Wow, het is maandag ochtend wilde een uurtje blijven liggen om bij te komen van een wervelend weekend. Helaas….moeten ze precies vandaag om 7 uur gaan beginnen met het weghalen van een 8 tal Linzen bomen voor mijn deur. Hop eruit en douchen en naar kantoor waar een ieder zit te wachten tot ik met smart aan mijn verhaal begin over het afgelopen weekend het zoveelste verhaal sinds ik weet dat ik mee ga op de expeditie.
Waar zal ik beginnen, begin maar bij de zaterdag, zoveel gedaan weet niet waar te beginnen. In vogelvlucht vertel ik wat we gedaan hebben, piste skiën, off piste skiën, skins onder en langlaufen, berg beklimmen, tent opzetten, zoek en berging. Door de reacties van de groep ga ik er steeds dieper en gedetailleerder op in, en sta keurig in pak voor te doen hoe en wat en het zo beeldend mogelijk te maken. Ik zie een ieder steeds enthousiaster worden en wordt overspoeld met vragen.
Inmiddels is het lunch tijd en ben nog bezig mijn verhaal te doen, welke onderbouwd worden door foto’s die Marc nog laat op het net heeft gezet. Ook mij wordt het steeds duidelijker…..ik m aak deel uit van een waanzinnig fenomeen, afreizen naar South Georgia om daar met 14 andere de oversteek te doen die Shackleton ooit heeft gedaan. Het is een unieke ervaring die niet te evenaarden valt.
Na de lunch komt een collega binnen, net terug van vakantie. Ik vraag quasi nonchalant hoe was je vakantie. Ach wel aardig niet al te best weer en jij zegt ze, hoe was je bruiloft? Huh, ja maar dat was 2 weken terug, ja leuk een mooie dag. Ze heeft inderdaad gelijk, zit met volle overgave te vertellen van het weekend terwijl ik ondertussen net 2 weken getrouwd ben juist omdat ik met de expeditie mee ga. Heb je een uurtje zeg ik, zal ik je eerst vertellen over de bruiloft en vervolgens van het weekend.
De expeditie heeft me veel gegeven, ik ben getrouwd met mijn prinses en heb afgelopen weekend een super ervaring op gedaan, ik hoop dat ik hiervoor een hoop terug kan geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten