Sinds mijn vorige verhaal is er een hoop veranderd, het vorige verhaal stopte bij het voorbereiden voor het trainingsweekend in Dachstein. Mijn verwachting voor dat weekend was vooral dat het een supergaaf weekend moest gaan worden. Lekker het hele weekend buiten in de bergen, stukje skiën en vooral benieuwd hoe het de teamleden straks zal vergaan in South Georgia.
Bij het eerste trainingsweekend was mij duidelijk geworden dat iedereen zo enorm fanatiek is dat het mij uitgesloten leek om nog mee te kunnen gaan. Natuurlijk moet je beschikbaar zijn voor-het-geval-dat… dus wel de conditie in orde houden, maar op een lekker rustige manier.
En dan het trainingsweekend; vrijdagochtend vroeg op Schiphol, ondanks dat wel allemaal Vitae’ers zijn was iedereen op tijd. Vervolgens op weg naar Dachstein, na het nodige wachten, vliegen en de busreis aangekomen in Dachstein. Spullen regelen en ’s avonds op tijd naar bed, want het wordt een druk weekend!
Zaterdagochtend; iedereen op tijd klaar voor actie, niet op tijd zou namelijk inhouden dat je gewoon kon gaan wandelen in het bos. Met de gondel omhoog, eindelijk nu gaat het echt beginnen. Op de gletsjer aangekomen eerst de gewone piste om weer te wennen aan de sneeuw en de ski’s. Daarna het echte werk, vellen onder de ski’s en naar boven lopen. Ik kan niet anders zeggen, zwaar! En dan te bedenken dat de expeditieleden dat 6 dagen lang moeten doen! Uiteindelijk nog een stuk berg beklommen en uiteraard genoten van het uitzicht. Hierna volgden diverse instructies over het opzetten van de tent en misschien wel het belangrijkste veiligheidsinstrument: gebruik maken van de lawinepiepers, om iemand die onder de sneeuw ligt te kunnen vinden. ’s Avonds moe, pijn (blaren) op de schenen en kuiten, maar voldaan terug in het hotel waar nog extra uitleg kwam over het gevaar van lawines. En als afsluiter had Walter nog een verrassing; morgen gaan we allemaal in een gletsjerspleet springen. ???????
Zondagochtend; ondanks het ingaan van de wintertijd extra vroeg klaarstaan om de ochtend volledig te kunnen benutten, weer lopen met de vellen onder de ski’s. Pijnlijk met al die blaren, maar goed het is maar voor een ochtendje… De gletsjer weer op en richting twee enorme gaten in het sneeuwdek. Daar aangekomen begon het ‘echte’ stukje teambuilding, aan elkaar verbonden worden middels een touw. De voorste moet vertrouwen in het team hebben en bijna zonder erbij na te denken de gletsjerspleet inspringen. Inmiddels hadden we al zo veel vertrouwen opgebouwd met elkaar en doe je dat gewoon!
Als je daar beneden dan hangt, zie je zoveel moois om je heen en wordt je stil…. Totdat je ineens je teamgenoten hoort roepen om je weer omhoog te halen en wat een heerlijk gevoel als je weer boven bent! Maar dan kom je tot het besef dat je iets vergeten bent… FOTO’s maken, dan maar nog een keer springen! Haha, het begint naast spannend nu ook leuk te worden!
Iedereen nog vol van adrenaline weer de ski’s onder de voeten geklikt en weer verder gelopen, voor het laatste stukje voor vandaag in de sneeuw. Op de stijgijzers de berg verder oplopen, hoe gebruik je ze nu eigenlijk en hoe loopt dat nu?
Uiteindelijk komt er dan aan al dat moois een eind, de gondel weer terug en de spullen weer inleveren. De bus stond al te wachten om ons weer terug te brengen naar het vliegveld. Terug in de bus foto’s gekeken van het weekend en napraten over het TOP weekend! Maar nog steeds met in mijn achterhoofd, dit was leuk maar hier blijft het bij. Dit was in ieder geval een super ervaring en mijn volgende wintersport zal geen normale wintersport zijn, ik wil mèèr van dit!
Dinsdagmiddag 1 november: een mail van Peter, afgelopen weekend heeft een teamlid zich teruggetrokken (Stephanie, zeker een lastige beslissing, maar respect!). Daarnaast hebben nu ook de gidsen een indruk van het team gekregen en kijken vooral naar vaardigheden, doorzettingsvermogen, teamgevoel en vooral de veiligheid van de groep. Daaruit is een beslissing gekomen….
Ik zit niet meer in de reserveploeg, maar in het team van 13 man!
Echter er kunnen er maar 12 mee, dus nog geen 100% duidelijkheid. Vervelend, maar het enige wat ik hieraan kan doen is ERVOOR GAAN! Zo’n kans krijg je niet nog een keer, aanpakken dus!
Daarnaast rot voor de afvallers om na zo'n weekend dat te moeten horen, iedereen heeft zich zo ingezet voor deze expeditie dat het zwaar moet zijn om te horen dat je bent afgevallen!
Voor mij betekent dit extra trainen (fietsen, hardlopen, sportschool, schaatsen en bandje slepen) en vooral kijken hoe ik Vitae perspectief Shackleton 2.0 bij bedrijven kan verkopen. Gelijk maar collega’s vragen voor tips, met Sven een presentatie over Shackleton geven aan amsterdam 1 en 2 en vervolgens nog een presentatie bij de ondersteuning in Diemen met Peter.
Maandag 14 november: een mail van Hans, in het kort; hij trekt zich terug uit de expeditie.
Verbaasd lees ik verder, en het begint tot me door te dringen… IK GA NU ECHT OP EXPEDITIE! Blij, trots, maar tegelijk ook een dubbel gevoel… mede door Hans zijn beslissing ga ik nu zeker mee. Heeft Hans dan nu na Stephanie de leiderschapslessen van Shackleton zich eigen gemaakt??? Hans, wij gaan je verwachting zeker waarmaken en gaan de expeditie tot een succes maken!
De aankomende 2 weken nog lekker (’t is bijna verslavend) trainen en voorbereiden voor South Georgia!
Ik heb er zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten