Vrijdagmiddag 14.00 uur stappen Serge, Danielle en ik in Den Haag in de auto richting Hansweert, Zeeland.
Vragen die bij ons opkwamen; wat gaan we leren over expedities, wie is Bernice, wie is Shackleton en vooral hoe zal de groep zijn met wie we deze ervaring aan gaan?
Na een tijdje in de auto te hebben gereden zien we een grote boot opduiken in een zeer wijds landschap (lees er staan 3 huizen en verder helemaal niks), dat is ‘onze’ Plancius. Best indrukwekkend een boot waar 120 mensen op kunnen verblijven en waar wij mee naar South Georgia gaan.
Ná een korte opwarmer met de groep begon de introductie van Bernice. Bij de kennismaking kwam Bernice al krachtig over en nu werd ik ook weer stil van haar verhalen over de Mount Everest, Noordpool en Zuidpool. Hoe enorm stoer en grensverleggend is deze vrouw! Het volgende punt op de agenda was een eerste introductie met Shackleton, zijn leiderschapslessen en de route die hij heeft afgelegd met zijn mannen. Daarna zijn we met de groep een drankje gaan drinken in de buurtkroeg, teambuilding is erg belangrijk.
Zaterdagochtend, 8.00 uur wordt het angstvallig duidelijk wie de ochtend- en avondmensen zijn, dat moeten we toch echt onthouden tijdens deze trip. Na ons verder verdiept te hebben in de leiderschapslessen en het selectieproces van Shackleton met onder andere, de vragen; welke ijs smaak ben jij, welk instrument ben jij in een orkest en hoe zou je je ideale team samenstellen, leerden we elkaar steeds beter kennen.
Natuurlijk is de route van Vitae Perspectief Shackleton 2.0 ook aan bod gekomen, welk punt van de lessen is daarbij voor jou van toepassing, hoe ga je dat aanwenden in je huidige functie en bij welke klanten kan je deze route introduceren.
Daarna tijd voor het materiaal. Welke spullen nemen we mee om te overleven, hoe werkt het met het eten, hoe gaan we slapen en hoe ziet een slee eruit. Dan buiten de tent opzetten, kookstel aansteken en een volgepakte slee trekken. Goed om te ervaren dat iedereen elkaar helpt waardoor ik er nog meer vertrouwen in heb dat we het met elkaar, daar in South Georgia zeker gaan redden! De kleding is ook nog even een dingetje want wat moeten we aan? Waar gaan we naar de wc? Hoe werken de schoenen? Gaan we écht bepakt met skischoenen en ski’s aan met slee van 35 kilo achter ons aan de berg op? Nu dacht ik dat ik al aardig aan het trainen was geslagen maar nu ik de verhalen hoor over bijvoorbeeld het trekken van de slee, mag ik toch nog meer aan de slag!!
Wanneer ik op het weekend terug kijk, word ik steeds enthousiaster om met deze groep dit avontuur aan te gaan. Ik kan niet wachten om eind oktober elkaar weer te zien. Dan gaan we in Oostenrijk met de ski’s en gletsjerspleten aan de slag. Tot die tijd lekker veel trainen. Ik heb er zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten