Heeft Niels Luyt nou de boel lopen saboteren?

Ook Niels was goed voorbereid op de Expeditie. Maar met slechtzittende huurschoenen had hij geen rekening gehouden. Dan maar af en toe een extra rustmoment inlassen...

Om 05.00 uur moeten wij opstaan om de tent op te ruimen en de slee klaar te maken om te aan klimmen op onze stijgijzers. Eerst uit volle borst een liedje zingen voor Jeroen, hij is vandaag 40 geworden. In Nederland had ik een mooie fles whisky gekocht voor zijn verjaar dag en het was de bedoeling om deze met elkaar ’s a vonds te gaan opdrinken voordat we in onze tent doken. Helaas tijdens 1 van onze 5 vluchten op de heenreis is de fles kapot gegaan in mijn koffer. Alles stonk en op het schip heb ik alles laten wassen zodat ik de spullen wel mee kon nemen tijdens de expeditie.

We beginnen te klimmen op een gletsjer en na ongeveer 30 minuten stijgen lopen wij al in de mist. We lopen achter elkaar aan om elkaar niet kwijt te raken en als we boven aan komen doen wij onze stijgijzers uit en gaan wij op skies verder. We lopen over een immens grote witte vlakte. Je voelt je zo klein op zo’n grote ijsvlakte. De mist is verdwenen en er is een mooie blauwe lucht voor terug. Onbeschrijfbaar om te vertellen hoe dit eruit ziet en hoe ik mij voel tijdens dit moment.

We zitten inmiddels met 6 personen aan elkaar vast met een ruimte van ongeveer 6 meter ertussen. Dit is voor de veiligheid omdat we tussen allemaal gletsjerspleten doorlopen. We hebben inmiddels 6 tot 8 uur gelopen op de skies en ik ben helemaal kapot. Ik heb de tocht qua conditie niet verkeerd ingeschat maar mijn grootste zorg waren mijn huurschoenen. Deze zorg is uitgekomen. Elke keer als we stoppen, doe ik mijn schoenen uit en als we weer verder moeten moet ik elke keer mijn schoenen nog aandoen. Ik loop direct achter Walter aan het touw en hij heeft er continu de vaart in omdat hij op tijd bij de Trident wil zijn omdat het nog een spannende afdaling zal worden. Elke 5 tot 10 minuten staat er wel iemand op het touw en dan wordt er heel hard “STOP” geroepen. Walter kijkt elke keer geïrriteerd om en omdat ik vlak achter hem loop krijg ik continu de volle laag: "G.V.D. elke 5 minuten stoppen is superirritant en de mensen moeten goed opletten zodat we door kunnen gaan". Uiteraard beaam ik dat maar denk tegelijkertijd: ”Heerlijk weer even stoppen.”

We lopen de Trident op en iedereen is zo in vorm dat er al een tijdje geen stop meer wordt geroepen. Ik houd het niet meer uit met mijn voeten. Walter geeft aan dat het nog maar 200 meter is voordat we op de top zijn. Ik denk alleen maar: “Ja ja zal wel, dat zeg je nu al de hele tijd”. Walter had mij al een keertje aangegeven dat mijn slee hier kon blijven staan zodat hij deze later wel even op zou halen. Dit is natuurlijk mijn eer te na. Toch houd ik het niet meer uit en schreeuw keihard “STOP” en blijf dan ook staan en kijk meteen geïrriteerd om wie er nu weer op het touw staat. Niemand natuurlijk maar dat laat ik niet aan Walter zien. Om mijn theater nog sterker te maken, maak ik ook nog wat verontwaardigde gebaren naar de groep.

Wat levert dit alles mij op? Uiteindelijk toch weer 2 minuten extra pauze, zonder dat Walter heeft gemerkt dat ik de boel een beetje heb verstoord. Ik moet extra vrienden hebben gemaakt met deze actie want ik kan werkelijk niet geloven dat ik de enige was die wilde stoppen... Toch?

Niels Luyt