South Georgia... onbewoond eiland in de Atlantische oceaan
Nog twee volle weken en dan is het zover, vertrek naar South Georgia, alle teamleden in voorbereiding. En om je heen wordt er wel mee geleefd, meer dan eens per dag vraagt iemand me of ik er klaar voor ben of hoe het er voor staat. Prachtig en uiteraard leuk om te vertellen over iets ongelofelijk zwaars, maar zeker ongelofelijk moois wat we mogen gaan doen !!
Omdat ik het deze keer lastig vond iets te verzinnen om te schrijven over de expeditie, er zijn me inmiddels per slot van rekening al 15 mensen voor gegaan, dacht ik, laat ik eens op google kijken naar wat inspiratie over South Georgia.
En ik werd eigenlijk getroffen door de volgende wellicht schijnbare tegenstelling:
South Georgia is een van de meest afgelegen plekken op aarde, meer dan duizend kilometer verwijderd van het dichtbij zijnde vaste land. Voor mensen is het alles behalve een fijne plek om te wonen gezien het klimaat en de onherbergzaamheid. Toen dacht ik er aan, hoe schitterend de ongerepte natuur moet zijn en wat een ongelofelijke rust er daar moet heersen. Langzaam aan begon ik weg te dromen en voerden mijn gedachten me als in vogelvlucht mee over een onbewoond eiland, te midden van een woeste zee……..de wind waaide, een zwak zonnetje tussen de bewolking door en van uit de lucht kijk ik naar beneden en ontwaar op de grond iets wat lijkt op een knopentouw. Wat ik zie is een lange sliert stipjes, fel van kleur en met een regelmatige interval. Ze vormen geen rechte lijn, maar lijken gedrapeerd over het landschap in een soort slinger achter elkaar te staan. Als ik langzaam dichterbij kom, zie ik dat het hier gaat om mijzelf en mijn teamleden, met elkaar verbonden door een lang touw, dat bescherming moet bieden als er iemand door sneeuw of ijs zakt. Langzaam bewegen we ons voort in de richting van ons doel en ik zie mezelf rustig voort bewegen en om me heen kijken. Genietend van het uitzicht en van de wind...
Dan op eens hoor ik een loeiharde kreet: skriiieeeek… een snerpend geluid wat nog het meest lijkt op wat een kip denk ik zou maken, als je haar zou fijnknijpen... Vervolgens volgen er meer kreten en al snel bevinden we ons in een kakafonie van herrie en bekruipt ons tot overmaat van ramp een geweldige stank. Als ik naar links kijk ontwaar ik de oorsprong van deze herrie en lucht:
Er wonen op het kleine eiland South Georgia namelijk:
• Ruim 10 miljoen zeevogels, grotendeels pinguins
• Meer dan 2 miljoen zeehonden
• Er zijn ieder jaar ongeveer 3 miljoen zeeolifanten
• En nog eens ruim 250.000 albatrossen
Tot zover “het genieten van de rust”.
Is het niet bizar dat op een van de meest afgelegen plaatsen op aarde het tevens een van de meest vruchtbare en dichtbevolkte gebieden gebieden kan zijn voor de flora van onze wereld ??
Ik begon dit verhaal over een schijnbare tegenstelling, maar toen ik er over na ging denken vond ik het steeds logischer worden. Op South Georgia (en andere plekken op de wereld) waar de mens niet is, tiert de flora en fauna als nooit te voren. “Sad but True”. Ik realiseerde me ook dat deze gebieden in aantal en ruimte steeds minder worden en dat komt door ons allen...
Hier moeten we wat mee en dat begint bij jezelf.
De oproep die ik aan een ieder dan ook wil doen, is hier in ieder geval eens over na te denken en te kijken wat jouw bijdrage kan zijn aan het milieu en klimaatsverandering op aarde…… Volledig in lijn met "nieuw professionalschap” zou ik zo denken. Of misschien een mooie voor in je koersplan van volgend jaar voor onder het kopje: “Zoeken"
Greets en tot de 24e,
Serge
Nog twee volle weken en dan is het zover, vertrek naar South Georgia, alle teamleden in voorbereiding. En om je heen wordt er wel mee geleefd, meer dan eens per dag vraagt iemand me of ik er klaar voor ben of hoe het er voor staat. Prachtig en uiteraard leuk om te vertellen over iets ongelofelijk zwaars, maar zeker ongelofelijk moois wat we mogen gaan doen !!
Omdat ik het deze keer lastig vond iets te verzinnen om te schrijven over de expeditie, er zijn me inmiddels per slot van rekening al 15 mensen voor gegaan, dacht ik, laat ik eens op google kijken naar wat inspiratie over South Georgia.
En ik werd eigenlijk getroffen door de volgende wellicht schijnbare tegenstelling:
South Georgia is een van de meest afgelegen plekken op aarde, meer dan duizend kilometer verwijderd van het dichtbij zijnde vaste land. Voor mensen is het alles behalve een fijne plek om te wonen gezien het klimaat en de onherbergzaamheid. Toen dacht ik er aan, hoe schitterend de ongerepte natuur moet zijn en wat een ongelofelijke rust er daar moet heersen. Langzaam aan begon ik weg te dromen en voerden mijn gedachten me als in vogelvlucht mee over een onbewoond eiland, te midden van een woeste zee……..de wind waaide, een zwak zonnetje tussen de bewolking door en van uit de lucht kijk ik naar beneden en ontwaar op de grond iets wat lijkt op een knopentouw. Wat ik zie is een lange sliert stipjes, fel van kleur en met een regelmatige interval. Ze vormen geen rechte lijn, maar lijken gedrapeerd over het landschap in een soort slinger achter elkaar te staan. Als ik langzaam dichterbij kom, zie ik dat het hier gaat om mijzelf en mijn teamleden, met elkaar verbonden door een lang touw, dat bescherming moet bieden als er iemand door sneeuw of ijs zakt. Langzaam bewegen we ons voort in de richting van ons doel en ik zie mezelf rustig voort bewegen en om me heen kijken. Genietend van het uitzicht en van de wind...
Dan op eens hoor ik een loeiharde kreet: skriiieeeek… een snerpend geluid wat nog het meest lijkt op wat een kip denk ik zou maken, als je haar zou fijnknijpen... Vervolgens volgen er meer kreten en al snel bevinden we ons in een kakafonie van herrie en bekruipt ons tot overmaat van ramp een geweldige stank. Als ik naar links kijk ontwaar ik de oorsprong van deze herrie en lucht:
Er wonen op het kleine eiland South Georgia namelijk:
• Ruim 10 miljoen zeevogels, grotendeels pinguins
• Meer dan 2 miljoen zeehonden
• Er zijn ieder jaar ongeveer 3 miljoen zeeolifanten
• En nog eens ruim 250.000 albatrossen
Tot zover “het genieten van de rust”.
Is het niet bizar dat op een van de meest afgelegen plaatsen op aarde het tevens een van de meest vruchtbare en dichtbevolkte gebieden gebieden kan zijn voor de flora van onze wereld ??
Ik begon dit verhaal over een schijnbare tegenstelling, maar toen ik er over na ging denken vond ik het steeds logischer worden. Op South Georgia (en andere plekken op de wereld) waar de mens niet is, tiert de flora en fauna als nooit te voren. “Sad but True”. Ik realiseerde me ook dat deze gebieden in aantal en ruimte steeds minder worden en dat komt door ons allen...
Hier moeten we wat mee en dat begint bij jezelf.
De oproep die ik aan een ieder dan ook wil doen, is hier in ieder geval eens over na te denken en te kijken wat jouw bijdrage kan zijn aan het milieu en klimaatsverandering op aarde…… Volledig in lijn met "nieuw professionalschap” zou ik zo denken. Of misschien een mooie voor in je koersplan van volgend jaar voor onder het kopje: “Zoeken"
Greets en tot de 24e,
Serge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten