voorbereiding
- functionerende uitrusting
- voortbeweging (boot Plancius, ski's en slee)
- gezondheid (goede conditie, een arts aan boord en proviand mee)
- navigatiehulpmiddelen (GPS en onze gidsen Bernice en Walter)
- bescherming (kleding en tenten)
- communicatiemiddelen (satelliettelefoon)
Nu weer verder met mijn voorbereidingen en met veel enthousiasme nog even knallen om klaar te zijn voor de trip. En fingers crossed dat die oude grijze baard van 5 december dit jaar de brief ontvangt zodat we zijn verjaardag 1 keer mogen vieren op 30 november. Zouden Thije en Otte heel fijn vinden. Als je ergens in gelooft dan wordt het werkelijkheid!
Sportieve groet,
Josephine
Ik behoor tot de categorie: snel koude handen, voeten, neus, etc. Echter "kou" heeft voor mij in de afgelopen maanden een andere betekenis gekregen. Allereerst roep ik niet bij het minste geringste wat is het koud, ten tweede gaan we fysiek keihard aan het werk en is het overdag eerder te warm, ten derde weet ik hoe ik me er op kan kleden (merinowol) en ten vierde heb ik mega thermische donzen sloffen gescoord waar zelfs de duurste Uggs het niet van winnen. Niksnie koukleumen op Antartica!
Wildplassen op de Zuidpool? Letterlijke betekenis van wildplassen is "plassen in het openbaar op een plaats die daar niet voor bedoeld is". Nou ben ik na de nodige biertjes, bij een feestje waar ik me eerst een weg door een hossende menigte moet heenbanen om uberhaupt naar een toilet te kunnen, echt niet vies van wildplassen. Maar om nou in een cirkel met 18 personen mijn behoefte te doen? Commando plassen! Het is niet anders. Accepteeee en overflakkee! Ik vraag me overigens af of wildplassen buiten de bebouwde kom eigenlijk strafbaar is?
Op expeditie naar Antarctica! Antarctica, het continent rond de Zuidpool van de aarde. Genoemd naar de Arctis, net Noordpoolgebied, met het voorvoegsel anti- (tegenover-). Ik ben er nog nooit geweest. Het is serieus en er kunnen gevaren op de loer liggen. Kortom serious business, zoals een expeditie hoort te zijn. Een ontdekkings- of onderzoeksreis naar een vreemd en afgelegen gebied (South Georgia) waardoor het gebonden is aan behoorlijke inspanningen en beperkingen.
Het succes van onze expeditie is in praktische zin afhankelijk van een aantal onderdelen:
- goede voorbereiding
- functionerende uitrusting
- voortbeweging (boot Plancius, ski's en slee)
- gezondheid (goede conditie, een arts aan boord en proviand mee)
- navigatiehulpmiddelen (GPS en onze gidsen Bernice en Walter)
- bescherming (kleding en tenten)
- communicatiemiddelen (satelliettelefoon)
Nu weer verder met mijn voorbereidingen en met veel enthousiasme nog even knallen om klaar te zijn voor de trip. En fingers crossed dat die oude grijze baard van 5 december dit jaar de brief ontvangt zodat we zijn verjaardag 1 keer mogen vieren op 30 november. Zouden Thije en Otte heel fijn vinden. Als je ergens in gelooft dan wordt het werkelijkheid!
Sportieve groet,
Josephine
dinsdag 8 november 2011
De lessen van Stephanie
Wat betekenen de lessen van Ernest Shackleton voor mij?
In de afgelopen maanden ben ik veel geconfronteerd met de lessen van Shackleton.Voor het kennismakingsweekend op de Plancius onbewust, aangezien ik geen idee was wat de lessen waren, daarna steeds vaker.
Welke hebben voor mij een duidelijk invulling gekregen:
Verzamel de beste mensen om je heen.
Aangezien ik niet in de ideale conditie verkeerde om een expeditie aan te gaan waren er zeker mensen nodig die mij zouden helpen het doel te behalen. Voor mij zijn mijn fysiotherapeut, diëtist, collega’s, mede-expeditieleden en vrienden van essentieel belang geweest.
Met als resultaat goed door de sporttest en een mooi weekend in Oostenrijk.
Vriendschappen creëren.
Met elkaar trainen in Oostenrijk, springen in een gletsjerspleet en vertrouwen hebben in de expeditieleden om opgevangen worden door je expeditie. Bergbeklimmen terwijl je hoogtevrees hebt, langlaufen en elkaar helpen wanneer je bent gevallen of er doorheen zit.
Streven naar 1 gezamenlijk doel creëert vriendschappen waar we in Oostenrijk een voorproefje op hebben gehad. Na South Georgia, de echte ontbering, zal dat nog hechter zijn.
Obstakels overkomen om een doel te bereiken.
In het weekend in Oostenrijk ben ik wel wat obstakels tegengekomen die ik zou moeten overkomen om echt naar South Georgia te gaan. Off piste skiën, gletsjerspleten ontwijken, bergbeklimmen met hoogtevrees, de berg op langlaufen met vellen, lawine training (want stel dat we daarin terecht komen), positief blijven in welke weersomstandigheid dan ook en dan die slee van 40 kilo. Al met al bleek de tocht naar Antartica voor mij iets te veel van het goede. Dus heb ik ondanks de wens om met elkaar de die tocht te volbrengen en de uitdaging aan te gaan ervoor gekozen om naar mijn gevoel te luisteren en af te zien van deze enorm mooie tocht. Voor mij waren de obstakels helaas niet te overkomen om het doel te bereiken.
De lessen van Shackleton blijken dus ook voor mij zeker te kloppen. Ik ga er vanuit dat het belangrijkste doel van Shackleton ook zeker wordt gehaald.
Dat iedereen weer veilig terug komt. En daarnaast een mooie tijd heeft beleefd, het maximale uit de tocht heeft gehaald en zijn/haar eigen invulling heeft kunnen geven aan de lessen.
In de afgelopen maanden ben ik veel geconfronteerd met de lessen van Shackleton.Voor het kennismakingsweekend op de Plancius onbewust, aangezien ik geen idee was wat de lessen waren, daarna steeds vaker.
Welke hebben voor mij een duidelijk invulling gekregen:
Verzamel de beste mensen om je heen.
Aangezien ik niet in de ideale conditie verkeerde om een expeditie aan te gaan waren er zeker mensen nodig die mij zouden helpen het doel te behalen. Voor mij zijn mijn fysiotherapeut, diëtist, collega’s, mede-expeditieleden en vrienden van essentieel belang geweest.
Met als resultaat goed door de sporttest en een mooi weekend in Oostenrijk.
Vriendschappen creëren.
Met elkaar trainen in Oostenrijk, springen in een gletsjerspleet en vertrouwen hebben in de expeditieleden om opgevangen worden door je expeditie. Bergbeklimmen terwijl je hoogtevrees hebt, langlaufen en elkaar helpen wanneer je bent gevallen of er doorheen zit.
Streven naar 1 gezamenlijk doel creëert vriendschappen waar we in Oostenrijk een voorproefje op hebben gehad. Na South Georgia, de echte ontbering, zal dat nog hechter zijn.
Obstakels overkomen om een doel te bereiken.
In het weekend in Oostenrijk ben ik wel wat obstakels tegengekomen die ik zou moeten overkomen om echt naar South Georgia te gaan. Off piste skiën, gletsjerspleten ontwijken, bergbeklimmen met hoogtevrees, de berg op langlaufen met vellen, lawine training (want stel dat we daarin terecht komen), positief blijven in welke weersomstandigheid dan ook en dan die slee van 40 kilo. Al met al bleek de tocht naar Antartica voor mij iets te veel van het goede. Dus heb ik ondanks de wens om met elkaar de die tocht te volbrengen en de uitdaging aan te gaan ervoor gekozen om naar mijn gevoel te luisteren en af te zien van deze enorm mooie tocht. Voor mij waren de obstakels helaas niet te overkomen om het doel te bereiken.
De lessen van Shackleton blijken dus ook voor mij zeker te kloppen. Ik ga er vanuit dat het belangrijkste doel van Shackleton ook zeker wordt gehaald.
Dat iedereen weer veilig terug komt. En daarnaast een mooie tijd heeft beleefd, het maximale uit de tocht heeft gehaald en zijn/haar eigen invulling heeft kunnen geven aan de lessen.
maandag 7 november 2011
Jeroen Beentjes en zijn moments of fame
Afgelopen week was enerverend, in vele opzichten. Op het expeditie gebied zeker. Na een mooi weekend waarbij we echt hard hebben moeten werken om mee te komen en te laten zien wat we waard zijn was het maandagavond een pittig moment. We hadden in de loop van de dag de feedback van Bernice gekregen en moesten keuzes maken.
Dus maandag einde dag direct met de webbers en Peter afgesproken. We hebben veel afwegingen gemaakt en verschillende alternatieven hebben de revu gepasseerd. Maar het oordeel van de gidsen vormde een vast gegeven: niet alle geselecteerde leden hadden de proeve van bekwaamheid doorstaan...
Om de nodige aandacht aan de expeditie te blijven geven in de buitenwereld ben ik, net zoals velen, ook de krant gaan bellen, maandagmiddag. Een twijfelende journalist die er eerst even moest nadenken maar toch snel terugbelde voor een afspraak. De volgende ochtend om 8:00 uur, bij mij thuis aan de keukentafel. Hij zou aan een halfuur genoeg hebben maar ging na ruim een uur en een volgeschreven kladblok weer weg. ’s Middags al een concept tekst in de mail en ’s Avonds akkoord gegeven. Paar foto’s erbij (bedankt Marc) en afwachten. De volgende ochtend een mooi artikel in het Noord Hollands Dagblad midden op de pagina. Direct al leuke reacties op de school van de kinderen!
Rond lunchtijd werd ik gebeld door Berna uit Amsterdam, een dame van TV Noord Holland wilde doorverbonden worden. Ze had het artikel gelezen en was nieuwsgierig. Na een paar vragen werd ik uitgenodigd voor een live interview in de studio, later die middag. Natuurlijk wilde ik dat. Na een korte mediatraining van Marije (korte antwoorden, stil zitten en mouwen opstropen) was ik er klaar voor. Om half 5 in de studio, even sminken, een korte intro over wat we gaan bespreken en gaan. Een bijzondere ervaring en leuke reacties! Bekijk hier het interview!
Uiteraard deze week weer fanatiek getraind: hard gelopen en gewandeld met de autoband achter me aan door de Noord Hollandse duinen. Nu nog 3 weken te gaan, heb er zin in!
Jeroen Beentjes
Dus maandag einde dag direct met de webbers en Peter afgesproken. We hebben veel afwegingen gemaakt en verschillende alternatieven hebben de revu gepasseerd. Maar het oordeel van de gidsen vormde een vast gegeven: niet alle geselecteerde leden hadden de proeve van bekwaamheid doorstaan...
Om de nodige aandacht aan de expeditie te blijven geven in de buitenwereld ben ik, net zoals velen, ook de krant gaan bellen, maandagmiddag. Een twijfelende journalist die er eerst even moest nadenken maar toch snel terugbelde voor een afspraak. De volgende ochtend om 8:00 uur, bij mij thuis aan de keukentafel. Hij zou aan een halfuur genoeg hebben maar ging na ruim een uur en een volgeschreven kladblok weer weg. ’s Middags al een concept tekst in de mail en ’s Avonds akkoord gegeven. Paar foto’s erbij (bedankt Marc) en afwachten. De volgende ochtend een mooi artikel in het Noord Hollands Dagblad midden op de pagina. Direct al leuke reacties op de school van de kinderen!
Rond lunchtijd werd ik gebeld door Berna uit Amsterdam, een dame van TV Noord Holland wilde doorverbonden worden. Ze had het artikel gelezen en was nieuwsgierig. Na een paar vragen werd ik uitgenodigd voor een live interview in de studio, later die middag. Natuurlijk wilde ik dat. Na een korte mediatraining van Marije (korte antwoorden, stil zitten en mouwen opstropen) was ik er klaar voor. Om half 5 in de studio, even sminken, een korte intro over wat we gaan bespreken en gaan. Een bijzondere ervaring en leuke reacties! Bekijk hier het interview!
Uiteraard deze week weer fanatiek getraind: hard gelopen en gewandeld met de autoband achter me aan door de Noord Hollandse duinen. Nu nog 3 weken te gaan, heb er zin in!
Jeroen Beentjes
zondag 6 november 2011
Ook Martijn Sickenga haalt de krant!
Expeditie Experis is hot! En de teamleden natuurlijk ook! Na Ruud, Jeroen en Niels heeft nu ook Martijn de pers gehaald. Bekijk hier het artikel uit het Brabants dagblad. Goed bezig, Martijn!
vrijdag 4 november 2011
De expeditie van Daniëlle
Voor mij is het dubbel op dit moment. Het zware maar enorm bijzondere trainingsweekend zit nog vers in mijn geheugen en in mijn lijf, maar inmiddels weet ik ook dat ik definitief niet zal deelnemen aan de expeditie Experis. De kans dat ik niet mee zou gaan was er altijd al, maar als je tijdens zo'n weekend aan het avontuur hebt geroken, ja zelfs even hebt mogen proeven... dan wil je meer.
Wat het trainingsweekend voor mij zo bijzonder maakte, waren de nieuwe ervaringen. Een berg op lopen op skies, de ongelooflijk mooie natuur, wildplassen in de sneeuw half schuilend achter Bernice met op nog geen 20 meter afstand de hele groep (die uiteraard (!) zoals we hadden afgesproken de andere kant op keek), een gletserspleet in springen (uiteraard wel gezekerd maar dan nog), les krijgen over overleven in de sneeuw, de teamleden beter leren kennen, de goede sfeer in de groep, elkaar helpen (als het bijvoorbeeld logistiek allemaal erg ingewikkeld wordt) en zo kan ik nog wel even doorgaan.
De uiteindelijke expeditie wordt in alle opzichten nog intenser en extremer. Daar had ik gewoon bij willen zijn. Maar nu dat niet zo is ga ik het team op afstand volgen. Want ik ben erg benieuwd naar de belevenissen op South Georgia, de persoonlijke verhalen en hoe de leiderschapslessen van Shackleton in de praktijk werken.
Expeditieteam, voor de komende maand ontzettend veel succes met de verdere mentale en fysieke voorbereiding!!
Daniëlle van der Horst
Wat het trainingsweekend voor mij zo bijzonder maakte, waren de nieuwe ervaringen. Een berg op lopen op skies, de ongelooflijk mooie natuur, wildplassen in de sneeuw half schuilend achter Bernice met op nog geen 20 meter afstand de hele groep (die uiteraard (!) zoals we hadden afgesproken de andere kant op keek), een gletserspleet in springen (uiteraard wel gezekerd maar dan nog), les krijgen over overleven in de sneeuw, de teamleden beter leren kennen, de goede sfeer in de groep, elkaar helpen (als het bijvoorbeeld logistiek allemaal erg ingewikkeld wordt) en zo kan ik nog wel even doorgaan.
De uiteindelijke expeditie wordt in alle opzichten nog intenser en extremer. Daar had ik gewoon bij willen zijn. Maar nu dat niet zo is ga ik het team op afstand volgen. Want ik ben erg benieuwd naar de belevenissen op South Georgia, de persoonlijke verhalen en hoe de leiderschapslessen van Shackleton in de praktijk werken.
Expeditieteam, voor de komende maand ontzettend veel succes met de verdere mentale en fysieke voorbereiding!!
Daniëlle van der Horst
donderdag 3 november 2011
Vandaag het verhaal van Stefano Buffoli (Steef)
Wow, het is maandag ochtend wilde een uurtje blijven liggen om bij te komen van een wervelend weekend. Helaas….moeten ze precies vandaag om 7 uur gaan beginnen met het weghalen van een 8 tal Linzen bomen voor mijn deur. Hop eruit en douchen en naar kantoor waar een ieder zit te wachten tot ik met smart aan mijn verhaal begin over het afgelopen weekend het zoveelste verhaal sinds ik weet dat ik mee ga op de expeditie.
Waar zal ik beginnen, begin maar bij de zaterdag, zoveel gedaan weet niet waar te beginnen. In vogelvlucht vertel ik wat we gedaan hebben, piste skiën, off piste skiën, skins onder en langlaufen, berg beklimmen, tent opzetten, zoek en berging. Door de reacties van de groep ga ik er steeds dieper en gedetailleerder op in, en sta keurig in pak voor te doen hoe en wat en het zo beeldend mogelijk te maken. Ik zie een ieder steeds enthousiaster worden en wordt overspoeld met vragen.
Inmiddels is het lunch tijd en ben nog bezig mijn verhaal te doen, welke onderbouwd worden door foto’s die Marc nog laat op het net heeft gezet. Ook mij wordt het steeds duidelijker…..ik m aak deel uit van een waanzinnig fenomeen, afreizen naar South Georgia om daar met 14 andere de oversteek te doen die Shackleton ooit heeft gedaan. Het is een unieke ervaring die niet te evenaarden valt.
Na de lunch komt een collega binnen, net terug van vakantie. Ik vraag quasi nonchalant hoe was je vakantie. Ach wel aardig niet al te best weer en jij zegt ze, hoe was je bruiloft? Huh, ja maar dat was 2 weken terug, ja leuk een mooie dag. Ze heeft inderdaad gelijk, zit met volle overgave te vertellen van het weekend terwijl ik ondertussen net 2 weken getrouwd ben juist omdat ik met de expeditie mee ga. Heb je een uurtje zeg ik, zal ik je eerst vertellen over de bruiloft en vervolgens van het weekend.
De expeditie heeft me veel gegeven, ik ben getrouwd met mijn prinses en heb afgelopen weekend een super ervaring op gedaan, ik hoop dat ik hiervoor een hoop terug kan geven.
Waar zal ik beginnen, begin maar bij de zaterdag, zoveel gedaan weet niet waar te beginnen. In vogelvlucht vertel ik wat we gedaan hebben, piste skiën, off piste skiën, skins onder en langlaufen, berg beklimmen, tent opzetten, zoek en berging. Door de reacties van de groep ga ik er steeds dieper en gedetailleerder op in, en sta keurig in pak voor te doen hoe en wat en het zo beeldend mogelijk te maken. Ik zie een ieder steeds enthousiaster worden en wordt overspoeld met vragen.
Inmiddels is het lunch tijd en ben nog bezig mijn verhaal te doen, welke onderbouwd worden door foto’s die Marc nog laat op het net heeft gezet. Ook mij wordt het steeds duidelijker…..ik m aak deel uit van een waanzinnig fenomeen, afreizen naar South Georgia om daar met 14 andere de oversteek te doen die Shackleton ooit heeft gedaan. Het is een unieke ervaring die niet te evenaarden valt.
Na de lunch komt een collega binnen, net terug van vakantie. Ik vraag quasi nonchalant hoe was je vakantie. Ach wel aardig niet al te best weer en jij zegt ze, hoe was je bruiloft? Huh, ja maar dat was 2 weken terug, ja leuk een mooie dag. Ze heeft inderdaad gelijk, zit met volle overgave te vertellen van het weekend terwijl ik ondertussen net 2 weken getrouwd ben juist omdat ik met de expeditie mee ga. Heb je een uurtje zeg ik, zal ik je eerst vertellen over de bruiloft en vervolgens van het weekend.
