Het oog wil ook wat, toch? Joyce vertelt haar verhaal

We kennen Joyce allemaal als supersportieve vrouw die er ook nog eens op en top uitziet. Niet zo gek natuurlijk dat ze dat imago vast probeert te houden, ook tijdens sneeuwstormen, aanvallen van zeeleeuwen en nachten in koude tenten. Of het haar lukt er oogverblindend uit te blijven zien, lees je hieronder:

MASCARA EN EEN LANGE ONDERBROEK

Eindelijk! Dinsdag 6 december begint onze expeditie. Aan wal van South Georgia worden we verwelkomd door zeeleeuwen en pinquins… Prachtig hoor, maar de regen, harde wind en kou baren me op dat moment meer zorgen. Binnen no time zijn mijn wanten doorweekt…en ik weet dat er voorlopig geen warme kachel komt waarop ik mijn wanten kan warmen.

Gelukkig volgt er een Hike van 3 uur, waarbij ik flink opwarm…De natuur is ongerept en ruig, prachtig! We bouwen ons kamp op in de mist…Koud is het nog steeds. Dan snap ik ook waarom expeditiemensen weinig kleding meebrengen..`je laat het wel uit je hoofd om iets uit te doen!` Ik verwen mezelf de eerste nacht met een extra lange onderbroek. Inmiddels heb ik van Serge Moesman begrepen dat je natte wanten tussen je warme huid en lange onderbroek moet stoppen. `Dan zijn ze morgen droog, Joyce` vertelt Serge bloedserieus. Ik besluit zijn advies op te volgen…Wel met de gedachte wanneer zijn advies niet uitkomt, zijn wanten op te eisen. Geheel tegen mijn gevoel in stop ik de wanten tussen mijn lange onderbroek en huid…. Natuurlijk heeft hij gelijk en zijn de wanten de volgende morgen droog.

Die eerste ochtend ontwaken we rond vijf uur in de morgen. Die eerste ochtend poets ik braaf mijn tanden en begeef me naar de tent van Renate. Zij heeft een spiegel en mascara! Camera´s zijn genadeloos en we zijn er beiden over uit dat het oog ook wat wil. Dan 1 lange onderbroek uit, hike kleding aan en we gaan op pad.
Er volgt een dag van hiken, lang hiken…urenlang hiken. We starten in mist en worden na een paar uur verwend door het doorbreken van de zon en uitzicht op het mooiste stukje ongerepte natuur dat ik ooit heb gezien. De stemming in de groep is super! Dit is waar ik van houd….urenlang fysiek bezig zijn in prachtige natuur.
Op de top van de Trident, waar het weer inmiddels is omgeslagen in kou, wind en regen/sneeuw, gaat een gedeelte van de groep naar beneden. Na een urenlange poging om ons allen beneden te krijgen, besluit Walter dat we niet afdalen en boven het kamp opzetten. Op de top vieren we de verjaardag van Jeroen met jagermeister. Dan snel de slaapzak in…. Wederom de traktatie van een extra lange onderbroek met als klap op de vuurpijl mijn natte wanten ertussen…. Wat een bofkont ben ik toch! Ik deel de tent met Niels en Sven. We maken het nog gezellig met een kopje thee en een stuk chocola.

Dan volgt de beruchte nacht. Windstoten van 100 km per uur. Mijn taak is de tent te bewaken. Niels en Sven gaan naar buiten. Ik weet niet hoeveel uur ik in de tent heb gezeten. 1 x ging ik liggen, maar het lijkt dan of ik word gesandwiched. De tent klapt bovenop mij. Ik vraag me serieus of of ik met tent en al kan wegwaaien. Na een uur merk ik dat ik 1 oorbel kwijt ben. Ik baal als een stekker. Waarom moest ik mijn dure oorbellen dragen tijdens de expeditie…. Vast om dezelfde reden als de mascara, die overigens flink doorgelopen is..inclusief verbrande lippen. Het oog wil dus niet veel meer… Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek nog.

Na uren mag ik de tent uit, helpen in de cave, tenten afbreken, repen verzamelen. Prachtig om te zien hoe ons team samenwerkt. Er volgt een tocht van uren en uren… door mist, wind , regen en slechts een paar meter zicht. Na een paar uur ben ik doodmoe en mijn voeten doen ontzettend veel pijn. Ik ben teleurgesteld in mijn fysieke conditie… Deze vermoeidheid en pijn zijn mij onbekend.. Ik hoop op een van mijn teamleden die STOP roept… stoppen betekent even pauzeren. Niets is minder waar. Mijn teamleden weten wat noodzakelijk is. Doorgaan dus. De teleurstelling in mijzelf keert zich in een ongelofelijk trots voor het team. Ze zijn minder getraind dan ik…maar zo sterk, flexibel en optimistisch… Mooi, hoe een individueel gevoel kan turnen naar trots voor de hele groep.

Na een lange dag arriveren we in een baai met zeeleeuwen. Opluchting alom! Kamp opbouwen, even slapen en dan gered worden. Nat, koud en moe…maar gelukkig weer die lange onderbroek. Ik deel met Sven en Niels de tent. Ik lig te mopperen dat de lucht die om mij heen hangt ondragelijk is… tot ik twee ondeugende gezichten zie, die mij ..na 1 uur vertellen!! dat die vreselijke lucht niet van mijzelf maar van de zeeleeuwen afkomt. Ik besluit op dat moment nooit meer naar het dolfinarium te gaan.

De eerste rescue-poging mislukt die nacht. Dus kamp wederom opbouwen. Midden in de nacht hoor ik iemand schreeuwen dat al onze gear in het water ligt en dat er een paar mensen nodig zijn om met de zeeleeuwen te vechten. Weer de tent uit. Met een paar mensen stellen we de gear veilig. Mijn wantenkrijg ik niet meer droog voor de ochtend. Kortom…koud en nat de slaapzak in en hopen dat je snel in slaap valt.

In de vroege ochtend volgt rescue-poging twee. Wat een opluchting als ik de zodiacs zie aanmeren. Renate en ik gaan aan boord bij `die leuke Amerikaan`, de guide die alles over pinquins weet. Toch jammer dat we geen mascara meer hebben opgedaan….De rest van ons verblijf, heeft hij alleen maar oog voor pinquins.
De kou, wind en regen, zijn genadeloos. We houden elkaars hand vast en zijn verkleumd tot op het bot. `de Amerikaan` wijst ons nog op een blonde zeeleeuw pup…. Wij houden wijselijk ons mond… we kunnen geen zeeleeuw meer zien….

Joyce Keizer