De expeditie heeft me veel gegeven, ik ben getrouwd met mijn prinses en heb afgelopen weekend een super ervaring op gedaan, ik hoop dat ik hiervoor een hoop terug kan geven.
woensdag 2 november 2011
dinsdag 1 november 2011
Belangrijk nieuws Expeditie Experis
Zoals jullie hebben kunnen lezen in de verhalen van Renate Bouwman en Ruud van Wijk vond afgelopen weekend het trainingsweekend voor Expeditie Experis plaats in Oostenrijk. Een erg intensief weekend dat niet alleen als doel had de expeditieleden te trainen, maar ook de drie gidsen Bernice, Walter en Alex de kans gaven de expeditieleden van dichtbij mee te maken. Als individuen en als team.
Zij hebben de prestatie van ieder expeditie teamlid afgezet tegen de omstandigheden die we aldaar gaan ervaren. En hebben niet alleen naar technische vaardigheden gekeken, maar ook naar doorzettingsvermogen, expeditie-vaardigheden, mentale kracht en gerichtheid op het team. En in hoeverre teamleden een risico kunnen vormen voor de groepsveiligheid.
Op basis van hun inzichten en adviezen zijn er van de 17 expeditieleden (12 + 5 reserves) 13 leden overgebleven. Vier zijn er dus afgevallen. Uiteindelijk kunnen er natuurlijk maar 12 mee. De definitieve selectie zal plaatsvinden op basis van natuurlijke selectie OF op basis van verschillende criteria, zoals fitheid en skivaardigheden.
Het Nieuwe Team Expeditie Experis:
Josephine Curvers
Ruud van Wijk
Peter Blokland
Martijn Sickenga
Stefano Buffoli
Renate Bouwman
Serge Moesman
Niels Luyt
Jeroen Beentjes
Hans Tönjann
Joyce Keizer
Sven Ammann
Marc Kraijenhaide
De afvallers zijn inmiddels persoonlijk geïnformeerd. De teleurstelling is groot, maar allen tonen ze de moed en gezamenlijkheid om als base camper hun rol in het succes te pakken.
Peter Blokland
Zij hebben de prestatie van ieder expeditie teamlid afgezet tegen de omstandigheden die we aldaar gaan ervaren. En hebben niet alleen naar technische vaardigheden gekeken, maar ook naar doorzettingsvermogen, expeditie-vaardigheden, mentale kracht en gerichtheid op het team. En in hoeverre teamleden een risico kunnen vormen voor de groepsveiligheid.
Op basis van hun inzichten en adviezen zijn er van de 17 expeditieleden (12 + 5 reserves) 13 leden overgebleven. Vier zijn er dus afgevallen. Uiteindelijk kunnen er natuurlijk maar 12 mee. De definitieve selectie zal plaatsvinden op basis van natuurlijke selectie OF op basis van verschillende criteria, zoals fitheid en skivaardigheden.
Het Nieuwe Team Expeditie Experis:
Josephine Curvers
Ruud van Wijk
Peter Blokland
Martijn Sickenga
Stefano Buffoli
Renate Bouwman
Serge Moesman
Niels Luyt
Jeroen Beentjes
Hans Tönjann
Joyce Keizer
Sven Ammann
Marc Kraijenhaide
De afvallers zijn inmiddels persoonlijk geïnformeerd. De teleurstelling is groot, maar allen tonen ze de moed en gezamenlijkheid om als base camper hun rol in het succes te pakken.
Peter Blokland
Ruud van Wijk vertelt!
De Expeditie van Ruud van Wijk, de laatste weken voordat…..
Zoals jullie al hebben gelezen hebben van Renate, hebben we net een zwaar trainingsweekeinde achter de rug die sommige mensen wat blaren, blauwe plekken of spierpijn hebben bezorgd. Het was hard werken, vroeg opstaan, snel spullen pakken en echt doorgaan, want Walter (één van onze drie gidsen) wilde heel veel dingen doen en laten zien, in slechts anderhalve dag. We hebben onze grenzen opgezocht in het fysieke en mentale en daarnaast zijn vele ook over deze grenzen heen gaan om het doel te bereiken (echt een TOP prestatie!). De omgeving waar we waren is zo schilderachtig mooi, dat we in de kleine momenten die we hadden hier ook van genoten hebben. Ook het weer heeft erg meegewerkt waardoor we, zelfs door continu bezig te zijn, leuk zijn bijgekleurd. Door naar de foto’s te kijken kunnen jullie een indruk krijgen hoe de omgeving was, en ook zeker van de inspanningen die wij geleverd hebben.
Kijkend naar het team is het wel prachtig om te zien hoe een groep collega’s, die elkaar wel oppervlakkig kennen en zeer uiteenlopende persoonlijkheden hebben, in zo’n korte tijd zo hecht met elkaar worden en vertrouwen in elkaar hebben om in een gletsjer spleet te springen en te vertrouwen op de teamleden. En of het nu gaat om bagage voor elkaar meenemen, herinneren aan het smeren van zonnebrand, helpen opstaan na een val of elkaar voorzien van andere smeersels of blaren pleisters, het team was altijd bereid om elkaar te helpen.
Het is nu nog maar een maand voordat het expeditie team afreist naar het zuiden en zich gaat klaar maken voor de tocht over het eiland. In deze laatste weken zullen alle expeditie leden nog flink wat moeten doen aan training en uithouding om echt topfit aan de tocht te kunnen beginnen, zodat we deze reis als team tot een goed einde kunnen brengen. Ook zullen we de laatste spullen aan moeten schaffen waarvan we dit weekeinde dachten ‘’ Oh ja, dat is ook wel erg handig om bij je te hebben,, om onderweg geen ongemakken te hebben.
Blijf onze voorbereidingen en ervaringen volgen op www.expeditieexperis.nl, twitter, facebook, kranten, en overige media!!
Zoals jullie al hebben gelezen hebben van Renate, hebben we net een zwaar trainingsweekeinde achter de rug die sommige mensen wat blaren, blauwe plekken of spierpijn hebben bezorgd. Het was hard werken, vroeg opstaan, snel spullen pakken en echt doorgaan, want Walter (één van onze drie gidsen) wilde heel veel dingen doen en laten zien, in slechts anderhalve dag. We hebben onze grenzen opgezocht in het fysieke en mentale en daarnaast zijn vele ook over deze grenzen heen gaan om het doel te bereiken (echt een TOP prestatie!). De omgeving waar we waren is zo schilderachtig mooi, dat we in de kleine momenten die we hadden hier ook van genoten hebben. Ook het weer heeft erg meegewerkt waardoor we, zelfs door continu bezig te zijn, leuk zijn bijgekleurd. Door naar de foto’s te kijken kunnen jullie een indruk krijgen hoe de omgeving was, en ook zeker van de inspanningen die wij geleverd hebben.
Kijkend naar het team is het wel prachtig om te zien hoe een groep collega’s, die elkaar wel oppervlakkig kennen en zeer uiteenlopende persoonlijkheden hebben, in zo’n korte tijd zo hecht met elkaar worden en vertrouwen in elkaar hebben om in een gletsjer spleet te springen en te vertrouwen op de teamleden. En of het nu gaat om bagage voor elkaar meenemen, herinneren aan het smeren van zonnebrand, helpen opstaan na een val of elkaar voorzien van andere smeersels of blaren pleisters, het team was altijd bereid om elkaar te helpen.
Het is nu nog maar een maand voordat het expeditie team afreist naar het zuiden en zich gaat klaar maken voor de tocht over het eiland. In deze laatste weken zullen alle expeditie leden nog flink wat moeten doen aan training en uithouding om echt topfit aan de tocht te kunnen beginnen, zodat we deze reis als team tot een goed einde kunnen brengen. Ook zullen we de laatste spullen aan moeten schaffen waarvan we dit weekeinde dachten ‘’ Oh ja, dat is ook wel erg handig om bij je te hebben,, om onderweg geen ongemakken te hebben.
Blijf onze voorbereidingen en ervaringen volgen op www.expeditieexperis.nl, twitter, facebook, kranten, en overige media!!
Abonneren op:
Posts (Atom)